وَهٰذَا كِتٰبٌ اَنْزَلْنٰهُ مُبٰرَكٌ فَاتَّبِعُوْهُ وَاتَّقُوْا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَۙ
wa hāżā kitābun anzalnāhu mubārakun fattabi‘ūhu wattaqū la‘allakum turḥamūn(a).
Ва ин китобест, ки мо онро нозил кардаем, пур аз баракат аст. Аз он пайравӣ кунед ва парҳезгор бошед, то бар шумо раҳмат оварад.
وَاِذَا قُرِئَ الْقُرْاٰنُ فَاسْتَمِعُوْا لَهٗ وَاَنْصِتُوْا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ
wa iżā quri'al-qur'ānu fastami‘ū lahū wa anṣitū la‘allakum turḥamūn(a).
Ва чун Қуръон хонда шавад, гӯш фаро диҳед ва хомӯш бошед, то бар шумо раҳмат оварад.
لَقَدْ كَانَ فِيْ قَصَصِهِمْ عِبْرَةٌ لِّاُولِى الْاَلْبَابِۗ مَا كَانَ حَدِيْثًا يُّفْتَرٰى وَلٰكِنْ تَصْدِيْقَ الَّذِيْ بَيْنَ يَدَيْهِ وَتَفْصِيْلَ كُلِّ شَيْءٍ وَّهُدًى وَّرَحْمَةً لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ ࣖ
laqad kāna fī qaṣaṣihim ‘ibratul li'ulil-albāb(i), mā kāna ḥadīṡay yuftarā wa lākin taṣdīqal-lażī baina yadaihi wa tafṣīla kulli syai'iw wa hudaw wa raḥmatal liqaumiy yu'minūn(a).
Дар қиссаҳои онҳо барои мардуме, ки хирад доранд, пандест. (Қуръон) қиссаи сохта нест, балки китобҳои қаблиро тасдиқ мекунад, ҳама чизро шарҳ медиҳад ва барои мӯъминон роҳнамоӣ ва раҳмат аст.
ذٰلِكَ مِمَّآ اَوْحٰٓى اِلَيْكَ رَبُّكَ مِنَ الْحِكْمَةِۗ وَلَا تَجْعَلْ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَ فَتُلْقٰى فِيْ جَهَنَّمَ مَلُوْمًا مَّدْحُوْرًا
Żālika mimmā auḥā ilaika rabbuka minal-ḥikmah(ti), wa lā taj‘al ma‘allāhi ilāhan ākhara fa tulqā fī jahannama malūmam madḥūrā(n).
Ин аз ҳикматҳое аст, ки Худо ба ту (эй Муҳаммад) ваҳй кардааст. Ва ғайр аз Худо худоёни дигареро наофар, вагарна дар ҳолати шармандагӣ ба дӯзах андохта мешавӣ ва (аз раҳмати Худо) дур мешавӣ.
اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ عَلٰى عَبْدِهِ الْكِتٰبَ وَلَمْ يَجْعَلْ لَّهٗ عِوَجًا ۜ
al-ḥamdu lillāhil-lażī anzala ‘alā ‘abdihil-kitāba wa lam yaj‘al lahū ‘iwajā(n).
Ҳамду сано Худоеро, ки китоб (Қуръон)-ро бар бандагонаш нозил кард ва онро каҷ нагардонд.
تِلْكَ اٰيٰتُ الْكِتٰبِ الْمُبِيْنِ
tilka āyātul-kitābil-mubīn(i).
Инҳо оятҳои равшани Китоб (Қуръон) ҳастанд.
اَللّٰهُ نَزَّلَ اَحْسَنَ الْحَدِيْثِ كِتٰبًا مُّتَشَابِهًا مَّثَانِيَۙ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُوْدُ الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ۚ ثُمَّ تَلِيْنُ جُلُوْدُهُمْ وَقُلُوْبُهُمْ اِلٰى ذِكْرِ اللّٰهِ ۗذٰلِكَ هُدَى اللّٰهِ يَهْدِيْ بِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَمَنْ يُّضْلِلِ اللّٰهُ فَمَا لَهٗ مِنْ هَادٍ
allāhu nazzala aḥsanal-ḥadīṡi kitābam mutasyābiham maṡāniy(a), taqsya‘irru minhu julūdul-lażīna yakhsyauna rabbahum, ṡumma talīnu julūduhum wa qulūbuhum ilā żikrillāh(i), żālika hudallāhi yahdī bihī may yasyā'(u), wa may yuḍlilillāhu famā lahū min hād(in).
Аллоҳ беҳтарин калимаҳоро (яъне ҳамон Қуръонро) борҳо ва борҳо нозил кардааст, ки аз он пӯсти касоне, ки аз Парвардигорашон метарсанд, меларзад, сипас пӯст ва дилҳояшон ҳангоми ёд кардани Аллоҳ ором мегирад. Ин ҳидояти Аллоҳ аст, ки Ӯ ҳар касро, ки хоҳад, бо он китоб ҳидоят мекунад. Ва ҳар касро, ки Аллоҳ гумроҳ кунад, ҳеҷ кас наметавонад ӯро ҳидоят кунад.
وَاتَّبِعُوْٓا اَحْسَنَ مَآ اُنْزِلَ اِلَيْكُمْ مِّنْ رَّبِّكُمْ مِّنْ قَبْلِ اَنْ يَّأْتِيَكُمُ الْعَذَابُ بَغْتَةً وَّاَنْتُمْ لَا تَشْعُرُوْنَ ۙ
wattabi‘ū aḥsana mā unzila ilaikum mir rabbikum min qabli ay ya'tiyakumul ‘ażābu bagtataw wa antum lā tasy‘urūn(a).
Ва то ҳадди имкон аз он чӣ аз ҷониби Парвардигорат бар ту нозил шудааст, пайравӣ кун, пеш аз он ки азоб ногаҳон ба ту биёяд, дар ҳоле ки ту аз он огоҳ нестӣ.