وَلَوْ اَنَّهُمْ اٰمَنُوْا وَاتَّقَوْا لَمَثُوْبَةٌ مِّنْ عِنْدِ اللّٰهِ خَيْرٌ ۗ لَوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ ࣖ
wa lau annahum āmanū wattaqau lamaṡūbatum min ‘indillāhi khair(un), lau kānū ya‘lamūn(a).
Ва агар имон меоварданд ва парҳезгорӣ мекарданд, подоше, ки аз ҷониби Худо ба онҳо дода мешуд, беҳтар мебуд, агар медонистанд.
۞ يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْاَهِلَّةِ ۗ قُلْ هِيَ مَوَاقِيْتُ لِلنَّاسِ وَالْحَجِّ ۗ وَلَيْسَ الْبِرُّ بِاَنْ تَأْتُوا الْبُيُوْتَ مِنْ ظُهُوْرِهَا وَلٰكِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقٰىۚ وَأْتُوا الْبُيُوْتَ مِنْ اَبْوَابِهَا ۖ وَاتَّقُوا اللّٰهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ
yas'alūnaka ‘anil-ahillah(ti), qul hiya mawāqītu lin-nāsi wal-ḥajj(i), wa laisal-birru bi'an ta'tul-buyūta min ẓuhūrihā wa lākinnal-birra manittaqā, wa'tul-buyūta min abwābihā, wattaqullāha la‘allakum tufliḥūn(a).
Аз ту (эй Муҳаммад) дар бораи ҳилоли моҳ мепурсанд. Бигӯ: «Ин (нишонаи) вақти мардум ва (зиёрати) ҳаҷ аст». Ва некӯкорӣ нест, ки аз болои он ба хона даромада шавад, балки некӯкорӣ парҳезгорон аст. Ба хонаҳо аз дарҳояшон дароед ва аз Худо битарсед, то растагор шавед.
اَلْحَجُّ اَشْهُرٌ مَّعْلُوْمٰتٌ ۚ فَمَنْ فَرَضَ فِيْهِنَّ الْحَجَّ فَلَا رَفَثَ وَلَا فُسُوْقَ وَلَا جِدَالَ فِى الْحَجِّ ۗ وَمَا تَفْعَلُوْا مِنْ خَيْرٍ يَّعْلَمْهُ اللّٰهُ ۗ وَتَزَوَّدُوْا فَاِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوٰىۖ وَاتَّقُوْنِ يٰٓاُولِى الْاَلْبَابِ
al-ḥajju asyhurum ma‘lūmāt(un), faman faraḍa fīhinnal-ḥajja falā rafaṡa wa lā fusūqa wa lā jidāla fil-ḥajj(i), wa mā taf‘alū min khairiy ya‘lamhullāh(u), wa tazawwadū fa'inna khairaz-zādit-taqwā, wattaqūni yā ulil-albāb(i).
Ҳаҷ (мавсим) дар моҳҳое аст, ки тасдиқ шудаанд. Ҳар кӣ дар он моҳҳо ҳаҷро анҷом диҳад, набояд дар ҳаҷ суханони қабеҳ (рафот) нагӯяд, фосиқӣ накунад ва ҷанҷол накунад. Ҳар кори хайреро, ки анҷом медиҳед, Аллоҳ медонад. Рӯзгорӣ биёред, зеро дар асл беҳтарин рӯзгор парҳезгорӣ аст. Ва аз Ман битарсед, эй аҳли хирад!
۞ وَاذْكُرُوا اللّٰهَ فِيْٓ اَيَّامٍ مَّعْدُوْدٰتٍ ۗ فَمَنْ تَعَجَّلَ فِيْ يَوْمَيْنِ فَلَآ اِثْمَ عَلَيْهِ ۚوَمَنْ تَاَخَّرَ فَلَآ اِثْمَ عَلَيْهِۙ لِمَنِ اتَّقٰىۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّكُمْ اِلَيْهِ تُحْشَرُوْنَ
ważkurullāha fī ayyāmim ma‘dūdāt(in), faman ta‘ajjala fī yaumaini falā iṡma ‘alaih(i), wa man ta'akhkhara falā iṡma ‘alaihi limanittaqā, wattaqullāha wa‘lamū annakum ilaihi tuḥsyarūn(a).
Ва дар рӯзҳои муайян Худоро зикр кунед. Ҳар ки пас аз ду рӯз шитоб кунад (аз Мино берун равад), бар ӯ гуноҳе нест. Ва ҳар ки онро тамом кунад, гуноҳе нест, бар ӯ, (ки ин барои парҳезгорон аст). Ва аз Худо битарсед ва бидонед, ки Ӯ шуморо ҷамъ хоҳад кард.
وَلَا تَجْعَلُوا اللّٰهَ عُرْضَةً لِّاَيْمَانِكُمْ اَنْ تَبَرُّوْا وَتَتَّقُوْا وَتُصْلِحُوْا بَيْنَ النَّاسِۗ وَاللّٰهُ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ
wa lā taj‘alullāha ‘urḍatal li'aimānikum an tabarrū wa tattaqū wa tuṣliḥū bainan-nās(i), wallāhu samī‘un ‘alīm(un).
Ва номи Худоро дар савгандҳои худ монеъ аз анҷом додани корҳои нек, парҳезгорӣ ва барқарор кардани сулҳ байни мардум нашавед. Худо шунаво ва доност.
۞ قُلْ اَؤُنَبِّئُكُمْ بِخَيْرٍ مِّنْ ذٰلِكُمْ ۗ لِلَّذِيْنَ اتَّقَوْا عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنّٰتٌ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا وَاَزْوَاجٌ مُّطَهَّرَةٌ وَّرِضْوَانٌ مِّنَ اللّٰهِ ۗ وَاللّٰهُ بَصِيْرٌۢ بِالْعِبَادِۚ
qul a'unabbi'ukum bikhairim min żālikum, lil-lażīnattaqau ‘inda rabbihim jannātun tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā wa azwājum muṭahharatuw wa riḍwānum minallāh(i), wallāhu baṣīrum bil-‘ibād(i).
Бигӯ: «Оё шуморо аз чизе беҳтар аз ин огоҳ кунам?» Барои парҳезгорон дар назди Парвардигорашон биҳиштҳое ҳастанд, ки аз зери он наҳрҳо ҷорист ва дар он ҷо ҷовидон хоҳанд монд ва занони покиза ва хушнудии Худо. Ва Худо ба бандагонаш биност.
بَلٰى مَنْ اَوْفٰى بِعَهْدِهٖ وَاتَّقٰى فَاِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِيْنَ
balā man aufā bi‘ahdihī wattaqā fa innallāha yuḥibbul-muttaqīn(a).
Дар ҳақиқат, ҳар кӣ ба ваъдааш вафо кунад ва парҳезгор бошад, пас, албатта, Аллоҳ парҳезгоронро дӯст медорад.
اِنْ تَمْسَسْكُمْ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْۖ وَاِنْ تُصِبْكُمْ سَيِّئَةٌ يَّفْرَحُوْا بِهَا ۗ وَاِنْ تَصْبِرُوْا وَتَتَّقُوْا لَا يَضُرُّكُمْ كَيْدُهُمْ شَيْـًٔا ۗ اِنَّ اللّٰهَ بِمَا يَعْمَلُوْنَ مُحِيْطٌ ࣖ
in tamsaskum ḥasanatun tasu'hum, wa in tuṣibkum sayyi'atuy yafraḥū bihā, wa in taṣbirū wa tattaqū lā yaḍurrukum kaiduhum syai'ā(n), innallāha bimā ya‘malūna muḥīṭ(un).
Агар ба шумо некӣ расад, (бешубҳа) онҳо ғамгин мешаванд, аммо агар балое ба шумо расад, онҳо аз он шодмон мешаванд. Агар шумо сабр ва парҳезгор бошед, найрангҳои онҳо шуморо заррае ба ташвиш намеорад. Албатта, Аллоҳ дар ҳар коре, ки онҳо мекунанд, фарогир аст.
وَلَقَدْ نَصَرَكُمُ اللّٰهُ بِبَدْرٍ وَّاَنْتُمْ اَذِلَّةٌ ۚ فَاتَّقُوا اللّٰهَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ
wa laqad naṣarakumullāhu bibadriw wa antum ażillah(tun), fattaqullāha la‘allakum tasykurūn(a).
Ва ба дурустӣ, ки Худо шуморо дар ҷанги Бадр ёрӣ кард, ҳарчанд шумо нотавон будед. Пас, аз Худо битарсед, то шукргузори Ӯ шавед.
۞ وَسَارِعُوْٓا اِلٰى مَغْفِرَةٍ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّمٰوٰتُ وَالْاَرْضُۙ اُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِيْنَۙ
wa sāri‘ū ilā magfiratim mir rabbikum wa jannatin ‘arḍuhas-samāwātu wal-arḍ(u), u‘iddat lil-muttaqīn(a).
Ва барои талаби омурзиш аз Парвардигоратон шитоб кунед ва биҳишти ба андозаи осмонҳо ва заминро, ки барои парҳезгорон омода шудааст, ба даст оред.
اَلَّذِيْنَ اسْتَجَابُوْا لِلّٰهِ وَالرَّسُوْلِ مِنْۢ بَعْدِ مَآ اَصَابَهُمُ الْقَرْحُ ۖ لِلَّذِيْنَ اَحْسَنُوْا مِنْهُمْ وَاتَّقَوْا اَجْرٌ عَظِيْمٌۚ
al-lażīnastajābū lillāhi war-rasūli mim ba‘di mā aṣābahumul-qarḥ(u), lil-lażīna aḥsanū minhum wattaqau ajrun ‘aẓīm(un).
(Яъне) касоне, ки пас аз захмӣ шудан (дар ҷанги Уҳуд) аз Худо ва Паёмбар итоат карданд. Аз миёни онҳо касоне, ки некӯкорӣ кардаанд ва парҳезгорӣ кардаанд, подоши бузурге хоҳанд дошт.
مَا كَانَ اللّٰهُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنِيْنَ عَلٰى مَآ اَنْتُمْ عَلَيْهِ حَتّٰى يَمِيْزَ الْخَبِيْثَ مِنَ الطَّيِّبِ ۗ وَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ يَجْتَبِيْ مِنْ رُّسُلِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ ۖ فَاٰمِنُوْا بِاللّٰهِ وَرُسُلِهٖ ۚ وَاِنْ تُؤْمِنُوْا وَتَتَّقُوْا فَلَكُمْ اَجْرٌ عَظِيْمٌ
mā kānallāhu liyażaral-mu'minīna ‘alā mā antum ‘alaihi ḥattā yamīzal-khabīṡa minaṭ-ṭayyib(i), wa mā kānallāhu liyuṭli‘akum ‘alal-gaibi wa lākinnallāha yajtabī mir rusulihī may yasyā'(u), fa āminū billāhi wa rusulih(ī), wa in tu'minū wa tattaqū fa lakum ajrun ‘aẓīm(un).
Аллоҳ мӯъминонро дар ҳолати кунунии шумо намегузорад, бинобар ин бадро аз некӣ фарқ мекунад. Аллоҳ ба шумо ғайбро нишон намедиҳад, балки Аллоҳ аз байни паёмбаронаш ҳар касеро, ки хоҳад, интихоб мекунад. Пас, ба Аллоҳ ва паёмбаронаш имон оваред. Агар имон ва парҳез дошта бошед, пас подоши бузурге хоҳед дошт.
۞ لَتُبْلَوُنَّ فِيْٓ اَمْوَالِكُمْ وَاَنْفُسِكُمْۗ وَلَتَسْمَعُنَّ مِنَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ مِنْ قَبْلِكُمْ وَمِنَ الَّذِيْنَ اَشْرَكُوْٓا اَذًى كَثِيْرًا ۗ وَاِنْ تَصْبِرُوْا وَتَتَّقُوْا فَاِنَّ ذٰلِكَ مِنْ عَزْمِ الْاُمُوْرِ
latublawunna fī amwālikum wa anfusikum, wa latasma‘unna minal-lażīna ūtul-kitāba min qablikum wa minal-lażīna asyrakū ażan kaṡīrā(n), wa in taṣbirū wa tattaqū fa inna żālika min ‘azmil-umūr(i).
Шумо бешубҳа бо мол ва худатон озмоиш хоҳед шуд. Ва албатта аз касоне, ки пеш аз шумо китоб дода шуда буданд ва аз мушрикон бисёр чизҳои озордиҳанда хоҳед шунид. Агар сабр ва парҳезгор бошед, пас ин чизҳо чизҳое ҳастанд, ки бояд дар онҳо афзалият дода шавад.
لٰكِنِ الَّذِيْنَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ جَنّٰتٌ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا نُزُلًا مِّنْ عِنْدِ اللّٰهِ ۗ وَمَا عِنْدَ اللّٰهِ خَيْرٌ لِّلْاَبْرَارِ
lākinil-lażīnattaqau rabbahum lahum jannātun tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā nuzulam min ‘indillāh(i), wa mā ‘indallāhi khairul lil-abrār(i).
Аммо барои онон, ки аз Парвардигорашон метарсанд, биҳиштест, ки аз зери он наҳрҳо ҷорӣ аст ва дар он ҷо ҷовидонанд, ки аз ҷониби Худост ва он чӣ назди Худост, барои парҳезгорон беҳтар аст.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اصْبِرُوْا وَصَابِرُوْا وَرَابِطُوْاۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ ࣖ
yā ayyuhal-lażīna āmanuṣbirū wa ṣābirū wa rabiṭū, wattaqullāha la‘allakum tufliḥūn(a).
Эй касоне, ки имон овардаед, сабр кунед ва сабри худро афзун кунед ва (дар марзҳои кишвари худ) ҳушёр бошед ва аз Худо битарсед, то хушбахт шавед.
اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ قِيْلَ لَهُمْ كُفُّوْٓا اَيْدِيَكُمْ وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَۚ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ اِذَا فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ يَخْشَوْنَ النَّاسَ كَخَشْيَةِ اللّٰهِ اَوْ اَشَدَّ خَشْيَةً ۚ وَقَالُوْا رَبَّنَا لِمَ كَتَبْتَ عَلَيْنَا الْقِتَالَۚ لَوْلَآ اَخَّرْتَنَآ اِلٰٓى اَجَلٍ قَرِيْبٍۗ قُلْ مَتَاعُ الدُّنْيَا قَلِيْلٌۚ وَالْاٰخِرَةُ خَيْرٌ لِّمَنِ اتَّقٰىۗ وَلَا تُظْلَمُوْنَ فَتِيْلًا
alam tara ilal-lażīna qīla lahum kuffū aidiyakum wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāt(a), fa lammā kutiba ‘alaihimul-qitālu iżā farīqum minhum yakhsyaunan-nāsa kakhasy-yatillāhi au asyadda khasy-yah(tan), wa qālū rabbanā lima katabta ‘alainal-qitāl(a), lau lā akhkhartanā ilā ajalin qarīb(in), qul matā‘ud-dun-yā qalīl(un), wal-ākhiratu khairul limanittaqā, wa lā tuẓlamūna fatīlā(n).
Оё ба одамоне, ки ба онҳо гуфта мешавад: «Дастҳои худро аз ҷанг боздоред, намоз бихонед ва закот диҳед!», аҳамият намедиҳед, вақте ки онҳо маҷбур шуданд, ки ҷанг кунанд, ногаҳон баъзе аз онҳо (мунофиқон) аз мардум (душманон) метарсиданд, чунон ки аз Худо метарсиданд, ҳатто бештар аз он. Гуфтанд: «Эй Парвардигори мо, чаро моро ба ҷанг водор кардӣ? Чаро (вазифаи ҷангро) барои муддате ба таъхир наандохтӣ?» Бигӯ: «Дар ин дунё лаззатҳои кам ҳастанд ва охират барои парҳезгорон беҳтар аст (ба даст овардани подош барои ҷанг) ва ба шумо заррае ситам нахоҳад шуд».
وَاِنِ امْرَاَةٌ خَافَتْ مِنْۢ بَعْلِهَا نُشُوْزًا اَوْ اِعْرَاضًا فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَآ اَنْ يُّصْلِحَا بَيْنَهُمَا صُلْحًا ۗوَالصُّلْحُ خَيْرٌ ۗوَاُحْضِرَتِ الْاَنْفُسُ الشُّحَّۗ وَاِنْ تُحْسِنُوْا وَتَتَّقُوْا فَاِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرًا
wa inimra'atun khāfat mim ba‘lihā nusyūzan au i‘rāḍan falā junāḥa ‘alaihimā ay yuṣliḥā bainahumā ṣulḥā(n), waṣ-ṣulḥu khair(un), wa uḥḍiratil-anfususy-syuḥḥ(a), wa in tuḥsinū wa tattaqū fa innallāha kāna bimā ta‘malūna khabīrā(n).
Ва агар зан нигарон бошад, ки шавҳараш бадахлоқ ё бепарво хоҳад буд, пас ҳардуи онҳо метавонанд сулҳи воқеӣ барқарор кунанд ва ин сулҳ (барои онҳо) беҳтар аст, ҳарчанд мард табиатан бахил аст. Ва агар шумо (муносибати худро бо занатон) беҳтар кунед ва худро (аз нусюз ва бепарвоӣ) муҳофизат кунед, пас дар ҳақиқат Аллоҳ ба он чизе, ки мекунед, огоҳ аст.
وَلَنْ تَسْتَطِيْعُوْٓا اَنْ تَعْدِلُوْا بَيْنَ النِّسَاۤءِ وَلَوْ حَرَصْتُمْ فَلَا تَمِيْلُوْا كُلَّ الْمَيْلِ فَتَذَرُوْهَا كَالْمُعَلَّقَةِ ۗوَاِنْ تُصْلِحُوْا وَتَتَّقُوْا فَاِنَّ اللّٰهَ كَانَ غَفُوْرًا رَّحِيْمًا
wa lan tastaṭī‘ū an ta‘dilū bainan-nisā'i wa lau ḥaraṣtum falā tamīlū kullal-maili fa tażarūhā kal-mu‘allaqah(ti), wa in tuṣliḥū wa tattaqū fa innallāha kāna gafūrar raḥīmā(n).
Ва шумо наметавонед дар миёни занонатон адолат кунед, ҳарчанд хеле мехоҳед. Пас, аз ҳад зиёд (ба сӯи касе, ки дӯст медоред) майл накунед, то дигареро саргардон гузоред. Ва агар ислоҳ шавед ва парҳез кунед, пас Худо бахшанда ва меҳрубон аст.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَابْتَغُوْٓا اِلَيْهِ الْوَسِيْلَةَ وَجَاهِدُوْا فِيْ سَبِيْلِهٖ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanuttaqullāha wabtagū ilaihil-wasīlata wa jāhidū fī sabīlihī la‘allakum tufliḥūn(a).
Эй касоне, ки имон овардаед, аз Худо битарсед ва роҳи наздик шудан ба Ӯро ҷустуҷӯ кунед ва дар роҳи Ӯ ҷиҳод кунед, то растагор шавед.
وَلَوْ اَنَّ اَهْلَ الْكِتٰبِ اٰمَنُوْا وَاتَّقَوْا لَكَفَّرْنَا عَنْهُمْ سَيِّاٰتِهِمْ وَلَاَدْخَلْنٰهُمْ جَنّٰتِ النَّعِيْمِ
wa lau anna ahlal-kitābi āmanū wattaqau lakaffarnā ‘anhum sayyi'ātihim wa la'adkhalnāhum jannātin-na‘īm(i).
Ва агар аҳли китоб имон меоварданд ва парҳезгорӣ мекарданд, хатогиҳояшонро мешумурдем ва онҳоро ба биҳиштҳои пур аз неъмат дохил мекардем.
لَيْسَ عَلَى الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ جُنَاحٌ فِيْمَا طَعِمُوْٓا اِذَا مَا اتَّقَوْا وَّاٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ ثُمَّ اتَّقَوْا وَّاٰمَنُوْا ثُمَّ اتَّقَوْا وَّاَحْسَنُوْا ۗوَاللّٰهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ ࣖ
laisa ‘alal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti ṡummattaqau wa āmanū ṡummattaqau wa aḥsanū, wallāhu yuḥibbul-muḥsinīn(a).
Барои касоне, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста кардаанд, дар он чӣ мехӯранд (қаблан), гуноҳе нест, агар онҳо парҳезгор бошанд ва имон оваранд ва корҳои шоиста кунанд, пас онҳо парҳезгорӣ ва имонро идома диҳанд, пас онҳо (боз ҳам) парҳезгорӣ дошта бошанд ва корҳои шоиста кунанд. Ва Худо касонеро, ки корҳои шоиста мекунанд, дӯст медорад.
قُلْ لَّا يَسْتَوِى الْخَبِيْثُ وَالطَّيِّبُ وَلَوْ اَعْجَبَكَ كَثْرَةُ الْخَبِيْثِۚ فَاتَّقُوا اللّٰهَ يٰٓاُولِى الْاَلْبَابِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ ࣖ
qul lā yastawil-khabīṡu waṭ-ṭayyibu wa lau a‘jabaka kaṡratul-khabīṡ(i), fattaqullāha yā ulil-albābi la‘allakum tufliḥūn(a).
Бигӯ (Муҳаммад): «Бадӣ бо некӣ яксон нест, ҳарчанд фаровонии бадӣ дили шуморо ба худ ҷалб мекунад, пас, эй аҳли хирад, аз Худо битарсед, то растагор шавед».
وَهٰذَا كِتٰبٌ اَنْزَلْنٰهُ مُبٰرَكٌ فَاتَّبِعُوْهُ وَاتَّقُوْا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَۙ
wa hāżā kitābun anzalnāhu mubārakun fattabi‘ūhu wattaqū la‘allakum turḥamūn(a).
Ва ин китобест, ки мо онро нозил кардаем, пур аз баракат аст. Аз он пайравӣ кунед ва парҳезгор бошед, то бар шумо раҳмат оварад.
يٰبَنِيْٓ اٰدَمَ قَدْ اَنْزَلْنَا عَلَيْكُمْ لِبَاسًا يُّوَارِيْ سَوْءٰتِكُمْ وَرِيْشًاۗ وَلِبَاسُ التَّقْوٰى ذٰلِكَ خَيْرٌۗ ذٰلِكَ مِنْ اٰيٰتِ اللّٰهِ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُوْنَ
yā banī ādama qad anzalnā ‘alaikum libāsay yuwārī sau'ātikum wa rīsyā(n), wa libāsut-taqwā żālika khair(un), żālika min āyātillāhi la‘allahum yażżakkarūn(a).
Эй фарзандони Одам, ба дурустӣ, ки Мо либосе барои шумо фиристодем, то аврати шуморо бипӯшонад ва барои шумо ороиш бошад. Аммо либоси парҳезгорӣ беҳтар аст. Инҳо аз нишонаҳои қудрати Худо ҳастанд, шояд онҳо панд гиранд.
يٰبَنِيْٓ اٰدَمَ اِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ رُسُلٌ مِّنْكُمْ يَقُصُّوْنَ عَلَيْكُمْ اٰيٰتِيْۙ فَمَنِ اتَّقٰى وَاَصْلَحَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ
yā banī ādama immā ya'tiyannakum rusulum minkum yaquṣṣūna ‘alaikum āyātī, famanittaqā wa aṣlaḥa falā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).
Эй фарзандони Одам, агар паёмбароне аз худатон назди шумо биёянд ва оёти Маро бар шумо бигӯянд, пас ҳар кас ки парҳезгорӣ кунад ва ислоҳ шавад, бар онҳо тарсе нест ва онҳо ғамгин намешаванд.
وَلَوْ اَنَّ اَهْلَ الْقُرٰٓى اٰمَنُوْا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَكٰتٍ مِّنَ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِ وَلٰكِنْ كَذَّبُوْا فَاَخَذْنٰهُمْ بِمَا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ
wa lau anna ahlal-qurā āmanū wattaqau lafataḥnā ‘alaihim barakātim minas-samā'i wal ardḍi wa lākin każżabū fa akhażnāhum bimā kānū yaksibūn(a).
Ва агар мардуми он сарзамин имон меоварданд ва парҳезгорӣ мекарданд, мо баракатҳоро аз осмону замин ба онҳо медодем, аммо онҳо дурӯғ баромаданд (оятҳои Моро), пас, Мо онҳоро ба ҷазои он чи мекарданд, азоб додем.
۞ وَاكْتُبْ لَنَا فِيْ هٰذِهِ الدُّنْيَا حَسَنَةً وَّفِى الْاٰخِرَةِ اِنَّا هُدْنَآ اِلَيْكَۗ قَالَ عَذَابِيْٓ اُصِيْبُ بِهٖ مَنْ اَشَاۤءُۚ وَرَحْمَتِيْ وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍۗ فَسَاَكْتُبُهَا لِلَّذِيْنَ يَتَّقُوْنَ وَيُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَالَّذِيْنَ هُمْ بِاٰيٰتِنَا يُؤْمِنُوْنَۚ
waktub lanā fī hāżihid-dun-yā ḥasanataw wa fil-ākhirati innā hudnā ilaik(a), qāla ‘ażābī uṣību bihī man asyā'(u), wa raḥmatī wasi‘at kulla syai'(in), fa sa'aktubuhā lil-lażīna yattaqūna wa yu'tūnaz-zakāta wal-lażīna hum bi'āyātinā yu'minūn(a).
Ва барои мо дар ин дунё ва охират некӣ муқаррар кун. Ба дурустӣ ки мо ба сӯи Ту бозмегардем (тавба мекунем). (Худо) мегӯяд: «Азоби Худро ба ҳар кас, ки хоҳам, мерасонам ва раҳмати Ман ҳама чизро фаро гирифтааст. Пас, раҳмати Худро ба парҳезгорон, закотдиҳандагон ва ба оёти Мо имон овардагон нисбат медиҳам».
فَخَلَفَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ وَّرِثُوا الْكِتٰبَ يَأْخُذُوْنَ عَرَضَ هٰذَا الْاَدْنٰى وَيَقُوْلُوْنَ سَيُغْفَرُ لَنَاۚ وَاِنْ يَّأْتِهِمْ عَرَضٌ مِّثْلُهٗ يَأْخُذُوْهُۗ اَلَمْ يُؤْخَذْ عَلَيْهِمْ مِّيْثَاقُ الْكِتٰبِ اَنْ لَّا يَقُوْلُوْا عَلَى اللّٰهِ اِلَّا الْحَقَّ وَدَرَسُوْا مَا فِيْهِۗ وَالدَّارُ الْاٰخِرَةُ خَيْرٌ لِّلَّذِيْنَ يَتَّقُوْنَۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ
fa khalafa mim ba‘dihim khalfuw wariṡul-kitāba ya'khużūna ‘araḍa hāżal-adnā wa yaqūlūna sayugfaru lanā, wa iy ya'tihim ‘araḍum miṡluhū ya'khużūh(u), alam yu'khaż ‘alaihim mīṡāqul-kitābi allā yaqūlū ‘alallāhi illal-ḥaqqa wa darasū mā fīh(i), wad-dārul-ākhiratu khairul lil-lażīna yattaqūn(a), afalā ta‘qilūn(a).
Сипас, пас аз онҳо насле омад, ки мероси Таврот гирифтанд ва моли пасти дунёро гирифтанд. Сипас гуфтанд: «Мо бахшида мешавем». Ва агар мисли ин дунё ба онҳо меомад, онро низ мегирифтанд. Оё дар китоб (Таврот) паймоне надоштанд, ки дар бораи Худо ҷуз ба ростӣ чизе нагӯянд, ҳарчанд он чиро, ки дар он буд, омӯхта буданд? Сарои охират барои касоне, ки аз Худо метарсанд, беҳтар аст. Оё шумо намефаҳмед?
اِنَّ الَّذِيْنَ اتَّقَوْا اِذَا مَسَّهُمْ طٰۤىِٕفٌ مِّنَ الشَّيْطٰنِ تَذَكَّرُوْا فَاِذَا هُمْ مُّبْصِرُوْنَۚ
innal-lażīnattaqau iżā massahum ṭā'ifum minasy-syaiṭāni tażakkarū fa iżā hum mubṣirūn(a).
Ба дурустӣ, касоне, ки аз Худо метарсанд, вақте ки аз шайтон андешаи баде (аз гуноҳ) бар онҳо афтад, дарҳол Худоро ба ёд меоранд ва сипас (хатогиҳои худро) мебинанд.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِنْ تَتَّقُوا اللّٰهَ يَجْعَلْ لَّكُمْ فُرْقَانًا وَّيُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّاٰتِكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْۗ وَاللّٰهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيْمِ
yā ayyuhal-lażīna āmanū in tattaqullāha yaj‘al lakum furqānaw wa yukaffir ‘ankum sayyi'ātikum wa yagfir lakum, wallāhu żul-faḍlil-‘aẓīm(i).
Эй касоне, ки имон овардаед! Агар аз Худо битарсед, ба шумо фурқон (қобилияти фарқ кардани ҳақ аз ботил) медиҳад ва ҳамаи хатогиҳои шуморо мебахшад ва шуморо мебахшад. Худо дорои неъматҳои бузург аст.
اِلَّا الَّذِيْنَ عَاهَدْتُّمْ مِّنَ الْمُشْرِكِيْنَ ثُمَّ لَمْ يَنْقُصُوْكُمْ شَيْـًٔا وَّلَمْ يُظَاهِرُوْا عَلَيْكُمْ اَحَدًا فَاَتِمُّوْٓا اِلَيْهِمْ عَهْدَهُمْ اِلٰى مُدَّتِهِمْۗ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِيْنَ
illal-lażīna ‘āhattum minal-musyrikīna ṡumma lam yanquṣūkum syai'aw wa lam yuẓāhirū ‘alaikum aḥadan fa atimmū ilaihim ‘ahdahum ilā muddatihim, innallāha yuḥibbul-muttaqīn(a).
магар он мушрикон, ки бо шумо паймон бастаанд ва (мӯҳтавои) паймонро ҳеҷ кам накардаанд ва (ва) ба касе, ки бо шумо душманӣ мекунад, кумак накардаанд, пас ба паймони худ то замони муайян вафо кунед. Албатта, Аллоҳ парҳезгоронро дӯст медорад.
كَيْفَ يَكُوْنُ لِلْمُشْرِكِيْنَ عَهْدٌ عِنْدَ اللّٰهِ وَعِنْدَ رَسُوْلِهٖٓ اِلَّا الَّذِيْنَ عَاهَدْتُّمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِۚ فَمَا اسْتَقَامُوْا لَكُمْ فَاسْتَقِيْمُوْا لَهُمْ ۗاِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِيْنَ
kaifa yakūnu lil-musyrikīna ‘ahdun ‘indallāhi wa ‘inda rasūlihī illal-lażīna ‘āhattum ‘indal-masjidil-ḥarām(i), famastaqāmū lakum fastaqīmū lahum, innallāha yuḥibbul-muttaqīn(a).
Чӣ гуна бо мушрикон паймоне бо Худо ва Паёмбараш бошад, магар бо онҳое, ки шумо бо онҳо дар назди Масҷиди Ҳарам (Ҳудайбия) паймон бастаед, то вақте ки онҳо бо шумо ростгӯӣ кунанд, шумо низ бо онҳо ростгӯӣ кунед. Албатта, Худо парҳезгоронро дӯст медорад.
اِنَّ عِدَّةَ الشُّهُوْرِ عِنْدَ اللّٰهِ اثْنَا عَشَرَ شَهْرًا فِيْ كِتٰبِ اللّٰهِ يَوْمَ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ مِنْهَآ اَرْبَعَةٌ حُرُمٌ ۗذٰلِكَ الدِّيْنُ الْقَيِّمُ ەۙ فَلَا تَظْلِمُوْا فِيْهِنَّ اَنْفُسَكُمْ وَقَاتِلُوا الْمُشْرِكِيْنَ كَاۤفَّةً كَمَا يُقَاتِلُوْنَكُمْ كَاۤفَّةً ۗوَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ مَعَ الْمُتَّقِيْنَ
inna ‘iddatasy-syuhūri ‘indallāhiṡnā ‘asyara syahran fī kitābillāhi yauma khalaqas-samāwāti wal-arḍa minhā arba‘atun ḥurum(un), żālikad-dīnul-qayyim(u), falā taẓlimū fīhinna anfusakum wa qātilul-musyrikīna kāffatan kamā yuqātilūnakum kāffah(tan), wa‘lamū annallāha ma‘al-muttaqīn(a).
Дар ҳақиқат, шумораи моҳҳо назди Аллоҳ дувоздаҳ моҳ аст, ки (чунон ки) дар тақдири Аллоҳ аст, вақте ки осмонҳо ва заминро офарид, ки чаҳор моҳи ҳаром аз он иборат аст. Ин (аҳкоми) дини рост аст, пас дар (моҳи чорум) ба худ зулм накунед ва бо ҳамаи мушрикон ҷанг кунед, чунон ки онҳо бо ҳамаи шумо ҷанг мекунанд. Ва бидонед, ки Аллоҳ бо парҳезгорон аст.
لَا تَقُمْ فِيْهِ اَبَدًاۗ لَمَسْجِدٌ اُسِّسَ عَلَى التَّقْوٰى مِنْ اَوَّلِ يَوْمٍ اَحَقُّ اَنْ تَقُوْمَ فِيْهِۗ فِيْهِ رِجَالٌ يُّحِبُّوْنَ اَنْ يَّتَطَهَّرُوْاۗ وَاللّٰهُ يُحِبُّ الْمُطَّهِّرِيْنَ
lā taqum fīhi abadā(n), lamasjidun ussisa ‘alat-taqwā min awwali yaumin aḥaqqu an taqūma fīh(i), fīhi rijāluy yuḥibbūna ay yataṭahharū, wallāhu yuḥibbul-muṭṭahhirīn(a).
Дар масҷид ҳамеша намоз нагузор. Ба дурустӣ, масҷиде, ки бар пояи парҳезкорӣ бунёд шудааст, аз рӯзи аввал барои ту дар он намоз хондан беҳтар аст. Дар дохили он касоне ҳастанд, ки мехоҳанд худро пок кунанд. Худо покизагонро дӯст медорад.
وَلَاَجْرُ الْاٰخِرَةِ خَيْرٌ لِّلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَكَانُوْا يَتَّقُوْنَ ࣖ
wa la'ajrul-ākhirati khairul lil-lażīna āmanū wa kānū yattaqūn(a).
Ва ба дурустӣ, подоши охират барои касоне, ки имон овардаанд ва ҳамеша парҳезгоранд, беҳтар аст.
قَالُوْٓا ءَاِنَّكَ لَاَنْتَ يُوْسُفُۗ قَالَ اَنَا۠ يُوْسُفُ وَهٰذَآ اَخِيْ قَدْ مَنَّ اللّٰهُ عَلَيْنَاۗ اِنَّهٗ مَنْ يَّتَّقِ وَيَصْبِرْ فَاِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ
qālū a'innaka la'anta yūsuf(u), qāla ana yūsufu wa hāżā akhī qad mannallāhu ‘alainā, innahū may yataqqi wa yaṣbir fa innallāha lā yuḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).
Гуфтанд: «Оё ту дар ҳақиқат Юсуф ҳастӣ?» (Юсуф) ҷавоб дод: «Ман Юсуф ҳастам ва ин бародари ман аст. Ба дурустӣ, ки Худо ба мо неъмати Худро ато кардааст. Ба дурустӣ, ки ҳар кӣ парҳезгор ва сабр кунад, пас, Худо подоши некӯкоронро зоеъ намекунад».
وَمَآ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ اِلَّا رِجَالًا نُّوْحِيْٓ اِلَيْهِمْ مِّنْ اَهْلِ الْقُرٰىۗ اَفَلَمْ يَسِيْرُوْا فِى الْاَرْضِ فَيَنْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْۗ وَلَدَارُ الْاٰخِرَةِ خَيْرٌ لِّلَّذِيْنَ اتَّقَوْاۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ
wa mā arsalnā min qablika illā rijālan nūḥī ilaihim min ahlil-qurā, afalam yasīrū fil-arḍi fa yanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-lażīna min qablihim, wa ladārul-ākhirati khairul lil-lażīnattaqau, afalā ta‘qilūn(a).
Ва Мо пеш аз ту, эй Муҳаммад, нафиристодем, магар марде, ки ба ӯ ваҳй дар миёни мардуми замин додем. Оё онҳо дар замин сайр накарданд ва надиданд, ки бо касоне, ки пеш аз онҳо буданд (ки паёмбарро дурӯғ мегуфтанд), чӣ шуд. Ва дар ҳақиқат, сарзамини охират барои парҳезгорон беҳтар аст. Оё намефаҳмед?
جَنّٰتُ عَدْنٍ يَّدْخُلُوْنَهَا تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ لَهُمْ فِيْهَا مَا يَشَاۤءُوْنَ ۗ كَذٰلِكَ يَجْزِى اللّٰهُ الْمُتَّقِيْنَۙ
jannātu ‘adniy yadkhulūnahā tajrī min taḥtihal-anhāru lahum fīhā mā yasyā'ūn(a), każālika yajzillāhul-muttaqīn(a).
(Яъне) боғҳои ҷовидонӣ, ки ба он дохил мешаванд, ки аз зери он наҳрҳо ҷорӣ мешаванд ва дар он ҷо ҳар чизе, ки мехоҳанд, барои онҳост. Худо парҳезгоронро чунин мукофот медиҳад.
اِنَّ اللّٰهَ مَعَ الَّذِيْنَ اتَّقَوْا وَّالَّذِيْنَ هُمْ مُّحْسِنُوْنَ ࣖ ۔
innallāha ma‘al-lażīnattaqau wal-lażīna hum muḥsinūn(a).
Ба дурустӣ, ки Аллоҳ бо касонест, ки парҳезгорӣ мекунанд ва некӯкоронанд.
تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِيْ نُوْرِثُ مِنْ عِبَادِنَا مَنْ كَانَ تَقِيًّا
tilkal-jannatul-latī nūriṡu min ‘ibādinā man kāna taqiyyā(n).
Ин биҳиштест, ки Мо онро ба бандагони худ, ки ҳамеша парҳезгоранд, мерос медиҳем.
وَمَنْ يُّطِعِ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ وَيَخْشَ اللّٰهَ وَيَتَّقْهِ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْفَاۤىِٕزُوْنَ
wa may yuṭi‘illāha wa rasūlahū wa yakhsyallāha wa yattaqhi fa ulā'ika humul-fā'izūn(a).
Ва ҳар кӣ аз Худо ва Паёмбараш итоат кунад ва аз Худо битарсад ва ба Ӯ ихлос дошта бошад, пас, инҳо касоне ҳастанд, ки пирӯз хоҳанд шуд.
وَاَنْجَيْنَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَكَانُوْا يَتَّقُوْنَ
wa anjainal-lażīna āmanū wa kānū yattaqūn(a).
Ва Мо касонеро, ки имон овардаанд ва ҳамеша парҳезгоранд, наҷот медиҳем.
وَاِذَا قِيْلَ لَهُمُ اتَّقُوْا مَا بَيْنَ اَيْدِيْكُمْ وَمَا خَلْفَكُمْ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ
wa iżā qīla lahumuttaqū mā baina aidīkum wa mā khalfakum la‘allakum turḥamūn(a).
Ва ҳангоме ки ба онҳо гуфта мешавад: «Аз азобе, ки пеши шумост (дар ин дунё) ва азоби он ки (дар охират) меояд, битарсед, то раҳм карда шавед».
وَيُنَجِّى اللّٰهُ الَّذِيْنَ اتَّقَوْا بِمَفَازَتِهِمْۖ لَا يَمَسُّهُمُ السُّوْۤءُ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ
wa yunajjillāhul-lażīnattaqau bimafāzatihim, lā yamassuhumus-sū'u wa lā hum yaḥzanūn(a).
Ва Худо парҳезгоронро бо пирӯзиашон наҷот медиҳад ва на азобе ба онҳо мерасад ва на ғамгин мешаванд.
وَسِيْقَ الَّذِيْنَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ اِلَى الْجَنَّةِ زُمَرًا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَاۤءُوْهَا وَفُتِحَتْ اَبْوَابُهَا وَقَالَ لَهُمْ خَزَنَتُهَا سَلٰمٌ عَلَيْكُمْ طِبْتُمْ فَادْخُلُوْهَا خٰلِدِيْنَ
wasīqal-lażīnattaqau rabbahum ilal-jannati zumarā(n), ḥattā iżā jā'ūhā wa futiḥat abwābuhā wa qāla lahum khazanatuhā salāmun ‘alaikum ṭibtum fadkhulūhā khālidīn(a).
Ва касоне, ки аз Парвардигорашон метарсанд, гурӯҳ-гурӯҳ ба осмон ворид карда мешаванд. Пас, вақте ки ба он (биҳишт) расиданд ва дарҳои он кушода шуданд, нигаҳбон ба онҳо гуфт: «Бар шумо баракат бод, баракат! Пас, дохил шавед, то дар он ҷо ҷовидон бимонед».
اَلْاَخِلَّاۤءُ يَوْمَىِٕذٍۢ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ اِلَّا الْمُتَّقِيْنَ ۗ ࣖ
al-akhillā'u yauma'iżim ba‘ḍuhum liba‘ḍin ‘aduwwun illal-muttaqīn(a).
Дар он рӯз дӯстони наздик душмани якдигар хоҳанд буд, магар парҳезгорон.
يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ اِنَّا خَلَقْنٰكُمْ مِّنْ ذَكَرٍ وَّاُنْثٰى وَجَعَلْنٰكُمْ شُعُوْبًا وَّقَبَاۤىِٕلَ لِتَعَارَفُوْا ۚ اِنَّ اَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللّٰهِ اَتْقٰىكُمْ ۗاِنَّ اللّٰهَ عَلِيْمٌ خَبِيْرٌ
yā ayyuhan-nāsu innā khalaqnākum min żakariw wa unṡā wa ja‘alnākum syu‘ūbaw wa qabā'ila lita‘ārafū, inna akramakum ‘indallāhi atqākum, innallāha ‘alīmun khabīr(un).
Эй мардум! Мо шуморо аз як марду як зан офаридем, сипас шуморо ба миллатҳо ва қабилаҳо тақсим кардем, то якдигарро бишносед. Дар ҳақиқат, гиромитарини шумо дар назди Худо касест, ки парҳезгортарин бошад. Дар ҳақиқат, Худо доно ва итоаткор аст.
فَاِذَا بَلَغْنَ اَجَلَهُنَّ فَاَمْسِكُوْهُنَّ بِمَعْرُوْفٍ اَوْ فَارِقُوْهُنَّ بِمَعْرُوْفٍ وَّاَشْهِدُوْا ذَوَيْ عَدْلٍ مِّنْكُمْ وَاَقِيْمُوا الشَّهَادَةَ لِلّٰهِ ۗذٰلِكُمْ يُوْعَظُ بِهٖ مَنْ كَانَ يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ ەۗ وَمَنْ يَّتَّقِ اللّٰهَ يَجْعَلْ لَّهٗ مَخْرَجًا ۙ
fa iżā balagna ajalahunna fa amsikūhunna bima‘rūfin au fāriqūhunna bima‘rūfiw wa asyhidū żawai ‘adlim minkum wa aqīmusy-syahādata lillāh(i), żālikum yū‘aẓu bihī man kāna yu'minu billāhi wal-yaumil-ākhir(i), wa may yattaqillāha yaj‘al lahū makhrajā(n).
Пас, вақте ки ба поёни намозашон наздик шуданд, пас, бо онҳо ба хубӣ оштӣ диҳед (баргардед) ё ба хубӣ онҳоро раҳо кунед ва бо ду шоҳиди одил аз худ шаҳодат диҳед ва шаҳодати худро барои Худо мустаҳкам кунед. Ин таълимотест, ки ба касоне дода шудааст, ки ба Худо ва охират имон овардаанд. Ҳар кӣ аз Худо битарсад, роҳи халосиро барои ӯ мекушояд.
وَّيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُۗ وَمَنْ يَّتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ فَهُوَ حَسْبُهٗ ۗاِنَّ اللّٰهَ بَالِغُ اَمْرِهٖۗ قَدْ جَعَلَ اللّٰهُ لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْرًا
wa yarzuqhu min ḥaiṡu lā yaḥtasib(u), wa may yatawakkal ‘alallāhi fa huwa ḥasbuh(ū), innallāha bāligu amrih(ī), qad ja‘alallāhu likulli syai'in qadrā(n).
Ва ба ӯ аз ҷое, ки интизораш надошт, рӯзӣ дод. Ва ҳар кӣ ба Худо таваккал кунад, Худо ниёзҳои ӯро бароварда мекунад. Дар ҳақиқат, Худо корҳои Худро анҷом медиҳад. Дар ҳақиқат, Худо барои ҳама чиз рӯзӣ фароҳам овардааст.
وَالّٰۤـِٔيْ يَىِٕسْنَ مِنَ الْمَحِيْضِ مِنْ نِّسَاۤىِٕكُمْ اِنِ ارْتَبْتُمْ فَعِدَّتُهُنَّ ثَلٰثَةُ اَشْهُرٍۙ وَّالّٰۤـِٔيْ لَمْ يَحِضْنَۗ وَاُولٰتُ الْاَحْمَالِ اَجَلُهُنَّ اَنْ يَّضَعْنَ حَمْلَهُنَّۗ وَمَنْ يَّتَّقِ اللّٰهَ يَجْعَلْ لَّهٗ مِنْ اَمْرِهٖ يُسْرًا
wal-lā'ī ya'isna minal-maḥīḍi min nisā'ikum inirtabtum fa ‘iddatuhunna ṡalāṡatu asyhur(in), wal-lā'ī lam yaḥiḍn(a), wa ulātul-aḥmāli ajaluhunna ay yaḍa‘na ḥamlahunn(a), wa may yattaqillāha yaj‘al lahū min amrihī yusrā(n).
Агар дар шакке аз занони шумо заноне, ки дигар ҳайз намебинанд (менопауза), пас идда се моҳ аст; ва заноне, ки ҳайз намебинанд (низ). Дар айни замон, иддаи занони ҳомила то таваллуд карданашон аст. Ва ҳар кӣ аз Худо битарсад, бешубҳа, Худо корҳояшро барои ӯ осон мекунад.