وَاِذَا قُرِئَ الْقُرْاٰنُ فَاسْتَمِعُوْا لَهٗ وَاَنْصِتُوْا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ
wa iżā quri'al-qur'ānu fastami‘ū lahū wa anṣitū la‘allakum turḥamūn(a).
மேலும், குர்ஆன் ஓதப்படும்போது, அதைக் கேட்டு மௌனமாக இருங்கள்; அப்போது நீங்கள் கருணையைப் பெறுவீர்கள்.
اِنَّمَا الْمُؤْمِنُوْنَ الَّذِيْنَ اِذَا ذُكِرَ اللّٰهُ وَجِلَتْ قُلُوْبُهُمْ وَاِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ اٰيٰتُهٗ زَادَتْهُمْ اِيْمَانًا وَّعَلٰى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُوْنَۙ
innamal-mu'minūnal-lażīna iżā żukirallāhu wajilat qulūbuhum wa iżā tuliyat ‘alaihim āyātuhū zādathum īmānaw wa ‘alā rabbihim yatawakkalūn(a).
நிச்சயமாக, நம்பிக்கை கொண்டவர்கள் என்பவர்கள், அல்லாஹ்வின் பெயரைக் கேட்கும்போதே உள்ளம் நடுங்குபவர்கள்; மேலும், அவனுக்குரிய வசனங்கள் அவர்களுக்கு ஓதிக் காட்டப்படும்போது, அவர்களுடைய ஈமான் அதிகரித்து (பலமடைந்து), அவர்கள் அல்லாஹ் ஒருவன் மீதே நம்பிக்கை வைப்பார்கள்.
قُلْ اٰمِنُوْا بِهٖٓ اَوْ لَا تُؤْمِنُوْاۗ اِنَّ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهٖٓ اِذَا يُتْلٰى عَلَيْهِمْ يَخِرُّوْنَ لِلْاَذْقَانِ سُجَّدًاۙ
qul āminū bihī au lā tu'minū, innal-lażīna ūtul-‘ilma min qablihī iżā yutlā ‘alaihim yakhirrūna lil-ażqāni sujjadā(n).
(முஹம்மதே!) நீர் கூறுவீராக: "அதை (குர்ஆனை) நம்புங்கள் அல்லது நம்ப வேண்டிய அவசியமில்லை (அல்லாஹ்வைப் பொறுத்தவரை இது ஒன்றே). நிச்சயமாக, யாருக்கு முன் அறிவு வழங்கப்பட்டுள்ளதோ, அவர்களுக்கு (குர்ஆன்) ஓதப்படும்போது, அவர்கள் தங்கள் முகங்களைத் தாழ்த்தி, சிரம் பணிந்து வணங்குவார்கள்."
وَيَخِرُّوْنَ لِلْاَذْقَانِ يَبْكُوْنَ وَيَزِيْدُهُمْ خُشُوْعًا ۩
wa yakhirrūna lil-ażqāni yabkūna wa yazīduhum khusyū‘ā(n).
அவர்கள் அழுதுகொண்டே முகங்களைக் குனித்து, மேலும் கடுங்கோபமடைந்தார்கள்.
وَالَّذِيْنَ اِذَا ذُكِّرُوْا بِاٰيٰتِ رَبِّهِمْ لَمْ يَخِرُّوْا عَلَيْهَا صُمًّا وَّعُمْيَانًا
wal-lażīna iżā żukkirū bi'āyāti rabbihim lam yakhirrū ‘alaihā ṣummaw wa ‘umyānā(n).
மேலும், தங்கள் இறைவனின் வசனங்களைக் கொண்டு எச்சரிக்கப்படும்போது, செவிடர்களையும் குருடர்களையும் போல் நடந்து கொள்ளாதவர்களும்,
اِنَّمَا يُؤْمِنُ بِاٰيٰتِنَا الَّذِيْنَ اِذَا ذُكِّرُوْا بِهَا خَرُّوْا سُجَّدًا وَّسَبَّحُوْا بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَهُمْ لَا يَسْتَكْبِرُوْنَ ۩
innamā yu'minu bi'āyātinal-lażīna iżā żukkirū bihā kharrū sujjadaw wa sabbaḥū biḥamdi rabbihim wa hum lā yastakbirūn(a).
நமது வசனங்களை நம்புபவர்கள் என்பவர்கள், அவை நினைவூட்டப்படும்போது சிரம் பணிந்து, தங்களைத் தாங்களே மகிமைப்படுத்தி, தங்கள் இறைவனைப் புகழ்ந்து, தற்பெருமை கொள்ளாதவர்களே ஆவர்.
اَللّٰهُ نَزَّلَ اَحْسَنَ الْحَدِيْثِ كِتٰبًا مُّتَشَابِهًا مَّثَانِيَۙ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُوْدُ الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ۚ ثُمَّ تَلِيْنُ جُلُوْدُهُمْ وَقُلُوْبُهُمْ اِلٰى ذِكْرِ اللّٰهِ ۗذٰلِكَ هُدَى اللّٰهِ يَهْدِيْ بِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَمَنْ يُّضْلِلِ اللّٰهُ فَمَا لَهٗ مِنْ هَادٍ
allāhu nazzala aḥsanal-ḥadīṡi kitābam mutasyābiham maṡāniy(a), taqsya‘irru minhu julūdul-lażīna yakhsyauna rabbahum, ṡumma talīnu julūduhum wa qulūbuhum ilā żikrillāh(i), żālika hudallāhi yahdī bihī may yasyā'(u), wa may yuḍlilillāhu famā lahū min hād(in).
அல்லாஹ் மிகச்சிறந்த வார்த்தைகளை, அதாவது அதே குர்ஆனை (அதன் வசனங்களை) மீண்டும் மீண்டும் இறக்கியுள்ளான். அதன் காரணமாக, தங்கள் இறைவனுக்கு அஞ்சுகிறவர்களின் தோல் நடுங்குகிறது. பின்னர், அவர்கள் அல்லாஹ்வை நினைக்கும்போது அவர்களின் தோலும் உள்ளங்களும் அமைதியடைகின்றன. அதுவே அல்லாஹ்வின் வழிகாட்டுதல்; அந்த வேதத்தைக் கொண்டு அவன் நாடியவர்களுக்கு வழிகாட்டுகிறான். மேலும், அல்லாஹ் யாரை வழிதவறச் செய்கிறானோ, அவனை எவராலும் நேர்வழிப்படுத்த முடியாது.
وَاِذْ صَرَفْنَآ اِلَيْكَ نَفَرًا مِّنَ الْجِنِّ يَسْتَمِعُوْنَ الْقُرْاٰنَۚ فَلَمَّا حَضَرُوْهُ قَالُوْٓا اَنْصِتُوْاۚ فَلَمَّا قُضِيَ وَلَّوْا اِلٰى قَوْمِهِمْ مُّنْذِرِيْنَ
wa iż ṣarafnā ilaika nafaram minal-jinni yastami‘ūnal-qur'ān(a), falammā ḥaḍarūhu qālū anṣitū, falammā quḍiya wallau ilā qaumihim munżirīn(a).
மேலும், (முஹம்மதே!) நாம் உமக்கு ஒரு ஜின் கூட்டத்தைக் காட்டியபோது, அவர்கள் குர்ஆனை ஓதுவதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். பின்னர், அவர்கள் அதைக் கேட்கத் தொடங்கியபோது, "அமைதியாக இருங்கள்!" என்று கூறினார்கள். அது முடிந்ததும், அவர்கள் தங்கள் மக்களுக்கு எச்சரிக்கை விடுப்பதற்காகத் திரும்பிச் சென்றார்கள்.
۞ اَلَمْ يَأْنِ لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْ تَخْشَعَ قُلُوْبُهُمْ لِذِكْرِ اللّٰهِ وَمَا نَزَلَ مِنَ الْحَقِّۙ وَلَا يَكُوْنُوْا كَالَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ مِنْ قَبْلُ فَطَالَ عَلَيْهِمُ الْاَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوْبُهُمْۗ وَكَثِيْرٌ مِّنْهُمْ فٰسِقُوْنَ
alam ya'ni lil-lażīna āmanū an takhsya‘a qulūbuhum liżikrillāhi wa mā nazala minal-ḥaqq(i), wa lā yakūnū kal-lażīna ūtul-kitāba min qablu faṭāla ‘alaihimul-amadu faqasat qulūbuhum, wa kaṡīrum minhum fāsiqūn(a).
நம்பிக்கை கொண்டவர்கள் அல்லாஹ்வை உறுதியாக நினைவுகூரவும், தங்களுக்கு அருளப்பட்ட சத்தியத்திற்குக் கீழ்ப்படியவும் நேரம் வரவில்லையா? அதற்கு முன்பு வேதத்தைப் பெற்றவர்களைப் போல் அவர்கள் நடந்து கொள்ளாதிருங்கள்; அதன்பின் அவர்கள் நீண்ட காலம் வாழ்ந்து, அவர்களின் உள்ளங்கள் கடினமாயின. அவர்களில் பலர் தீயவர்களாகவும் ஆனார்கள்.
لَوْ اَنْزَلْنَا هٰذَا الْقُرْاٰنَ عَلٰى جَبَلٍ لَّرَاَيْتَهٗ خَاشِعًا مُّتَصَدِّعًا مِّنْ خَشْيَةِ اللّٰهِ ۗوَتِلْكَ الْاَمْثَالُ نَضْرِبُهَا لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُوْنَ
lau anzalnā hāżal-qur'āna ‘alā jabalil lara'aitahū khāsyi‘am mutaṣaddi‘am min khasy-yatillāh(i), wa tilkal-amṡālu naḍribuhā lin-nāsi la‘allahum yatafakkarūn(a).
நாம் இந்தக் குர்ஆனை ஒரு மலையின் மீது இறக்கினால், அது அல்லாஹ்வுக்கு அஞ்சித் தலைகுனிந்து பிளவுபட்டுக் கிடப்பதை நீங்கள் நிச்சயமாகக் காண்பீர்கள். மேலும், மக்கள் சிந்திப்பதற்காகவே நாம் இந்த உவமைகளைப் படைத்தோம்.
فَاِذَا فَرَغْتَ فَانْصَبْۙ
fa iżā faragta fanṣab.
ஆகவே, நீங்கள் ஒரு வேலையை முடித்த பிறகும், மற்ற விஷயங்களில் தொடர்ந்து கடினமாக உழைத்துக் கொண்டே இருங்கள்.