اَلشَّيْطٰنُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ وَيَأْمُرُكُمْ بِالْفَحْشَاۤءِ ۚ وَاللّٰهُ يَعِدُكُمْ مَّغْفِرَةً مِّنْهُ وَفَضْلًا ۗ وَاللّٰهُ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ ۖ
asy-syaiṭānu ya‘idukumul-faqra wa ya'murukum bil-faḥsyā'(i), wallāhu ya‘idukum magfiratam minhu wa faḍlā(n), wallāhu wāsi'un ‘alīm(un).
शैतानले तिमीलाई गरिबीको वाचा दिन्छ र दुष्ट काम गर्न भन्छ, जबकि अल्लाहले तिमीलाई क्षमा र आफ्नो अनुग्रहको वाचा गर्छन्। र अल्लाह सर्वव्यापी र सर्वज्ञ छ।
وَلَا يَحْسَبَنَّ الَّذِيْنَ يَبْخَلُوْنَ بِمَآ اٰتٰىهُمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖ هُوَ خَيْرًا لَّهُمْ ۗ بَلْ هُوَ شَرٌّ لَّهُمْ ۗ سَيُطَوَّقُوْنَ مَا بَخِلُوْا بِهٖ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗ وَلِلّٰهِ مِيْرَاثُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ ࣖ
wa lā yaḥsabannal-lażīna yabkhalūna bimā ātāhumullāhu min faḍlihī huwa khairal lahum, bal huwa syarrul lahum, sayuṭawwaqūna mā bakhilū bihī yaumal-qiyāmah(ti), wa lillāhi mīrāṡus-samāwāti wal-arḍ(i), wallāhu bimā ta‘malūna khabīr(un).
अनि जो मानिसहरू अल्लाहले आफ्नो अनुग्रहबाट प्रदान गरेको कुरामा कंजूष छन्, तिनीहरूले कहिल्यै पनि यो नसोच्नु कि (कंजुष) उनीहरूको लागि राम्रो छ, यद्यपि (कंजुष) उनीहरूको लागि नराम्रो छ। तिनीहरूले सोच्ने (धन) जुन कुराहरूको बारेमा हो त्यो पुनरुत्थानको दिन (उनीहरूको घाँटीमा) झुण्ड्याइनेछ। आकाशहरू र पृथ्वीमा भएका सबै उत्तराधिकार अल्लाहकै हुन्। अल्लाह तिमीहरूले गर्ने काममा सचेत छन्।
ۨالَّذِيْنَ يَبْخَلُوْنَ وَيَأْمُرُوْنَ النَّاسَ بِالْبُخْلِ وَيَكْتُمُوْنَ مَآ اٰتٰىهُمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖۗ وَاَعْتَدْنَا لِلْكٰفِرِيْنَ عَذَابًا مُّهِيْنًاۚ
al-lażīna yabkhalūna wa ya'murūnan-nāsa bil-bukhli wa yaktumūna mā ātāhumullāhu min faḍlih(ī), wa a‘tadnā lil-kāfirīna ‘ażābam muhīnā(n).
(अर्थात्) जो कंजूष हुन्छन् र अरूलाई कंजूषीको आदेश दिन्छन् र अल्लाहले दिएको कृपा लुकाउँछन्, हामीले काफिरहरूको लागि अपमानजनक यातना तयार पारेका छौं।
اَلْمُنٰفِقُوْنَ وَالْمُنٰفِقٰتُ بَعْضُهُمْ مِّنْۢ بَعْضٍۘ يَأْمُرُوْنَ بِالْمُنْكَرِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمَعْرُوْفِ وَيَقْبِضُوْنَ اَيْدِيَهُمْۗ نَسُوا اللّٰهَ فَنَسِيَهُمْ ۗ اِنَّ الْمُنٰفِقِيْنَ هُمُ الْفٰسِقُوْنَ
al-munāfiqūna wal-munāfiqātu ba‘ḍuhum mim ba‘ḍ(in), ya'murūna bil-munkari wa yanhauna ‘anil-ma‘rūfi wa yaqbiḍūna aidiyahum, nasullāha fa nasiyahum, innal-munāfiqīna humul-fāsiqūn(a).
कपटी पुरुष र महिलाहरू एकअर्काका लागि (उस्तै) हुन्, तिनीहरू खराब कामको आदेश दिन्छन् र राम्रो कामबाट रोक्छन् र (कञ्जुस भएर) हात मिलाउँछन्। तिनीहरूले अल्लाहलाई बिर्सेका छन्, त्यसैले अल्लाहले पनि तिनीहरूलाई बिर्सनुभयो। वास्तवमा, कपटीहरू दुष्ट हुन्।
فَلَمَّآ اٰتٰىهُمْ مِّنْ فَضْلِهٖ بَخِلُوْا بِهٖ وَتَوَلَّوْا وَّهُمْ مُّعْرِضُوْنَ
falammā ātāhum min faḍlihī bakhilū bihī wa tawallau wa hum mu‘riḍūn(a).
जब अल्लाहले तिनीहरूलाई आफ्नो अनुग्रहबाट प्रदान गर्नुभयो, तिनीहरू कन्जुस्याइँ गरे र विमुख भए, र सधैं (सत्यको) विरोधमा रहे।
وَلَا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُوْلَةً اِلٰى عُنُقِكَ وَلَا تَبْسُطْهَا كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوْمًا مَّحْسُوْرًا
wa lā taj‘al yadaka maglūlatan ilā ‘unuqika wa lā tabsuṭhā kullal-basṭi fa taq‘uda malūmam maḥsūrā(n).
अनि आफ्ना हातहरूलाई आफ्नो घाँटीमा बाँधेर नराख र तिनीहरूलाई धेरै (धेरै उदार) नत्र भने तिमी अपमानित र पछुताउनेछौ।
قُلْ لَّوْ اَنْتُمْ تَمْلِكُوْنَ خَزَاۤىِٕنَ رَحْمَةِ رَبِّيْٓ اِذًا لَّاَمْسَكْتُمْ خَشْيَةَ الْاِنْفَاقِۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ قَتُوْرًا ࣖ
qul lau antum tamlikūna khazā'ina raḥmati rabbī iżal la'amsaktum khasy-yatal-infāq(i), wa kānal-insānu qatūrā(n).
(मुहम्मद) भन, “यदि मेरो पालनकर्ताको अनुग्रहको खजाना तिमीहरूको नियन्त्रणमा भएको भए, खर्च हुने डरले तिमीहरूले त्यसलाई (खजाना) राख्थ्यौ।” र मानिसहरू धेरै कन्जुस छन्।
وَالَّذِيْنَ اِذَآ اَنْفَقُوْا لَمْ يُسْرِفُوْا وَلَمْ يَقْتُرُوْا وَكَانَ بَيْنَ ذٰلِكَ قَوَامًا
wal-lażīna iżā anfaqū lam yusrifū wa lam yaqturū wa kāna baina żālika qawāmā(n).
र (परम दयालु अल्लाहका सेवकहरू सहित) जो, जब तिनीहरू (धन) खर्च गर्छन्, न त अत्यधिक हुन्छन्, न त (कन्जुस पनि) हुन्छन्, जुन दुवै उचित छन्,
وَاِذَا قِيْلَ لَهُمْ اَنْفِقُوْا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللّٰهُ ۙقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنُطْعِمُ مَنْ لَّوْ يَشَاۤءُ اللّٰهُ اَطْعَمَهٗٓ ۖاِنْ اَنْتُمْ اِلَّا فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ
wa iżā qīla lahum anfiqū mimmā razaqakumullāh(u), qālal-lażīna kafarū lil-lażīna āmanū anuṭ‘imu mal lau yasyā'ullāhu aṭ‘amah(ū), in antum illā fī ḍalālim mubīn(in).
अनि जब तिनीहरूलाई भनिन्छ कि “अल्लाहले तिमीहरूलाई दिएको जीविकाबाट केही खर्च गर।” तब काफिरहरूले आस्थावानहरूलाई भन्छन्, “के हामीले तिनीहरूलाई खुवाउनु उचित छ जसलाई यदि अल्लाहले चाहेको भए खुवाउने थिए?” वास्तवमा तिमीहरू स्पष्ट भ्रममा छौ।
اِنْ يَّسْـَٔلْكُمُوْهَا فَيُحْفِكُمْ تَبْخَلُوْا وَيُخْرِجْ اَضْغَانَكُمْ
iy yas'alkumūhā fa yuḥfikum tabkhalū wa yukhrij aḍgānakum.
यदि उहाँले तपाईंसँग धन माग्नुभयो र त्यसपछि (सबै दिन) दबाब दिनुभयो भने तपाईं अवश्य कन्जुस हुनुहुनेछ र उहाँले तपाईंको ईर्ष्या देखाउनुहुनेछ।
هٰٓاَنْتُمْ هٰٓؤُلَاۤءِ تُدْعَوْنَ لِتُنْفِقُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِۚ فَمِنْكُمْ مَّنْ يَّبْخَلُ ۚوَمَنْ يَّبْخَلْ فَاِنَّمَا يَبْخَلُ عَنْ نَّفْسِهٖ ۗوَاللّٰهُ الْغَنِيُّ وَاَنْتُمُ الْفُقَرَاۤءُ ۗوَاِنْ تَتَوَلَّوْا يَسْتَبْدِلْ قَوْمًا غَيْرَكُمْۙ ثُمَّ لَا يَكُوْنُوْٓا اَمْثَالَكُمْ ࣖ
hā antum hā'ulā'i tud‘auna litunfiqū fī sabīlillāh(i), fa minkum may yabkhal(u), wa may yabkhal fa innamā yabkhalu ‘an nafsih(ī), wallāhul-ganiyyu wa antumul-fuqarā'(u), wa in tatawallau yastabdil qauman gairakum, ṡumma lā yakūnū amṡālakum.
सम्झनुहोस्, तिमीहरू ती हौ जसलाई अल्लाहको बाटोमा (आफ्नो धन) खर्च गर्न आमन्त्रित गरिएको छ। अनि तिमीहरूमध्ये केही यस्ता पनि छन् जो कंजूस छन्, र जो कंजूस गर्छ उसले वास्तवमा आफैंप्रति कंजूस गर्छ। अनि अल्लाह सबैभन्दा धनी हुनुहुन्छ र तिमीहरूलाई (उहाँको अनुग्रहको) आवश्यकता छ। र यदि तिमीहरू (सही मार्गबाट) विमुख भयौ भने उहाँले (तिमीहरूलाई) अर्को मानिसहरूसँग बदल्नुहुनेछ, र तिनीहरू तिमीहरू (यी) जस्ता (अनाज्ञाकारी) हुनेछैनन्।
وَاَعْطٰى قَلِيْلًا وَّاَكْدٰى
wa a‘ṭā qalīlaw wa akdā.
अनि उसले (प्रतिज्ञा गरिएको रकमको) थोरै दिन्छ र बाँकी राख्दैन।
ۨالَّذِيْنَ يَبْخَلُوْنَ وَيَأْمُرُوْنَ النَّاسَ بِالْبُخْلِ ۗوَمَنْ يَّتَوَلَّ فَاِنَّ اللّٰهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيْدُ
allażīna yabkhalūna wa ya'murūnan-nāsa bil-bukhl(i), wa may yatawalla fa'innallāha huwal-ganiyyul-ḥamīd(u).
अर्थात् ती मानिसहरू जो कंजूस हुन्छन् र अरूलाई पनि कंजूस हुन आदेश दिन्छन्। जो कोही (अल्लाहको आज्ञाबाट) विमुख हुन्छ, निस्सन्देह अल्लाह नै सबैभन्दा धनी र सबैभन्दा प्रशंसनीय हुनुहुन्छ।
وَالَّذِيْنَ تَبَوَّءُو الدَّارَ وَالْاِيْمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّوْنَ مَنْ هَاجَرَ اِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُوْنَ فِيْ صُدُوْرِهِمْ حَاجَةً مِّمَّآ اُوْتُوْا وَيُؤْثِرُوْنَ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ ۗوَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَۚ
wal-lażīna tabawwa'ud-dāra wal-īmāna min qablihim yuḥibbūna man hājara ilaihim wa lā yajidūna fī ṣudūrihim ḥājatam mimmā ūtū wa yu'ṡirūna ‘alā anfusihim wa lau kāna bihim khaṣāṣah(tun), wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
अनि ती मानिसहरू (अन्सारहरू) जसले मदीना शहरमा बसोबास गरेका थिए र तिनीहरू (मुहाजिरिन) को आगमन अघि नै विश्वास गरेका थिए, तिनीहरूले आफ्नो ठाउँमा बसाइँ सरेकाहरूलाई माया गर्थे। र तिनीहरूले (मुहाजिरिन) लाई दिइएको कुराको लागि आफ्नो हृदयमा इच्छा राखेनन्; र तिनीहरूले (मुहाजिरिन) लाई आफूलाई भन्दा बढी प्राथमिकता दिन्छन्, यद्यपि तिनीहरू पनि आवश्यकतामा छन्। र जसले आफूलाई कंजूषपनबाट बचाउँछ, तिनीहरू भाग्यशाली मानिसहरू हुन्।
فَاتَّقُوا اللّٰهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ وَاسْمَعُوْا وَاَطِيْعُوْا وَاَنْفِقُوْا خَيْرًا لِّاَنْفُسِكُمْۗ وَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ
fattaqullāha mastaṭa‘tum wasma‘ū wa aṭī‘ū wa anfiqū khairal li'anfusikum, wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
त्यसैले आफ्नो क्षमता अनुसार अल्लाहसँग डराऊ र सुन र आज्ञापालन गर; र आफ्नो लागि राम्रो सम्पत्ति लगानी गर। र जसले आफूलाई कंजूषपनबाट बचाउँछ, तिनीहरू भाग्यशाली हुन्।
اَنْ لَّا يَدْخُلَنَّهَا الْيَوْمَ عَلَيْكُمْ مِّسْكِيْنٌۙ
allā yadkhulannahal-yauma ‘alaikum miskīn(un).
“यस दिन, कुनै पनि गरिबलाई आफ्नो बगैंचामा पस्न नदिनुहोस्।
وَّاِذَا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنُوْعًاۙ
wa iżā massahul-khairu manū‘ā(n).
र जब उसलाई राम्रो (धन) मिल्छ, ऊ कन्जुस हुन्छ,
كَلَّا بَلْ لَّا تُكْرِمُوْنَ الْيَتِيْمَۙ
kallā bal lā tukrimūnal-yatīm(a).
कहिल्यै होइन! तिमीहरू टुहुराहरूलाई पनि सम्मान गर्दैनौ,
وَلَا تَحٰۤضُّوْنَ عَلٰى طَعَامِ الْمِسْكِيْنِۙ
wa lā taḥāḍḍūna ‘alā ṭa‘āmil-miskīn(i).
र तिमीहरू एकअर्कालाई गरिबहरूलाई खाना खुवाउन प्रोत्साहित गर्दैनौ,
وَاَمَّا مَنْۢ بَخِلَ وَاسْتَغْنٰىۙ
wa ammā man bakhila wastagnā.
र जो मानिसहरू कन्जुस छन् र आफूलाई पर्याप्त ठान्छन् (परमेश्वरको मद्दतको आवश्यकता पर्दैन),
وَلَا يَحُضُّ عَلٰى طَعَامِ الْمِسْكِيْنِۗ
wa lā yaḥuḍḍu ‘alā ṭa‘āmil-miskīn(i).
र गरिबहरूलाई खाना खुवाउन प्रोत्साहित गर्दैन।