وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَ وَارْكَعُوْا مَعَ الرّٰكِعِيْنَ
wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāta warka‘ū ma‘ar-rāki‘īn(a).
ते नमाज करो, जकात करो, ते प्रणाम करने आलें कन्ने प्रणाम करो।
حَافِظُوْا عَلَى الصَّلَوٰتِ وَالصَّلٰوةِ الْوُسْطٰى وَقُوْمُوْا لِلّٰهِ قٰنِتِيْنَ
Ḥāfiẓū ‘alaṣ-ṣalawāti waṣ-ṣalātil-wusṭā, wa qūmū lillāhi qānitīn(a).
सारी नमाज ते वज़ूद दी नमाज कायम रखो। ते इन्हें अल्लाह दे वास्ते इज्जत नाल करो।
اِنَّمَا الْمُؤْمِنُوْنَ الَّذِيْنَ اِذَا ذُكِرَ اللّٰهُ وَجِلَتْ قُلُوْبُهُمْ وَاِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ اٰيٰتُهٗ زَادَتْهُمْ اِيْمَانًا وَّعَلٰى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُوْنَۙ
innamal-mu'minūnal-lażīna iżā żukirallāhu wajilat qulūbuhum wa iżā tuliyat ‘alaihim āyātuhū zādathum īmānaw wa ‘alā rabbihim yatawakkalūn(a).
सचमुच, जो विश्वास करेंदे हन ओ ओह हन जिन्हां दे दिल अल्लाह दे नां दा जिक्र करदे होए कांपदे हन, ते जदों उन्हां दे आयत पढ़े जांदे हन तां उन्हां दा इमान बधदा है (मजबूत) हो जांदा है ते ओह सिर्फ अल्लाह ते ही भरोसा रखदे हन।
الَّذِيْنَ يُقِيْمُوْنَ الصَّلٰوةَ وَمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَۗ
al-lażīna yuqīmūnaṣ-ṣalāta wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).
(अर्थात) ओह जो नमाज करदे हन ते जो रोजी-रूट्टी दा इक हिस्सा खर्च करदे हन जो असीं उहनां नूं दिंदे हां
وَأْمُرْ اَهْلَكَ بِالصَّلٰوةِ وَاصْطَبِرْ عَلَيْهَاۗ لَا نَسْـَٔلُكَ رِزْقًاۗ نَحْنُ نَرْزُقُكَۗ وَالْعَاقِبَةُ لِلتَّقْوٰى
wa'mur ahlaka biṣ-ṣalāti waṣṭabir ‘alaihā, lā nas'aluka rizqā(n), naḥnu narzuquk(a), wal-‘āqibatu lit-taqwā.
ते अपने परिवार गी दुआएं गी पूरा करने ते उनेंगी करने च धैर्य रखने दा हुक्म देओ। रोजी-रोटी ना मंगदे, असी तेनु रोजी-रोटी देंदे हां । ते नतीजे (परलोक च अच्छे) उंदे आस्तै गै होंदे न जेह्ड़े पुण्य करदे न।
وَالَّذِيْنَ هُمْ عَلٰى صَلَوٰتِهِمْ يُحَافِظُوْنَ ۘ
wal-lażīna hum ‘alā ṣalawātihim yuḥāfiẓūn(a).
ते अपनी दुआएं गी मनने आह्ले लोक।
اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْوٰرِثُوْنَ ۙ
ulā'ika humul-wāriṡūn(a).
उहनां नूं वारिस होवेगा
الَّذِيْنَ يَرِثُوْنَ الْفِرْدَوْسَۗ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ
allażīna yariṡūnal-firdaus(a), hum fīhā khālidūn(a).
(अर्थात) जो (स्वर्ग) जन्नत दा वारिस होवेगा। उवभें शी यशते शैं।
اُتْلُ مَآ اُوْحِيَ اِلَيْكَ مِنَ الْكِتٰبِ وَاَقِمِ الصَّلٰوةَۗ اِنَّ الصَّلٰوةَ تَنْهٰى عَنِ الْفَحْشَاۤءِ وَالْمُنْكَرِ ۗوَلَذِكْرُ اللّٰهِ اَكْبَرُ ۗوَاللّٰهُ يَعْلَمُ مَا تَصْنَعُوْنَ
utlu mā ūḥiya ilaika minal-kitābi wa aqimiṣ-ṣalāh(ta), innaṣ-ṣalāta tanhā ‘anil-faḥsyā'i wal-munkar(i), wa lażikrullāhi akbar(u), wallāhu ya‘lamu mā taṣna‘ūn(a).
किताब (अल-कुरान) जो तुहाडे (मुहम्मद) ते उतारी गई है, पढ़ो ते नमाज करो। सचमुच, प्रार्थना बुराई ते बुराई (कर्म) गी रोकदी ऐ। ते (जानना) अल्लाह (नमाज) दी याद (दुआ इबादत) तों वी वड्डी है। अल्लाह जानदा ऐ तुस के करदे ओ।
فَوَيْلٌ لِّلْمُصَلِّيْنَۙ
fawailul lil-muṣallīn(a).
तां प्रार्थना करने आलें गी हाय,
الَّذِيْنَ هُمْ عَنْ صَلَاتِهِمْ سَاهُوْنَۙ
allażīna hum ‘an ṣalātihim sāhūn(a).
(अर्थात) जो अपनी दुआएं च लापरवाही करदे न,