اَلشَّيْطٰنُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ وَيَأْمُرُكُمْ بِالْفَحْشَاۤءِ ۚ وَاللّٰهُ يَعِدُكُمْ مَّغْفِرَةً مِّنْهُ وَفَضْلًا ۗ وَاللّٰهُ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ ۖ
asy-syaiṭānu ya‘idukumul-faqra wa ya'murukum bil-faḥsyā'(i), wallāhu ya‘idukum magfiratam minhu wa faḍlā(n), wallāhu wāsi'un ‘alīm(un).
Шайтон ба шумо ваъдаи фақр медиҳад ва ба шумо амр медиҳад, ки бадӣ кунед (бахилӣ кунед), дар ҳоле ки Худо ба шумо ваъдаи омурзиш ва раҳмати Худро медиҳад ва Худо бахшанда ва доност.
وَلَا يَحْسَبَنَّ الَّذِيْنَ يَبْخَلُوْنَ بِمَآ اٰتٰىهُمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖ هُوَ خَيْرًا لَّهُمْ ۗ بَلْ هُوَ شَرٌّ لَّهُمْ ۗ سَيُطَوَّقُوْنَ مَا بَخِلُوْا بِهٖ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗ وَلِلّٰهِ مِيْرَاثُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ ࣖ
wa lā yaḥsabannal-lażīna yabkhalūna bimā ātāhumullāhu min faḍlihī huwa khairal lahum, bal huwa syarrul lahum, sayuṭawwaqūna mā bakhilū bihī yaumal-qiyāmah(ti), wa lillāhi mīrāṡus-samāwāti wal-arḍ(i), wallāhu bimā ta‘malūna khabīr(un).
Ва касоне, ки дар он чи Худо аз фазли Худ ба онҳо додааст, бахилӣ мекунанд, ҳаргиз напиндоранд, ки (бахилӣ кардан) барои онҳо хайр аст, ҳарчанд (бахилӣ кардан) барои онҳо бад аст. Он чи (ганҷҳое), ки дар бораи онҳо фикр мекунанд, дар рӯзи қиёмат (бар гарданашон) овезон карда мешавад. Мероси осмонҳо ва замин аз они Худост. Худо ба он чи мекунед, огоҳ аст.
ۨالَّذِيْنَ يَبْخَلُوْنَ وَيَأْمُرُوْنَ النَّاسَ بِالْبُخْلِ وَيَكْتُمُوْنَ مَآ اٰتٰىهُمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖۗ وَاَعْتَدْنَا لِلْكٰفِرِيْنَ عَذَابًا مُّهِيْنًاۚ
al-lażīna yabkhalūna wa ya'murūnan-nāsa bil-bukhli wa yaktumūna mā ātāhumullāhu min faḍlih(ī), wa a‘tadnā lil-kāfirīna ‘ażābam muhīnā(n).
(Яъне) онон, ки бахилӣ мекунанд ва дигаронро ба бухл фармон медиҳанд ва неъмати Худоро пинҳон мекунанд. Мо барои кофирон азоби хоркунанда омода кардаем.
اَلْمُنٰفِقُوْنَ وَالْمُنٰفِقٰتُ بَعْضُهُمْ مِّنْۢ بَعْضٍۘ يَأْمُرُوْنَ بِالْمُنْكَرِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمَعْرُوْفِ وَيَقْبِضُوْنَ اَيْدِيَهُمْۗ نَسُوا اللّٰهَ فَنَسِيَهُمْ ۗ اِنَّ الْمُنٰفِقِيْنَ هُمُ الْفٰسِقُوْنَ
al-munāfiqūna wal-munāfiqātu ba‘ḍuhum mim ba‘ḍ(in), ya'murūna bil-munkari wa yanhauna ‘anil-ma‘rūfi wa yaqbiḍūna aidiyahum, nasullāha fa nasiyahum, innal-munāfiqīna humul-fāsiqūn(a).
Мардон ва занони мунофиқ (ҳамсон) ҳастанд, ба корҳои бад амр мекунанд ва аз корҳои нек бозмедоранд ва дастҳояшонро (бо бахилӣ) мебанданд. Онҳо Худоро фаромӯш карданд, пас Худо низ онҳоро фаромӯш кард. Дар ҳақиқат, мунофиқон фосиқонанд.
فَلَمَّآ اٰتٰىهُمْ مِّنْ فَضْلِهٖ بَخِلُوْا بِهٖ وَتَوَلَّوْا وَّهُمْ مُّعْرِضُوْنَ
falammā ātāhum min faḍlihī bakhilū bihī wa tawallau wa hum mu‘riḍūn(a).
Вақте ки Аллоҳ аз фазли Худ ба онҳо ато кард, бахилӣ карданд ва рӯй гардонданд ва ҳамеша мухолифат (бо ҳақ) мекарданд.
وَلَا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُوْلَةً اِلٰى عُنُقِكَ وَلَا تَبْسُطْهَا كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوْمًا مَّحْسُوْرًا
wa lā taj‘al yadaka maglūlatan ilā ‘unuqika wa lā tabsuṭhā kullal-basṭi fa taq‘uda malūmam maḥsūrā(n).
Ва дастҳоятро ба гарданат баста макун ва онҳоро аз ҳад зиёд (хеле саховатмандона) дароз макун, ки шарманда ва пушаймон хоҳӣ шуд.
قُلْ لَّوْ اَنْتُمْ تَمْلِكُوْنَ خَزَاۤىِٕنَ رَحْمَةِ رَبِّيْٓ اِذًا لَّاَمْسَكْتُمْ خَشْيَةَ الْاِنْفَاقِۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ قَتُوْرًا ࣖ
qul lau antum tamlikūna khazā'ina raḥmati rabbī iżal la'amsaktum khasy-yatal-infāq(i), wa kānal-insānu qatūrā(n).
Бигӯ (эй Муҳаммад): «Агар шумо ганҷинаи неъмати Парвардигорамро медоштед, аз тарси харҷ карданаш, онро нигоҳ медоштед». Ва инсонҳо хеле бахил ҳастанд.
وَالَّذِيْنَ اِذَآ اَنْفَقُوْا لَمْ يُسْرِفُوْا وَلَمْ يَقْتُرُوْا وَكَانَ بَيْنَ ذٰلِكَ قَوَامًا
wal-lażīna iżā anfaqū lam yusrifū wa lam yaqturū wa kāna baina żālika qawāmā(n).
Ва (аз ҷумла бандагони Худои меҳрубон) касоне, ки ҳангоми харҷ кардан (мол) исроф намекунанд ва (ҳамчунин) бахилӣ намекунанд, ки ҳарду аз рӯи одилонаанд.
وَاِذَا قِيْلَ لَهُمْ اَنْفِقُوْا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللّٰهُ ۙقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنُطْعِمُ مَنْ لَّوْ يَشَاۤءُ اللّٰهُ اَطْعَمَهٗٓ ۖاِنْ اَنْتُمْ اِلَّا فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ
wa iżā qīla lahum anfiqū mimmā razaqakumullāh(u), qālal-lażīna kafarū lil-lażīna āmanū anuṭ‘imu mal lau yasyā'ullāhu aṭ‘amah(ū), in antum illā fī ḍalālim mubīn(in).
Ва чун ба онҳо гуфта шавад, ки аз он чӣ Худо ба шумо додааст, садақа кунед, кофирон ба мӯъминон мегӯянд: «Оё мо метавонем касонеро таъом диҳем, ки агар Худо мехост, онҳоро таъом медод? Шумо дар гумроҳии ошкор ҳастед».
اِنْ يَّسْـَٔلْكُمُوْهَا فَيُحْفِكُمْ تَبْخَلُوْا وَيُخْرِجْ اَضْغَانَكُمْ
iy yas'alkumūhā fa yuḥfikum tabkhalū wa yukhrij aḍgānakum.
Агар аз шумо сарват талаб кунад ва сипас шуморо маҷбур кунад, ки (ҳамаи онро диҳед), бешубҳа бахилӣ мекунед ва Ӯ ҳасади шуморо зоҳир мекунад.
هٰٓاَنْتُمْ هٰٓؤُلَاۤءِ تُدْعَوْنَ لِتُنْفِقُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِۚ فَمِنْكُمْ مَّنْ يَّبْخَلُ ۚوَمَنْ يَّبْخَلْ فَاِنَّمَا يَبْخَلُ عَنْ نَّفْسِهٖ ۗوَاللّٰهُ الْغَنِيُّ وَاَنْتُمُ الْفُقَرَاۤءُ ۗوَاِنْ تَتَوَلَّوْا يَسْتَبْدِلْ قَوْمًا غَيْرَكُمْۙ ثُمَّ لَا يَكُوْنُوْٓا اَمْثَالَكُمْ ࣖ
hā antum hā'ulā'i tud‘auna litunfiqū fī sabīlillāh(i), fa minkum may yabkhal(u), wa may yabkhal fa innamā yabkhalu ‘an nafsih(ī), wallāhul-ganiyyu wa antumul-fuqarā'(u), wa in tatawallau yastabdil qauman gairakum, ṡumma lā yakūnū amṡālakum.
Дар хотир доред, ки шумо касоне ҳастед, ки даъват карда мешавед, ки (моли худро) дар роҳи Худо харҷ кунед. Пас, аз шумо касоне ҳастанд, ки бахилӣ мекунанд ва ҳар кӣ бахилӣ кунад, дар ҳақиқат бар худ бахилӣ мекунад. Ва Худо бениёз аст ва шумо ниёзманди (неъмати Ӯ) ҳастед. Ва агар шумо (аз роҳи ҳақ) рӯй гардонед, Ӯ ба ҷои шумо қавми дигареро хоҳад овард ва онҳо мисли шумо (инҳо) нахоҳанд буд.
وَاَعْطٰى قَلِيْلًا وَّاَكْدٰى
wa a‘ṭā qalīlaw wa akdā.
ва ӯ каме аз он чизеро, ки ваъда дода шуда буд, медиҳад ва боқимондаро бозмедорад.
ۨالَّذِيْنَ يَبْخَلُوْنَ وَيَأْمُرُوْنَ النَّاسَ بِالْبُخْلِ ۗوَمَنْ يَّتَوَلَّ فَاِنَّ اللّٰهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيْدُ
allażīna yabkhalūna wa ya'murūnan-nāsa bil-bukhl(i), wa may yatawalla fa'innallāha huwal-ganiyyul-ḥamīd(u).
яъне касоне, ки бахил ҳастанд ва дигаронро ба бахилӣ фармон медиҳанд. Ҳар кӣ (аз фармони Аллоҳ) рӯй гардонад, пас, бешубҳа, Аллоҳ бениёз ва ситоишшаванда аст.
وَالَّذِيْنَ تَبَوَّءُو الدَّارَ وَالْاِيْمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّوْنَ مَنْ هَاجَرَ اِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُوْنَ فِيْ صُدُوْرِهِمْ حَاجَةً مِّمَّآ اُوْتُوْا وَيُؤْثِرُوْنَ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ ۗوَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَۚ
wal-lażīna tabawwa'ud-dāra wal-īmāna min qablihim yuḥibbūna man hājara ilaihim wa lā yajidūna fī ṣudūrihim ḥājatam mimmā ūtū wa yu'ṡirūna ‘alā anfusihim wa lau kāna bihim khaṣāṣah(tun), wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
Ва ансоре, ки шаҳри Мадинаро ишғол карда буданд ва пеш аз омадани онҳо имон оварда буданд, касонеро, ки ба ватанашон муҳоҷират кардаанд, дӯст медоштанд ва дар дилҳояшон орзуи он чиро, ки ба онҳо дода шудааст, намегузоштанд ва онҳоро аз худ болотар мегузоранд, ҳарчанд онҳо низ мӯҳтоҷ бошанд. Ва ҳар кӣ худро аз бахилӣ боздорад, пас онҳо хушбахтанд.
فَاتَّقُوا اللّٰهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ وَاسْمَعُوْا وَاَطِيْعُوْا وَاَنْفِقُوْا خَيْرًا لِّاَنْفُسِكُمْۗ وَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ
fattaqullāha mastaṭa‘tum wasma‘ū wa aṭī‘ū wa anfiqū khairal li'anfusikum, wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
Пас, то тавони худ аз Худо битарсед ва гӯш диҳед ва итоат кунед ва барои худ моли хуб харҷ кунед. Ва ҳар кӣ худро аз бахилӣ боздорад, онҳо хушбахтанд.
اَنْ لَّا يَدْخُلَنَّهَا الْيَوْمَ عَلَيْكُمْ مِّسْكِيْنٌۙ
allā yadkhulannahal-yauma ‘alaikum miskīn(un).
«Дар ин рӯз, ба боғи худ ягон камбағалро роҳ надиҳед.»
وَّاِذَا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنُوْعًاۙ
wa iżā massahul-khairu manū‘ā(n).
ва чун молу сарват ба даст орад, бахил мешавад,
كَلَّا بَلْ لَّا تُكْرِمُوْنَ الْيَتِيْمَۙ
kallā bal lā tukrimūnal-yatīm(a).
Ҳаргиз! Ту ҳатто ятимонро эҳтиром намекунӣ,
وَلَا تَحٰۤضُّوْنَ عَلٰى طَعَامِ الْمِسْكِيْنِۙ
wa lā taḥāḍḍūna ‘alā ṭa‘āmil-miskīn(i).
ва якдигарро ба таъом додани мискинон тарғиб намекунед,
وَاَمَّا مَنْۢ بَخِلَ وَاسْتَغْنٰىۙ
wa ammā man bakhila wastagnā.
ва аммо касоне, ки бахил ҳастанд ва худро кофӣ меҳисобанд (ба ёрии Худо ниёз надоранд),
وَلَا يَحُضُّ عَلٰى طَعَامِ الْمِسْكِيْنِۗ
wa lā yaḥuḍḍu ‘alā ṭa‘āmil-miskīn(i).
ва ба таъом додани фақирон тарғиб намекунад.
وَيَمْنَعُوْنَ الْمَاعُوْنَ ࣖ
wa yamna‘ūnal-mā‘ūn(a).
ва нохоҳам (аз расонидани) кӯмак.