۞ وَاعْبُدُوا اللّٰهَ وَلَا تُشْرِكُوْا بِهٖ شَيْـًٔا وَّبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسَانًا وَّبِذِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَالْجَارِ ذِى الْقُرْبٰى وَالْجَارِ الْجُنُبِ وَالصَّاحِبِ بِالْجَنْۢبِ وَابْنِ السَّبِيْلِۙ وَمَا مَلَكَتْ اَيْمَانُكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ مَنْ كَانَ مُخْتَالًا فَخُوْرًاۙ
wa‘budullāha wa lā tusyrikū bihī syai'aw wa bil-wālidaini iḥsānaw wa biżil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīni wal-jāri żil-qurbā wal-jāril-junubi waṣ-ṣāḥibi bil-jambi wabnis-sabīl(i), wa mā malakat aimānukum, innallāha lā yuḥibbu man kāna mukhtālan fakhūrā(n).
ते अल्लाह दी इबादत करो ते उदे नाल किसे वी चीज़ दा शरीफ ना करो। ते माता-पिता, नजदीकी रिश्तेदार, अनाथ, गरीब, नजदीकी ते दूर दे पड़ोसी, साथी, इब्न सबिल ते तुंदे कोल जेड़े बी नौकर होन, उंदे उप्पर मेहरबानी करो। सचमुच अल्लाह ओह लोग पसंद नहीं करदे जो घमंडी होन ते अपने आप ते घमंड करन,
وَلَىِٕنْ اَذَقْنٰهُ نَعْمَاۤءَ بَعْدَ ضَرَّاۤءَ مَسَّتْهُ لَيَقُوْلَنَّ ذَهَبَ السَّيِّاٰتُ عَنِّيْ ۗاِنَّهٗ لَفَرِحٌ فَخُوْرٌۙ
wa la'in ażaqnāhu na‘mā'a ba‘da ḍarrā'a massathu layaqūlanna żahabas-sayyi'ātu ‘annī, innahū lafariḥun fakhūr(un).
ते जेकर अस उसी कोई आपदा आने दे बाद उसी खुशी देगे तां ओह जरूर आखग, "ओह् आपदा मेरे कोला गायब होई गेई ऐ।" सचमुच उसी (महसूस) बड़ा खुश ते गर्व ऐ,
وَلَا تَمْشِ فِى الْاَرْضِ مَرَحًاۚ اِنَّكَ لَنْ تَخْرِقَ الْاَرْضَ وَلَنْ تَبْلُغَ الْجِبَالَ طُوْلًا
wa lā tamsyi fil-arḍi marahā(n), innaka lan takhriqal-arḍa wa lan tablugal-jibāla ṭūlā(n).
ते इस धरती उप्पर घमंड कन्ने नेई चलना, कीजे तुस धरती गी नेई छेदने ते प्हाड़ें जिन्ना ऊंचे नेई चली सकगे।
تِلْكَ الدَّارُ الْاٰخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِيْنَ لَا يُرِيْدُوْنَ عُلُوًّا فِى الْاَرْضِ وَلَا فَسَادًا ۗوَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِيْنَ
tilkad-dārul-ākhiratu naj‘aluhā lil-lażīna lā yurīdūna ‘uluwwan fil-arḍi wa lā fasādā(n), wal-‘āqibatu lil-muttaqīn(a).
अस परलोक दी धरती उनें लोकें आस्तै बनाई दित्ती ऐ जेह्ड़े घमंड नेईं करदे ते धरती उप्पर कोई नुकसान नेईं करदे। ते (अच्छा) नतीजा उन लोकां वास्ते होंदा है जो पुण्यात्मा हन।
وَلَا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنَّاسِ وَلَا تَمْشِ فِى الْاَرْضِ مَرَحًاۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُوْرٍۚ
wa lā tuṣa‘‘ir khaddaka lin-nāsi wa lā tamsyi fil-arḍi maraḥā(n), innallāha lā yuḥibbu kulla mukhtālin fakhūr(in).
ते (अहंकार दे कारण) लोकें कोला मुंह नेईं मोड़ो, ते धरती उप्पर घमंडी नेईं चलना। सचमुच अल्लाह ओह लोग पसंद नहीं करदा जो घमंडी ते घमंड करदे हन।
اِعْلَمُوْٓا اَنَّمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَّلَهْوٌ وَّزِيْنَةٌ وَّتَفَاخُرٌۢ بَيْنَكُمْ وَتَكَاثُرٌ فِى الْاَمْوَالِ وَالْاَوْلَادِۗ كَمَثَلِ غَيْثٍ اَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَبَاتُهٗ ثُمَّ يَهِيْجُ فَتَرٰىهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَكُوْنُ حُطَامًاۗ وَفِى الْاٰخِرَةِ عَذَابٌ شَدِيْدٌۙ وَّمَغْفِرَةٌ مِّنَ اللّٰهِ وَرِضْوَانٌ ۗوَمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَآ اِلَّا مَتَاعُ الْغُرُوْرِ
i‘lamū annamal-ḥayātud-dun-yā la‘ibuw wa lahwuw wa zīnatuw wa tafākhurum bainakum wa takāṡurun fil-amwāli wal-aulād(i), kamaṡali gaiṡin a‘jabal-kuffāra nabātuhū ṡumma yahīju fatarāhu muṣfarran ṡumma yakūnu ḥuṭāmā(n), wa fil-ākhirati ‘ażābun syadīd(un), wa magfiratum minallāhi wa riḍwān(un), wa mal-ḥayātud-dun-yā illā matā‘ul-gurūr(i).
जान लओ कि इस दुनिया दा जीवन सिर्फ खेल ते मनोरंजन, तुहाडे विच शृंगार ते आपसी घमंड ते अमीरी ते बच्चे विच प्रतिद्वंद्विता है, जिवें बरसात जिसदी फसल करसान नू खुश करदी है, फिर ओ सुक्की जांदी है ते तुसीं उस नूं पीला होंदे वेखदे हो, फिर मलबा बण जांदा है। ते आख़िर विच अल्लाह ते उसदी सख्ती तों कड़ी सजा ते माफी होंदी है। ते इस दुनिया दा जीवन धोखेबाज़ भोग दे सिवा होर किश नेईं ऐ।
لِّكَيْلَا تَأْسَوْا عَلٰى مَا فَاتَكُمْ وَلَا تَفْرَحُوْا بِمَآ اٰتٰىكُمْ ۗوَاللّٰهُ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُوْرٍۙ
likailā ta'sau ‘alā mā fātakum wa lā tafraḥū bimā ātākum, wallāhu lā yuḥibbu kulla mukhtālin fakhūr(in).
तां जे तुस तुंदे कोला जे किश कमी ऐ, उदे उप् पर दुखी नेई ओ, ते उदे कन् ने जे किश उनेंगी दित्ता ऐ, उदे उप् पर बी तुस मता खुश नेई ओ। ते अल्लाह उस नूं पसंद नहीं करदा जो घमंडी होवे ते अपने आप ते घमंड करदा होवे,