وَلْتَكُنْ مِّنْكُمْ اُمَّةٌ يَّدْعُوْنَ اِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُوْنَ بِالْمَعْرُوْفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ ۗ وَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ
waltakum minkum ummatuy yad‘ūna ilal-khairi wa ya'murūna bil-ma‘rūfi wa yanhauna ‘anil-munkar(i), wa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
आ अहाँ सभक बीच एहन लोकक समूह हो जे सद्गुणक आह्वान करैत अछि, सद्गुणक आज्ञा दैत अछि (करैत अछि) आ अधलाह बात केँ मना करैत अछि | आ ओ सभ भाग्यशाली लोक छथि।
لَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖ فَقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ اِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ
laqad arsalnā nūḥan ilā qaumihī fa qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), innī akhāfu ‘alaikum ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).
सचमुच, हम सब सचमुच नूह के हुनकर लोक के पास पठा देने छी, तखन ओ कहलनि, "हे हमर लोक! अल्लाह के आराधना करू! हुनका छोड़ि अहाँ सब लेल कोनो देवता (इबादत) नहि छथि। सचमुच हमरा डर अछि जे अहाँ सब के भयावह दिन (कयामत के दिन) सजा के सताओल जायत)।
۞ وَاِلٰى عَادٍ اَخَاهُمْ هُوْدًاۗ قَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ اَفَلَا تَتَّقُوْنَ
wa ilā ‘ādin akhāḥum hūdā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), afalā tattaqūn(a).
आ 'अद'क लोक सभ केँ (हम पठौलियैक) हुद, ओकर भाइ। ओ कहलनि, "हे हमर लोक! अल्लाह केर इबादत करू! अहाँ सभक लेल हुनका छोड़ि कोनो देवता (इबादत) नहि अछि। तखन अहाँ सभ अल्लाह सँ किएक नहि डरैत छी?"
وَاِلٰى ثَمُوْدَ اَخَاهُمْ صٰلِحًاۘ قَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ قَدْ جَاۤءَتْكُمْ بَيِّنَةٌ مِّنْ رَّبِّكُمْۗ هٰذِهٖ نَاقَةُ اللّٰهِ لَكُمْ اٰيَةً فَذَرُوْهَا تَأْكُلْ فِيْٓ اَرْضِ اللّٰهِ وَلَا تَمَسُّوْهَا بِسُوْۤءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
wa ilā ṡamūda akhāhum ṣāliḥā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), qad jā'atkum bayyinatum mir rabbikum, hāżihī nāqatullāhi lakum āyatan fa żarūhā ta'kul fī arḍillāhi wa lā tamassūhā bisū'in fa ya'khużakum ‘ażābun alīm(un).
आ समुदक लोक सभ केँ (हम पठौलियैक) ओकर भाइ सालेह। ओ कहलनि, "हे हमर लोक! अल्लाह केर इबादत करू! हुनका छोड़ि अहाँ सभक लेल कोनो देवता (इबादत) नहि अछि। सचमुच अहाँ सभक पास अहाँक रब सँ एकटा स्पष्ट प्रमाण आबि गेल अछि। अल्लाह केर ई (क) ऊँट अहाँ सभक लेल एकटा निशानी अछि। एकरा अल्लाह केर धरती पर भोजन करय दियौक, एकरा कोनो नुकसान नहि पहुँचाउ, नहि त परिणामस्वरूप अहाँ केँ एकटा कष्टदायक यातना होयत।"
قُلْ هٰذِهٖ سَبِيْلِيْٓ اَدْعُوْٓا اِلَى اللّٰهِ ۗعَلٰى بَصِيْرَةٍ اَنَا۠ وَمَنِ اتَّبَعَنِيْ ۗوَسُبْحٰنَ اللّٰهِ وَمَآ اَنَا۠ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ
qul hāżihī sabīlī ad‘ū ilallāh(i), ‘alā baṣīratin ana wa manittaba‘anī, wa subḥānallāhi wa mā ana minal-musyrikīn(a).
(हे मुहम्मद) कहू, “हमर रास्ता ई अछि: हम अल्लाह के पुकारैत छी, हम आ हमर पालन करय वाला के निश्चित रूप स, महिमा अल्लाह के हो, आ हम मुश्रिक में स एक नै छी।”
وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِيْ كُلِّ اُمَّةٍ رَّسُوْلًا اَنِ اعْبُدُوا اللّٰهَ وَاجْتَنِبُوا الطَّاغُوْتَۚ فَمِنْهُمْ مَّنْ هَدَى اللّٰهُ وَمِنْهُمْ مَّنْ حَقَّتْ عَلَيْهِ الضَّلٰلَةُ ۗ فَسِيْرُوْا فِى الْاَرْضِ فَانْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُكَذِّبِيْنَ
wa laqad ba‘aṡnā fī kulli ummatir rasūlan ani‘budullāha wajtanibuṭ-ṭāgūt(a), fa minhum man hadallāhu wa minhum man ḥaqqat ‘alaihiḍ-ḍalālah(tu), fa sīrū fil-arḍi fanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-mukażżibīn(a).
आ सच मे हम हर राष्ट्र के (बजाबय लेल) एकटा दूत पठेने छी, "अल्लाह के इबादत करू, आ निंदा स दूर रहू", तखन ओहि मे एहन लोक छथि जिनका अल्लाह के मार्गदर्शन भेटल छनि आ एहन लोक सेहो छथि जे गलती मे रहैत छथि। तेँ पृथ्वी पर चलू आ देखू जे अस्वीकार करयवला (प्रेरित) सभक अंत कोना होइत छैक।
اُدْعُ اِلٰى سَبِيْلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَجَادِلْهُمْ بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُۗ اِنَّ رَبَّكَ هُوَ اَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيْلِهٖ وَهُوَ اَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِيْنَ
ud‘u ilā sabīli rabbika bil-ḥikmati wal-mau‘iẓatil-ḥasanati wa jādilhum bil-latī hiya aḥsan(u), inna rabbaka huwa a‘lamu biman ḍalla ‘an sabīlihī wa huwa a‘lamu bil-muhtadīn(a).
बुद्धि आ नीक शिक्षाक संग (लोक) केँ अपन प्रभुक मार्ग पर बजाउ, आ नीक तरीका सँ हुनका सभ सँ बहस करू। सचमुच, अहाँक प्रभु, ओ बेसी नीक जकाँ जनैत छथि जे केकरा अपन मार्ग सँ भटकैत अछि आ ओ बेसी नीक जकाँ जनैत छथि जे केकरा मार्गदर्शन कयल जाइत अछि |
وَمَآ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَّسُوْلٍ اِلَّا نُوْحِيْٓ اِلَيْهِ اَنَّهٗ لَآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنَا۠ فَاعْبُدُوْنِ
wa mā arsalnā min qablika mir rasūlin illā nūḥī ilaihi annahū lā ilāha illā ana fa‘budūn(i).
आ हम अहाँ (मुहम्मद) सँ पहिने कोनो दूत नहि पठौलियैक, मुदा हम हुनका पर प्रकट क’ देलियनि जे हमरा छोड़ि कोनो देवता (जिनका इबादत करबाक अधिकार छनि) नहि छथि, तेँ हमर आराधना करू।
وَمَنْ اَحْسَنُ قَوْلًا مِّمَّنْ دَعَآ اِلَى اللّٰهِ وَعَمِلَ صَالِحًا وَّقَالَ اِنَّنِيْ مِنَ الْمُسْلِمِيْنَ
wa man aḥsanu qaulam mimman da‘ā ilallāhi wa ‘amila ṣāliḥaw wa qāla innanī minal-muslimīn(a).
आ जे अल्लाह के आह्वान करैत अछि आ नीक काज करैत अछि आ कहैत अछि जे "सत्ते हम ओहि मुसलमान मे सँ एक छी (जे अधीन होइत अछि)?"