فَاذْكُرُوْنِيْٓ اَذْكُرْكُمْ وَاشْكُرُوْا لِيْ وَلَا تَكْفُرُوْنِ ࣖ
fażkurūnī ażkurkum wasykurū lī wa lā takfurūn(i).
Пас, Маро ёд кунед, то шуморо ёд кунам. Маро шукр гӯед ва ба Ман куфр нагӯед.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْ وَاشْكُرُوْا لِلّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ اِيَّاهُ تَعْبُدُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum wasykurū lillāhi in kuntum iyyāhu ta‘budūn(a).
Эй касоне, ки имон овардаед, аз он рӯзиҳои покизае, ки ба шумо рӯзӣ додаем, бихӯред ва агар танҳо Ӯро мепарастед, шукронаи Ӯро ба ҷо оваред.
فَاِنْ خِفْتُمْ فَرِجَالًا اَوْ رُكْبَانًا ۚ فَاِذَآ اَمِنْتُمْ فَاذْكُرُوا اللّٰهَ كَمَا عَلَّمَكُمْ مَّا لَمْ تَكُوْنُوْا تَعْلَمُوْنَ
fa'in khiftum farijālan au rukbānā(n), fa'iżā amintum fażkurullāha kamā ‘allamakum mā lam takūnū ta‘lamūn(a).
Агар аз (хатар) тарсед, ҳангоми пиёда ё савор шудан намоз бихонед. Пас, вақте ки эмин шудед, Худоро ёд кунед, чунон ки Ӯ ба шумо чизҳоеро омӯзонидааст, ки намедонистед.
يٰمَرْيَمُ اقْنُتِيْ لِرَبِّكِ وَاسْجُدِيْ وَارْكَعِيْ مَعَ الرّٰكِعِيْنَ
yā maryamuqnutī lirabbiki wasjudī warka‘ī ma‘ar-rāki‘īn(a).
Эй Марям, Парвардигоратро итоат кун ва саҷда кун ва бо рукӯъкунандагон рукуъ кун».
وَلَقَدْ نَصَرَكُمُ اللّٰهُ بِبَدْرٍ وَّاَنْتُمْ اَذِلَّةٌ ۚ فَاتَّقُوا اللّٰهَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ
wa laqad naṣarakumullāhu bibadriw wa antum ażillah(tun), fattaqullāha la‘allakum tasykurūn(a).
Ва ба дурустӣ, ки Худо шуморо дар ҷанги Бадр ёрӣ кард, ҳарчанд шумо нотавон будед. Пас, аз Худо битарсед, то шукргузори Ӯ шавед.
وَمَا مُحَمَّدٌ اِلَّا رَسُوْلٌۚ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ ۗ اَفَا۟ىِٕنْ مَّاتَ اَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلٰٓى اَعْقَابِكُمْ ۗ وَمَنْ يَّنْقَلِبْ عَلٰى عَقِبَيْهِ فَلَنْ يَّضُرَّ اللّٰهَ شَيْـًٔا ۗوَسَيَجْزِى اللّٰهُ الشّٰكِرِيْنَ
wa mā muḥammadun illā rasūl(un), qad khalat min qablihir-rusul(u), afa'im māta au qutilanqalabtum ‘alā a‘qābikum, wa may yanqalib ‘alā ‘aqibaihi falay yaḍurrallāha syai'ā(n), wa sayajzillāhusy-syākirīn(a).
Ва Муҳаммад танҳо паёмбаре буд; пеш аз ин паёмбарони зиёде гузашта буданд. Оё агар бимирад ё кушта шавад, шумо (аз дин) бармегардед? Ҳар ки баргардад, ба Худо ҳеҷ зараре нахоҳад расонд. Худо шукргузоронро подош хоҳад дод.
وَمَا كَانَ لِنَفْسٍ اَنْ تَمُوْتَ اِلَّا بِاِذْنِ اللّٰهِ كِتٰبًا مُّؤَجَّلًا ۗ وَمَنْ يُّرِدْ ثَوَابَ الدُّنْيَا نُؤْتِهٖ مِنْهَاۚ وَمَنْ يُّرِدْ ثَوَابَ الْاٰخِرَةِ نُؤْتِهٖ مِنْهَا ۗ وَسَنَجْزِى الشّٰكِرِيْنَ
wa mā kāna linafsin an tamūta illā bi'iżnillāhi kitābam mu'ajjalā(n), wa may yurid ṡawābad-dun-yā nu'tihī minhā, wa may yurid ṡawābal-ākhirati nu'tihī minhā, wa sanajzisy-syākirīn(a).
Ва ҳар махлуқи зинда намемирад, магар бо фармони Худо, то замони муайян. Ҳар кӣ подоши ин дунёро хоҳад, ба ӯ подоши (дунявиро) медиҳем ва ҳар кӣ подоши охиратро хоҳад, ба ӯ подоши (охиратро) медиҳем ва ба шукргузорон подош медиҳем.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِذَا قُمْتُمْ اِلَى الصَّلٰوةِ فَاغْسِلُوْا وُجُوْهَكُمْ وَاَيْدِيَكُمْ اِلَى الْمَرَافِقِ وَامْسَحُوْا بِرُءُوْسِكُمْ وَاَرْجُلَكُمْ اِلَى الْكَعْبَيْنِۗ وَاِنْ كُنْتُمْ جُنُبًا فَاطَّهَّرُوْاۗ وَاِنْ كُنْتُمْ مَّرْضٰٓى اَوْ عَلٰى سَفَرٍ اَوْ جَاۤءَ اَحَدٌ مِّنْكُمْ مِّنَ الْغَاۤىِٕطِ اَوْ لٰمَسْتُمُ النِّسَاۤءَ فَلَمْ تَجِدُوْا مَاۤءً فَتَيَمَّمُوْا صَعِيْدًا طَيِّبًا فَامْسَحُوْا بِوُجُوْهِكُمْ وَاَيْدِيْكُمْ مِّنْهُ ۗمَا يُرِيْدُ اللّٰهُ لِيَجْعَلَ عَلَيْكُمْ مِّنْ حَرَجٍ وَّلٰكِنْ يُّرِيْدُ لِيُطَهِّرَكُمْ وَلِيُتِمَّ نِعْمَتَهٗ عَلَيْكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū iżā qumtum ilaṣ-ṣalāti fagsilū wujūhakum wa aidiyakum ilal-marāfiqi wamsaḥū biru'ūsikum wa arjulakum ilal-ka‘bain(i), wa in kuntum junuban faṭṭahharū, wa in kuntum marḍā au ‘alā safarin au jā'a aḥadum minkum minal-gā'iṭi au lāmastumun-nisā'a falam tajidū mā'an fa tayammamū ṣa‘īdan ṭayyiban famsaḥū biwujūhikum wa aidīkum minh(u), mā yurīdullāhu liyaj‘ala ‘alaikum min ḥarajiw wa lākiy yurīdu liyuṭahhirakum wa liyutimma na‘matahū ‘alaikum la‘allakum tasykurūn(a).
Эй касоне, ки имон овардаед! Вақте ки мехоҳед намоз хонед, рӯй ва дастҳоятонро то оринҷ бишӯед ва сар ва пойҳоятонро то буҷулак бишӯед (вузуъ). Агар ҷунуб бошед, ғусл кунед. Ва агар бемор бошед ё дар сафар бошед ё аз ҳоҷатхона баргардед ё бо зане тамос гиред, агар об наёбед, бо хоки пок таямум кунед ва рӯй ва дастҳоятонро бо он пок кунед. Худо намехоҳад, ки шуморо душвор гардонад, балки мехоҳад шуморо пок кунад ва неъмати Худро бар шумо комил кунад, то шукргузор бошед.
لَا يُؤَاخِذُكُمُ اللّٰهُ بِاللَّغْوِ فِيْٓ اَيْمَانِكُمْ وَلٰكِنْ يُّؤَاخِذُكُمْ بِمَا عَقَّدْتُّمُ الْاَيْمَانَۚ فَكَفَّارَتُهٗٓ اِطْعَامُ عَشَرَةِ مَسٰكِيْنَ مِنْ اَوْسَطِ مَا تُطْعِمُوْنَ اَهْلِيْكُمْ اَوْ كِسْوَتُهُمْ اَوْ تَحْرِيْرُ رَقَبَةٍ ۗفَمَنْ لَّمْ يَجِدْ فَصِيَامُ ثَلٰثَةِ اَيَّامٍ ۗذٰلِكَ كَفَّارَةُ اَيْمَانِكُمْ اِذَا حَلَفْتُمْ ۗوَاحْفَظُوْٓا اَيْمَانَكُمْ ۗ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ لَكُمْ اٰيٰتِهٖ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ
lā yu'ākhiżukumullāhu bil-lagwi fī aimānikum wa lākiy yu'ākhiżukum bimā ‘aqqattumul-aimān(a), fa kaffāratuhū iṭ‘āmu ‘asyarati masākīna min ausaṭi mā tuṭ‘imūna ahlīkum au kiswatuhum au taḥrīru raqabah(tin), famal lam yajid fa ṣiyāmu ṡalāṡati ayyām(in), żālika kaffāratu aimānikum iżā ḥalaftum, waḥfaẓū aimānakum, każālika yubayyinullāhu lakum āyātihī la‘allakum tasykurūn(a).
Аллоҳ шуморо барои савгандҳои нохостаатон (ба қасам хӯрдан) азоб намекунад, балки шуморо барои савгандҳои қасдонаатон азоб медиҳад, пас кафорат (ҷазои шикастани қасам) ин аст, ки даҳ нафар камбағалро таъом диҳед, яъне аз хӯроке, ки одатан ба оилаатон медиҳед, ё ба онҳо либос медиҳед ё як хизматгорро озод мекунед. Ҳар кӣ ин корро карда натавонад, пас (мутаассифона) се рӯз рӯза гиред. Ин аст, ки қасамҳои шумо ҳангоми савганд хӯрдан. Ва ба қасами худ вафо кунед. Аллоҳ аҳкоми Худро барои шумо чунин баён мекунад, то шумо шукргузор бошед.
وَالْبَلَدُ الطَّيِّبُ يَخْرُجُ نَبَاتُهٗ بِاِذْنِ رَبِّهٖۚ وَالَّذِيْ خَبُثَ لَا يَخْرُجُ اِلَّا نَكِدًاۗ كَذٰلِكَ نُصَرِّفُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّشْكُرُوْنَ ࣖ
wal-baladuṭ-ṭayyibu yakhruju nabātuhū bi'iżni rabbih(ī), wal-lażī khabuṡa lā yakhruju illā nakidā(n), każālika nuṣarriful-āyāti liqaumiy yasykurūn(a).
Ва замин хуб аст, растаниҳо бо иҷозати Худо фаровон мерӯянд; ва замини бад, зироатҳое, ки мерӯянд, хушк мешаванд. Мо нишонаҳо (бузургии Худ)-ро барои касоне, ки шукргузоранд, борҳо ва борҳо баён мекунем.
قَالَ يٰمُوْسٰٓى اِنِّى اصْطَفَيْتُكَ عَلَى النَّاسِ بِرِسٰلٰتِيْ وَبِكَلَامِيْ ۖفَخُذْ مَآ اٰتَيْتُكَ وَكُنْ مِّنَ الشّٰكِرِيْنَ
qāla yā mūsā inniṣṭafaituka ‘alan-nāsi birisālātī wa bikalāmī, fa khuż mā ātaituka wa kum minasy-syākirīn(a).
(Худованд) гуфт: «Эй Мусо! Ман туро аз байни мардуми дигар (дар замони ту) барои расонидани паём ва суханони ман интихоб кардам, пас, он чиро, ки ба ту додаам, маҳкам нигоҳ дор ва аз шукргузорон бош».
۞ هُوَ الَّذِيْ خَلَقَكُمْ مِّنْ نَّفْسٍ وَّاحِدَةٍ وَّجَعَلَ مِنْهَا زَوْجَهَا لِيَسْكُنَ اِلَيْهَاۚ فَلَمَّا تَغَشّٰىهَا حَمَلَتْ حَمْلًا خَفِيْفًا فَمَرَّتْ بِهٖ ۚفَلَمَّآ اَثْقَلَتْ دَّعَوَا اللّٰهَ رَبَّهُمَا لَىِٕنْ اٰتَيْتَنَا صَالِحًا لَّنَكُوْنَنَّ مِنَ الشّٰكِرِيْنَ
huwal-lażī khalaqakum min nafsiw wāḥidatiw waja‘ala minhā zaujahā liyaskuna ilaihā, falammā tagasysyāhā ḥamalat ḥamlan khafīfan fa marrat bih(ī), falammā aṡqalad da‘awallāha rabbahumā la'in ātaitanā ṣāliḥan lanakūnanna minasy-syākirīn(a).
Ӯст, ки шуморо аз як нафс (Одам) офарид ва аз он ҷуфти худро офарид, то аз ӯ хушнуд шавад. Пас, пас аз он ки бо он омехта шуд, (занаш) бачадони сабук пайдо кард ва ӯ (барои муддате) сабукӣ ҳис мекард. Пас, вақте ки ӯ вазнинӣ ҳис кард, ҳарду (зану шавҳар) аз Худо, Парвардигорашон, пурсиданд (гуфтанд: «Агар ба мо фарзанди солеҳе ато кунӣ, албатта, мо ҳамеша шукргузор хоҳем буд».
وَاِذْ تَاَذَّنَ رَبُّكُمْ لَىِٕنْ شَكَرْتُمْ لَاَزِيْدَنَّكُمْ وَلَىِٕنْ كَفَرْتُمْ اِنَّ عَذَابِيْ لَشَدِيْدٌ
wa iż ta'ażżana rabbukum la'in syakartum la'azīdannakum wa la'in kafartum inna ‘ażābī lasyadīd(un).
Ва (ёд кун) он вақт, ки Парвардигоратон эълон кард: «Агар шукр кунед, албатта, ба шумо (неъматҳоямро) афзун медиҳам, аммо агар (неъматҳоямро) ношукрӣ кунед, азоби ман сахт хоҳад буд».
شَاكِرًا لِّاَنْعُمِهِ ۖاجْتَبٰىهُ وَهَدٰىهُ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ
syākiral li'an‘umih(ī), ijtabāhu wa hadāhu ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).
ӯ аз неъматҳои Худ шукргузор аст. Аллоҳ ӯро интихоб кардааст ва ба роҳи рост ҳидоят кардааст.
قَالَ الَّذِيْ عِنْدَهٗ عِلْمٌ مِّنَ الْكِتٰبِ اَنَا۠ اٰتِيْكَ بِهٖ قَبْلَ اَنْ يَّرْتَدَّ اِلَيْكَ طَرْفُكَۗ فَلَمَّا رَاٰهُ مُسْتَقِرًّا عِنْدَهٗ قَالَ هٰذَا مِنْ فَضْلِ رَبِّيْۗ لِيَبْلُوَنِيْٓ ءَاَشْكُرُ اَمْ اَكْفُرُۗ وَمَنْ شَكَرَ فَاِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ كَفَرَ فَاِنَّ رَبِّيْ غَنِيٌّ كَرِيْمٌ
qālal-lażī ‘indahū ‘ilmum minal-kitābi ana ātīka bihī qabla ay yartadda ilaika ṭarfuk(a), falammā ra'āhu mustaqirran ‘indahū qāla hāżā min faḍli rabbī, liyabluwanī a'asykuru am akfur(u), wa man syakara fa'innamā yasykuru linafsih(ī), wa man kafara fa'inna rabbī ganiyyun karīm(un).
Шахсе, ки аз китоб огоҳ буд, гуфт: «Ман тахтро пеш аз он ки чашмонат ба ҳам занад, назди ту меорам». Пас, вақте ки Сулаймон тахтро дар пеши худ дид, гуфт: «Ин аз неъматҳои Парвардигори ман аст, то маро имтиҳон кунад, ки оё шукргузорам ё ношукрӣ кунам. Ҳар кӣ шукргузор бошад, пас, ба худаш шукргузор аст ва ҳар кӣ кофир шавад, пас, Парвардигори ман бениёз ва боҷалол аст».
قَالَ رَبِّ بِمَآ اَنْعَمْتَ عَلَيَّ فَلَنْ اَكُوْنَ ظَهِيْرًا لِّلْمُجْرِمِيْنَ
qāla rabbi bimā an‘amta ‘alayya falan akūna ẓahīral lil-mujrimīn(a).
(Мусо) гуфт: «Эй Парвардигори ман, ба шарофати неъмате, ки ба ман додаӣ, ман барои гунаҳкорон ёвар нахоҳам буд».
وَمِنْ رَّحْمَتِهٖ جَعَلَ لَكُمُ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ لِتَسْكُنُوْا فِيْهِ وَلِتَبْتَغُوْا مِنْ فَضْلِهٖ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ
wa mir raḥmatihī ja‘ala lakumul-laila wan-nahāra litaskunū fīhi wa litabtagū min faḍlihī wa la‘allakum tasykurūn(a).
Ва аз раҳмати Ӯст, ки шабу рӯзро барои шумо офарид, то дар он истироҳат кунед ва аз фазли Ӯ (дар рӯз) талаб кунед ва шукргузори Ӯ бошед.
اِنَّمَا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اَوْثَانًا وَّتَخْلُقُوْنَ اِفْكًا ۗاِنَّ الَّذِيْنَ تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ لَا يَمْلِكُوْنَ لَكُمْ رِزْقًا فَابْتَغُوْا عِنْدَ اللّٰهِ الرِّزْقَ وَاعْبُدُوْهُ وَاشْكُرُوْا لَهٗ ۗاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ
innamā ta‘budūna min dūnillāhi auṡānaw wa takhluqūna ifkā(n), innal-lażīna ta‘budūna min dūnillāhi lā yamlikūna lakum rizqan fabtagū ‘indallāhir-rizqa wa‘budūhu wasykurū lah(ū), ilaihi turja‘ūn(a).
Албатта, он чиро, ки шумо ғайр аз Худо мепарастед, бутҳоянд ва шумо дурӯғ мебофед. Он чиро, ки ғайр аз Худо мепарастед, қодир ба шумо рӯзӣ додан нест. Пас, аз Худо рӯзӣ талаб кунед ва Ӯро ибодат кунед ва шукр гӯед, ки танҳо ба сӯи Ӯ бозгардонида мешавед.
وَلَقَدْ اٰتَيْنَا لُقْمٰنَ الْحِكْمَةَ اَنِ اشْكُرْ لِلّٰهِ ۗوَمَنْ يَّشْكُرْ فَاِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ كَفَرَ فَاِنَّ اللّٰهَ غَنِيٌّ حَمِيْدٌ
wa laqad ātainā luqmānal-ḥikmata anisykur lillāh(i), wa may yasykur fa'innamā yasykuru linafsih(ī), wa man kafara fa'innallāha ganiyyun ḥamīd(un).
Ва ба Луқмон ҳикмат додем, ки ин аст: «Худоро шукр гӯй! Ва ҳар кӣ шукр гӯяд, барои худаш шукр кардааст ва ҳар кӣ шукр нагӯяд, Худо бениёз ва ситоишшаванда аст».
يَعْمَلُوْنَ لَهٗ مَا يَشَاۤءُ مِنْ مَّحَارِيْبَ وَتَمَاثِيْلَ وَجِفَانٍ كَالْجَوَابِ وَقُدُوْرٍ رّٰسِيٰتٍۗ اِعْمَلُوْٓا اٰلَ دَاوٗدَ شُكْرًا ۗوَقَلِيْلٌ مِّنْ عِبَادِيَ الشَّكُوْرُ
ya‘malūna lahū mā yasyā'u mim maḥārība wa tamāṡīla wa jifānin kal-jawābi wa qudūrir-rāsiyāt(in), i‘malū āla dāwūda syukrā(n), wa qalīlum min ‘ibādiyasy-syakūr(u).
Онҳо (ҷинҳо) барои Сулаймон мувофиқи хости ӯ кор мекарданд, аз ҷумла биноҳои баланд, ҳайкалҳо, табақҳое, ки ба андозаи ҳавзҳо ва дегҳое, ки (дар болои оташдон) боқӣ монданд. Эй хонадони Довуд, барои шукргузорӣ (Худо) кор кунед ва хеле кам аз бандагони ман шукргузоранд.
بَلِ اللّٰهَ فَاعْبُدْ وَكُنْ مِّنَ الشّٰكِرِيْنَ
balillāha fa‘bud wa kum minasy-syākirīn(a).
Пас, танҳо Аллоҳро ибодат кунӣ ва туро аз ҷумлаи шукргузорон гардон».