۞ لَيْسَ الْبِرَّاَنْ تُوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلٰكِنَّ الْبِرَّ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ وَالْكِتٰبِ وَالنَّبِيّٖنَ ۚ وَاٰتَى الْمَالَ عَلٰى حُبِّهٖ ذَوِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِۙ وَالسَّاۤىِٕلِيْنَ وَفىِ الرِّقَابِۚ وَاَقَامَ الصَّلٰوةَ وَاٰتَى الزَّكٰوةَ ۚ وَالْمُوْفُوْنَ بِعَهْدِهِمْ اِذَا عَاهَدُوْا ۚ وَالصّٰبِرِيْنَ فِى الْبَأْسَاۤءِ وَالضَّرَّاۤءِ وَحِيْنَ الْبَأْسِۗ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ صَدَقُوْا ۗوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُتَّقُوْنَ
laisal-birra an tuwallū wujūhakum qibalal-masyriqi wal-magribi wa lākinnal-birra man āmana billāhi wal-yaumil ākhiri wal-malā'ikati wal-kitābi wan-nabiyyīn(a), wa ātal-māla ‘alā ḥubbihī żawil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīna wabnas-sabīl(i), was-sā'ilīna wa fir-riqāb(i), wa aqāmaṣ-ṣalāta wa ātaz-zakāh(ta), wal mūfūna bi‘ahdihim iżā ‘āhadū, waṣ-ṣābirīna fil-ba'sā'i waḍ-ḍarrā'i wa ḥīnal-ba's(i), ulā'ikal-lażīna ṣadaqū, wa ulā'ika humul-muttaqūn(a).
அறம் என்பது கிழக்கையும் மேற்கையும் நோக்கி முகத்தைத் திருப்புவதல்ல; மாறாக, அல்லாஹ்வையும், இறுதி நாளையும், வானவர்களையும், வேதங்களையும், நபிமார்களையும் நம்பி, தாங்கள் விரும்பும் செல்வத்தை உறவினர்களுக்கும், அனாதைகளுக்கும், ஏழைகளுக்கும், பயணத்தில் இருப்பவர்களுக்கும் (முஸாஃபிர்), பிச்சைக்காரர்களுக்கும் கொடுத்து, தங்கள் அடியார்களை விடுவிப்பவர்களாவர்; தொழுகைகளை நிறைவேற்றி ஜகாத் செலுத்துபவர்களாவர்; வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்றுபவர்களாவர்; வறுமையிலும், துன்பத்திலும், போர்க்காலங்களிலும் பொறுமையுடன் இருப்பவர்களாவர். அவர்களே உண்மையாளர்கள், அவர்களே பக்தியுள்ளவர்கள்.
فَلَمَّا فَصَلَ طَالُوْتُ بِالْجُنُوْدِ قَالَ اِنَّ اللّٰهَ مُبْتَلِيْكُمْ بِنَهَرٍۚ فَمَنْ شَرِبَ مِنْهُ فَلَيْسَ مِنِّيْۚ وَمَنْ لَّمْ يَطْعَمْهُ فَاِنَّهٗ مِنِّيْٓ اِلَّا مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً ۢبِيَدِهٖ ۚ فَشَرِبُوْا مِنْهُ اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۗ فَلَمَّا جَاوَزَهٗ هُوَ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗۙ قَالُوْا لَا طَاقَةَ لَنَا الْيَوْمَ بِجَالُوْتَ وَجُنُوْدِهٖ ۗ قَالَ الَّذِيْنَ يَظُنُّوْنَ اَنَّهُمْ مُّلٰقُوا اللّٰهِ ۙ كَمْ مِّنْ فِئَةٍ قَلِيْلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيْرَةً ۢبِاِذْنِ اللّٰهِ ۗ وَاللّٰهُ مَعَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā faṣala ṭālūtu bil-junūd(i), qāla innallāha mubtalīkum binahar(in), faman syariba minhu falaisa minnī, wa mal lam yaṭ‘amhu fa innahū minnī illā manigtarafa gurfatam biyadih(ī), fa syaribū minhu illā qalīlam minhum, falammā jāwazahū huwa wal-lażīna āmanū ma‘ah(ū), qālū lā ṭāqata lanal-yauma bijālūta wa junūdih(ī), qālal-lażīna yaẓunnūna annahum mulāqullāh(i), kam min fi'atin qalīlatin galabat fi'atan kaṡīratam bi'iżnillāh(i), wallāhu ma‘aṣ-ṣābirīn(a).
ஆகவே, தாலூத் தன் படையைக் கொண்டு வந்தபோது, அவன் கூறினான்: "அல்லாஹ் உங்களை ஒரு நதியைக் கொண்டு சோதிப்பான். எனவே, அதன் நீரைக் குடிப்பவன் என் அடியான் அல்ல. அதைக் குடிக்காதவன், தன் கையால் சிறிதளவு அள்ளிக் குடிக்காத வரையில், என் அடியான் ஆவான்." ஆனால், அவர்களில் சிலரைத் தவிர மற்றவர்கள் அதைக் குடித்தார்கள். அவனும் (தாலூத்தும்) அவனுடன் நம்பிக்கை கொண்டவர்களும் நதியைக் கடந்தபோது, அவர்கள் கூறினார்கள்: "இன்று தாலூத்துக்கும் அவனது படைக்கும் எதிராக நாங்கள் வலிமையற்றவர்களாகிவிட்டோம்." அல்லாஹ்வைச் சந்திப்போம் என்று நம்பிக்கை கொண்டவர்கள் கூறுகிறார்கள்: "அல்லாஹ்வின் அனுமதியுடன் எத்தனை சிறிய குழுக்கள் பெரிய குழுக்களைத் தோற்கடித்தன." பொறுமையுடன் இருப்பவர்களுடன் அல்லாஹ் இருக்கிறான்.
وَكَاَيِّنْ مِّنْ نَّبِيٍّ قٰتَلَۙ مَعَهٗ رِبِّيُّوْنَ كَثِيْرٌۚ فَمَا وَهَنُوْا لِمَآ اَصَابَهُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَمَا ضَعُفُوْا وَمَا اسْتَكَانُوْا ۗ وَاللّٰهُ يُحِبُّ الصّٰبِرِيْنَ
wa ka'ayyim min nabiyyin qātal(a), ma‘ahū ribbiyyūna kaṡīr(un), famā wahanū limā aṣābahum fī sabīlillāhi wa mā ḍa‘ufū wa mastakānū, wallāhu yuḥibbuṣ-ṣābirīn(a).
மேலும், எத்தனை நபிமார்கள் தம்முடைய ஏராளமான நல்லொழுக்கமுள்ள தோழர்களுடன் சேர்ந்து போரிட்டார்கள்! அல்லாஹ்வின் பாதையில் தங்களுக்கு நேர்ந்த துன்பங்களால் அவர்கள் பலவீனமடையவில்லை; மனமுடைந்து போகவும் இல்லை; (எதிரியிடம்) சரணடையவும் இல்லை. மேலும், பொறுமையாளர்களை அல்லாஹ் நேசிக்கிறான்.
اِنْ يَّنْصُرْكُمُ اللّٰهُ فَلَا غَالِبَ لَكُمْ ۚ وَاِنْ يَّخْذُلْكُمْ فَمَنْ ذَا الَّذِيْ يَنْصُرُكُمْ مِّنْۢ بَعْدِهٖ ۗ وَعَلَى اللّٰهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُوْنَ
iy yanṣurkumullāhu falā gāliba lakum, wa iy yakhżulkum faman żal-lażī yanṣurukum mim ba‘dih(ī), wa ‘alallāhi falyatawakkalil-mu'minūn(a).
அல்லாஹ் உங்களுக்கு உதவினால், உங்களை எவராலும் வெல்ல முடியாது; ஆனால் அல்லாஹ் உங்களைக் கைவிட்டால், அதன் பிறகு உங்களுக்கு யார் உதவ முடியும்? எனவே, நம்பிக்கை கொண்டவர்கள் அல்லாஹ் ஒருவனையே சார்ந்திருக்கட்டும்.
اَلَّذِيْنَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ اِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوْا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ اِيْمَانًاۖ وَّقَالُوْا حَسْبُنَا اللّٰهُ وَنِعْمَ الْوَكِيْلُ
al-lażīna qāla lahumun-nāsu innan-nāsa qad jama‘ū lakum fakhsyauhum fa zādahum īmānā(n), wa qālū ḥasbunallāhu wa ni‘mal-wakīl(u).
(அதாவது) (அல்லாஹ்வுக்கும் அவனது தூதருக்கும்) கீழ்ப்படிபவர்கள் எவர்களிடம், மக்கள் அவர்களிடம், “குறைஷியர்கள் உங்களுக்கு எதிராக ஒரு படையைத் திரட்டியுள்ளனர், எனவே அவர்களுக்கு அஞ்சுங்கள்” என்று கூறும்போது, அது அவர்களின் ஈமானை அதிகரிக்கிறது. மேலும் அவர்கள், “அல்லாஹ்வே எங்களுக்குப் போதுமானவன், அவனே சிறந்த பாதுகாவலன்” என்று கூறுகிறார்கள்.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اذْكُرُوْا نِعْمَتَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ اِذْ هَمَّ قَوْمٌ اَنْ يَّبْسُطُوْٓا اِلَيْكُمْ اَيْدِيَهُمْ فَكَفَّ اَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْۚ وَاتَّقُوا اللّٰهَ ۗوَعَلَى اللّٰهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُوْنَ ࣖ
yā ayyuhal-lażīna āmanużkurū ni‘matallāhi ‘alaikum iż hamma qaumun ay yabsuṭū ilaikum aidiyahum fa kaffa aidiyahum ‘ankum, wattaqullāh(a), wa ‘alallāhi falyatawakkalil-mu'minūn(a).
நம்பிக்கையாளர்களே! அல்லாஹ் உங்களுக்கு அளித்த அருட்கொடையை நினைவுகூருங்கள். ஒரு கூட்டம் தங்கள் கைகளால் உங்களைத் தாக்க எண்ணியபோது, அல்லாஹ் அவர்களின் கைகளை உங்களைவிட்டுத் தடுத்தான். மேலும், அல்லாஹ்வுக்கு அஞ்சுங்கள்; நம்பிக்கையாளர்கள் அல்லாஹ் ஒருவனிடமே நம்பிக்கை வைக்க வேண்டும்.
وَاِنْ يُّرِيْدُوْٓا اَنْ يَّخْدَعُوْكَ فَاِنَّ حَسْبَكَ اللّٰهُ ۗهُوَ الَّذِيْٓ اَيَّدَكَ بِنَصْرِهٖ وَبِالْمُؤْمِنِيْنَۙ
wa iy yurīdū ay yakhda‘ūka fa inna ḥasbakallāh(u), huwal-lażī ayyadaka binaṣrihī wa bil-mu'minīn(a).
அவர்கள் உங்களை ஏமாற்ற முற்பட்டால், நிச்சயமாக அல்லாஹ்வே உங்களுக்குப் போதுமானவன். அவனே தனது உதவியாலும், முஃமின்களின் ஆதரவாலும் உங்களுக்கு ஆற்றல் அளிக்கிறான்.
وَاِنْ طَاۤىِٕفَتٰنِ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ اقْتَتَلُوْا فَاَصْلِحُوْا بَيْنَهُمَاۚ فَاِنْۢ بَغَتْ اِحْدٰىهُمَا عَلَى الْاُخْرٰى فَقَاتِلُوا الَّتِيْ تَبْغِيْ حَتّٰى تَفِيْۤءَ اِلٰٓى اَمْرِ اللّٰهِ ۖفَاِنْ فَاۤءَتْ فَاَصْلِحُوْا بَيْنَهُمَا بِالْعَدْلِ وَاَقْسِطُوْا ۗاِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِيْنَ
wa in ṭā'ifatāni minal-mu'minīnaqtatalū fa aṣliḥū bainahumā, fa im bagat iḥdāhumā ‘alal-ukhrā fa qātilul-latī tabgī ḥattā tafī'a ilā amrillāh(i), fa in fā'at fa aṣliḥū bainahumā bil-‘adli wa aqsiṭū, innallāha yuḥibbul-muqsiṭīn(a).
நம்பிக்கையாளர்களில் இரு குழுக்கள் போரிட்டுக் கொண்டால், அவர்களுக்கு இடையில் சமாதானத்தை ஏற்படுத்துங்கள். அவ்விரண்டில் ஒரு குழு மற்ற குழுவிற்கு அநீதி இழைத்தால், அநீதி இழைத்த குழுவுடன் போரிடுங்கள், அதன் மூலம் அக்குழு அல்லாஹ்வின் கட்டளைகளுக்குத் திரும்பும். அக்குழு (அல்லாஹ்வின் கட்டளைக்கு) திரும்பிவிட்டால், அவ்விரண்டிற்கும் இடையில் நேர்மையாக சமாதானத்தை ஏற்படுத்தி, நேர்மையாக நடந்து கொள்ளுங்கள். நிச்சயமாக, நீதியுடன் நடந்துகொள்பவர்களை அல்லாஹ் நேசிக்கிறான்.