فَاِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ حَسْبِيَ اللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ ۗ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَهُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيْمِ ࣖ
fa in tawallau faqul ḥasbiyallāhu lā ilāha illā huw(a), ‘alaihi tawakkaltu wa huwa rabbul-‘arsyil-‘aẓīm(i).
इस करिए जेकर ओह (ईमान थमां) मुड़दे न तां (हे मुहम्मद) आखदे न, "अल्लाह मेरे आस्तै काफी ऐ; उंदे सिवाय कोई परमात्मा नेईं ऐ। मैं उंदे उप्पर भरोसा कीता ऐ, ते ओह् महान सिंहासन दा स्वामी ऐ।"
اَلرَّحْمٰنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوٰى
ar- raḥmānu ‘alal-‘arsyistawā.
(अर्थात) परम कृपालु, जो सिंहासन दे उपर निवास करदा है।
قُلْ مَنْ رَّبُّ السَّمٰوٰتِ السَّبْعِ وَرَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيْمِ
qul mar rabbus-samāwātis-sab‘i wa rabbul-‘arsyil-‘aẓīm(i).
कहो, “सत्त आकाश दा स्वामी ते महान सिंहासन दा प्रभु कौन ऐ?”
اَلَّذِيْنَ يَحْمِلُوْنَ الْعَرْشَ وَمَنْ حَوْلَهٗ يُسَبِّحُوْنَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَيُؤْمِنُوْنَ بِهٖ وَيَسْتَغْفِرُوْنَ لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْاۚ رَبَّنَا وَسِعْتَ كُلَّ شَيْءٍ رَّحْمَةً وَّعِلْمًا فَاغْفِرْ لِلَّذِيْنَ تَابُوْا وَاتَّبَعُوْا سَبِيْلَكَ وَقِهِمْ عَذَابَ الْجَحِيْمِ
allażīna yaḥmilūnal-‘arsya wa man ḥaulahū yusabbiḥūna biḥamdi rabbihim wa yu'minūna bihī wa yastagfirūna lil-lażīna āmanū, rabbanā wasi‘ta kulla syai'ir raḥmataw wa ‘ilman fagfir lil-lażīna tābū wattaba‘ū sabīlaka wa qihim ‘ażābal-jaḥīm(i).
(फरिश्ते) जेड़े सिंहासन गी ढोंदे न ते (फरिश्ते) अपने आस-पास दे अपने आप गी महिमामंडन करदे न ते उंदे उप्पर विश्वास करदे न ते विश्वास करने आलें आस्तै माफी मंगदे न (एह् आखदे न) "साढ़े प्रभु, तुंदे च जेह्ड़ी दया ते ज्ञान ऐ, ओह सब किश घेरदा ऐ, इस करी उनें लोकें गी माफी देओ जेह्ड़े पछतांदे न ते तुंदे रस्ते (धर्म) पर चलदे न ते उनेंगी जरने आह्ले नरक दी सजा थमां बचाओ।
وَّالْمَلَكُ عَلٰٓى اَرْجَاۤىِٕهَاۗ وَيَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَىِٕذٍ ثَمٰنِيَةٌ ۗ
wal-malaku ‘alā arjā'ihā, wa yaḥmilu ‘arsya rabbika fauqahum yauma'iżin ṡamāniyah(tun).
ते सुर्गदूत सुर्ग दे बक्ख-बक्ख कोने च होंगन। उस दिन अट्ठ स्वर्गदूत अपने रब दा सिंहासन उंदे उप्पर बैठे दे होंगन।