اَلَمْ تَرَ اِلَى الْمَلَاِ مِنْۢ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ مِنْۢ بَعْدِ مُوْسٰىۘ اِذْ قَالُوْا لِنَبِيٍّ لَّهُمُ ابْعَثْ لَنَا مَلِكًا نُّقَاتِلْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗ قَالَ هَلْ عَسَيْتُمْ اِنْ كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتَالُ اَلَّا تُقَاتِلُوْا ۗ قَالُوْا وَمَا لَنَآ اَلَّا نُقَاتِلَ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَقَدْاُخْرِجْنَا مِنْ دِيَارِنَا وَاَبْنَاۤىِٕنَا ۗ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ تَوَلَّوْا اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۗوَاللّٰهُ عَلِيْمٌ ۢبِالظّٰلِمِيْنَ
alam tara ilal-mala'i mim banī isrā'īla mim ba‘di mūsā, iż qālū linabiyyil lahumub‘aṡ lanā malikan nuqātil fī sabīlillāh(i), qāla hal ‘asaitum in kutiba ‘alaikumul-qitālu allā tuqātilū, qālū wa mā lanā allā nuqātila fī sabīlillāhi wa qad ukhrijnā min diyārinā wa abnā'inā, falammā kutiba ‘alaihimul-qitālu tawallau illā qalīlam minhum, wallāhu ‘alīmum biẓ-ẓālimīn(a).
ایا تاسو د موسی علیه السلام له وفات وروسته د بني اسرائیلو مشرانو ته نه دي لیدلي، کله چې دوی د خپل یو پیغمبر ته وویل: "زموږ لپاره یو پاچا وټاکه، او موږ به د الله په لاره کې جګړه وکړو." د دوی پیغمبر وویل: "ښایي که تاسو ته جګړه فرض شي، نو تاسو به جګړه ونه کړئ؟" دوی وویل: "ولې موږ د الله په لاره کې جګړه ونه کړو، پداسې حال کې چې موږ له خپلو کورونو څخه ایستل شوي یو او له خپلو ماشومانو څخه جلا شوي یو؟" خو کله چې په دوی باندې جګړه فرض شوه، نو دوی بیرته وګرځیدل، پرته له یو څو کسانو څخه. او الله ظالمانو ته ښه پوهیږي.
اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ قِيْلَ لَهُمْ كُفُّوْٓا اَيْدِيَكُمْ وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَۚ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ اِذَا فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ يَخْشَوْنَ النَّاسَ كَخَشْيَةِ اللّٰهِ اَوْ اَشَدَّ خَشْيَةً ۚ وَقَالُوْا رَبَّنَا لِمَ كَتَبْتَ عَلَيْنَا الْقِتَالَۚ لَوْلَآ اَخَّرْتَنَآ اِلٰٓى اَجَلٍ قَرِيْبٍۗ قُلْ مَتَاعُ الدُّنْيَا قَلِيْلٌۚ وَالْاٰخِرَةُ خَيْرٌ لِّمَنِ اتَّقٰىۗ وَلَا تُظْلَمُوْنَ فَتِيْلًا
alam tara ilal-lażīna qīla lahum kuffū aidiyakum wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāt(a), fa lammā kutiba ‘alaihimul-qitālu iżā farīqum minhum yakhsyaunan-nāsa kakhasy-yatillāhi au asyadda khasy-yah(tan), wa qālū rabbanā lima katabta ‘alainal-qitāl(a), lau lā akhkhartanā ilā ajalin qarīb(in), qul matā‘ud-dun-yā qalīl(un), wal-ākhiratu khairul limanittaqā, wa lā tuẓlamūna fatīlā(n).
ایا تاسو هغو خلکو ته پام نه کوئ چې ورته ویل کیږي چې "خپل لاسونه (له جګړې څخه) وساتئ، لمونځ وکړئ او زکات ورکړئ!" کله چې دوی ته د جګړې کولو امر وشو، ناڅاپه د دوی ځینې (منافقین) له انسانانو (دښمنانو) څخه وویریدل، لکه څنګه چې دوی له الله څخه وویریدل، حتی (له دې څخه) ډیر وویریدل. دوی وویل: "زموږ ربه، ولې دې موږ په جګړه کولو مجبور کړل؟ ولې دې موږ د یو څه مودې لپاره ځنډ نه کړل؟" ووایه، "په دې نړۍ کې لږې خوښۍ دي او اخرت د هغو کسانو لپاره غوره دی چې تقوا لري (د جګړې اجر ترلاسه کوي) او تاسو به هیڅ ظلم ونه شي."
قَالُوْا يٰمُوْسٰٓى اِنَّ فِيْهَا قَوْمًا جَبَّارِيْنَۖ وَاِنَّا لَنْ نَّدْخُلَهَا حَتّٰى يَخْرُجُوْا مِنْهَاۚ فَاِنْ يَّخْرُجُوْا مِنْهَا فَاِنَّا دٰخِلُوْنَ
qālū yā mūsā inna fīhā qauman jabbārīn(a), wa innā lan nadkhulahā ḥattā yakhrujū minhā, fa iy yakhrujū minhā fa innā dākhilūn(a).
هغوی وویل: "ای موسی! په حقیقت کې، په هغه ځمکه کې ډېر زورور او ظالم خلک دي، موږ به هلته تر هغه وخته پورې داخل نه شو تر څو چې دوی له هغه ځایه ووځي. که دوی له هغه ځایه ووځي، موږ به خامخا ورننوځو."
قَالُوْا يٰمُوْسٰٓى اِنَّا لَنْ نَّدْخُلَهَآ اَبَدًا مَّا دَامُوْا فِيْهَا ۖفَاذْهَبْ اَنْتَ وَرَبُّكَ فَقَاتِلَآ اِنَّا هٰهُنَا قٰعِدُوْنَ
qālū yā mūsā innā lan nadkhulahā abadam mā dāmū fīhā, fażhab anta wa rabbuka fa qātilā innā hāhunā qā‘idūn(a).
هغوی وویل: "ای موسی! تر هغه چې دوی په کې وي، موږ به هیڅکله هلته داخل نه شو، نو له خپل رب سره لاړ شه او دواړه وجنګېږه. اجازه راکړئ چې دلته پاتې شو."
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِذَا لَقِيْتُمُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا زَحْفًا فَلَا تُوَلُّوْهُمُ الْاَدْبَارَۚ
yā ayyuhal-lażīna āmanū iżā laqītumul-lażīna kafarū zaḥfan falā tuwallūhumul-adbār(a).
اې مؤمنانو! که تاسو له کافرانو سره مخ شئ چې غواړي پر تاسو برید وکړي، نو له هغوی څخه شا مه اړوئ (شاته لاړ شئ).
وَاِذْ قَالَتْ طَّاۤىِٕفَةٌ مِّنْهُمْ يٰٓاَهْلَ يَثْرِبَ لَا مُقَامَ لَكُمْ فَارْجِعُوْا ۚوَيَسْتَأْذِنُ فَرِيْقٌ مِّنْهُمُ النَّبِيَّ يَقُوْلُوْنَ اِنَّ بُيُوْتَنَا عَوْرَةٌ ۗوَمَا هِيَ بِعَوْرَةٍ ۗاِنْ يُّرِيْدُوْنَ اِلَّا فِرَارًا
wa iż qālat ṭā'ifatum minhum yā ahla yaṡriba lā muqāma lakum farji‘ū, wa yasta'żinu farīqum minhumun-nabiyya yaqūlūna inna buyūtanā ‘aurah(tun), wa mā hiya bi‘aurah(tin), iy yurīdūna illā firārā(n).
او (یاد کړئ) کله چې د دوی یوې ډلې وویل، "ای د یثرب (مدینې) خلکو! ستاسو لپاره هیڅ ځای نشته، نو بیرته لاړ شئ." او ځینو یې له پیغمبر صلی الله علیه وسلم څخه (کور ته د راستنیدو) اجازه وغوښته او ویې ویل، "په حقیقت کې، زموږ کورونه خلاص دي (ساتونکي نشته)." که څه هم کورونه خلاص نه وو، دوی یوازې غوښتل چې وتښتي.
اَشِحَّةً عَلَيْكُمْ ۖ فَاِذَا جَاۤءَ الْخَوْفُ رَاَيْتَهُمْ يَنْظُرُوْنَ اِلَيْكَ تَدُوْرُ اَعْيُنُهُمْ كَالَّذِيْ يُغْشٰى عَلَيْهِ مِنَ الْمَوْتِۚ فَاِذَا ذَهَبَ الْخَوْفُ سَلَقُوْكُمْ بِاَلْسِنَةٍ حِدَادٍ اَشِحَّةً عَلَى الْخَيْرِۗ اُولٰۤىِٕكَ لَمْ يُؤْمِنُوْا فَاَحْبَطَ اللّٰهُ اَعْمَالَهُمْۗ وَكَانَ ذٰلِكَ عَلَى اللّٰهِ يَسِيْرًا
asyiḥḥatan ‘alaikum, fa iżā jā'al-khaufu ra'aitahum yanẓurūna ilaika tadūru a‘yunuhum kal-lażī yugsyā ‘alaihi minal-maut(i), fa iżā żahabal-khaufu salaqūkum bi'alsinatin ḥidādin asyiḥḥatan ‘alal-khair(i), ulā'ika lam yu'minū fa aḥbaṭallāhu a‘mālahum, wa kāna żālika ‘alallāhi yasīrā(n).
دوی ستاسو په وړاندې بخل کوي. کله چې ویره (خطره) راشي، تاسو به دوی وګورئ چې تاسو ته په پورته سترګو ګوري لکه هغه خلک چې د مرګ په وخت کې بې هوښه کیږي، او کله چې ویره ورکه شي، دوی په تیزو ژبو ستاسو په وړاندې لعنت وايي، پداسې حال کې چې دوی په نیکۍ کې بخل کوي. هغه کسان چې ایمان نه راوړي، نو الله د دوی عملونه ضایع کوي. او دا د الله لپاره اسانه دی.
وَيَقُوْلُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَوْلَا نُزِّلَتْ سُوْرَةٌ ۚفَاِذَآ اُنْزِلَتْ سُوْرَةٌ مُّحْكَمَةٌ وَّذُكِرَ فِيْهَا الْقِتَالُ ۙرَاَيْتَ الَّذِيْنَ فِيْ قُلُوْبِهِمْ مَّرَضٌ يَّنْظُرُوْنَ اِلَيْكَ نَظَرَ الْمَغْشِيِّ عَلَيْهِ مِنَ الْمَوْتِۗ فَاَوْلٰى لَهُمْۚ
wa yaqūlul-ażīna āmanū lau lā nuzzilat sūrah(tun), fa iżā unzilat sūratum muḥkamatuw wa żukira fīhal-itāl(u), ra'aital-ażīna fī qulūbihim maraḍuy yanẓurūna ilaika naẓaral-magsyiyyi ‘alaihi minal-maut(i), fa'aulā lahum.
او هغه کسان چې ایمان یې راوړی وايي: "ولې یو سورت (د جهاد د حکم په اړه) نه دی نازل شوی؟" نو، که چیرې یو سورت نازل شي چې روښانه معنی ولري او په هغه کې د جګړې (احکام) وي، تاسو به وګورئ چې هغه خلک چې زړونه یې ناروغي لري تاسو ته به د هغه چا په څیر ګوري چې د مرګ له ویرې بې هوښه شوی وي. مګر دا د دوی لپاره ډیر مناسب دی.