وَلَا تَأْكُلُوْٓا اَمْوَالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْبَاطِلِ وَتُدْلُوْا بِهَآ اِلَى الْحُكَّامِ لِتَأْكُلُوْا فَرِيْقًا مِّنْ اَمْوَالِ النَّاسِ بِالْاِثْمِ وَاَنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ ࣖ
wa lā ta'kulū amwālakum bainakum bil-bāṭili wa tudlū bihā ilal-ḥukkāmi lita'kulū farīqam min amwālin-nāsi bil-iṡmi wa antum ta‘lamūn(a).
ते अपने बीच दी दौलत गी झूठे तरीके कन्ने नेईं खाओ, ते (नहीं) तुस इस दौलत कन्ने न्यायियें गी रिश्वत देओ, इस इरादे कन्ने के तुस कुसै होर लोकें दी दौलत दा सेवन पाप तरीके कन्ने करी सकदे ओ, भले ही तुस जानदे ओ।
وَابْتَلُوا الْيَتٰمٰى حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغُوا النِّكَاحَۚ فَاِنْ اٰنَسْتُمْ مِّنْهُمْ رُشْدًا فَادْفَعُوْٓا اِلَيْهِمْ اَمْوَالَهُمْ ۚ وَلَا تَأْكُلُوْهَآ اِسْرَافًا وَّبِدَارًا اَنْ يَّكْبَرُوْا ۗ وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ ۚ وَمَنْ كَانَ فَقِيْرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوْفِ ۗ فَاِذَا دَفَعْتُمْ اِلَيْهِمْ اَمْوَالَهُمْ فَاَشْهِدُوْا عَلَيْهِمْ ۗ وَكَفٰى بِاللّٰهِ حَسِيْبًا
wabtalul-yatāmā ḥattā iżā balagun-nikāḥ(a), fa in ānastum minhum rusydan fadfa‘ū ilaihim amwālahum, wa lā ta'kulūhā isrāfaw wa bidāran ay yakbarū, wa man kāna ganiyyan falyasta‘fif, wa man kāna faqīran falya'kul bil-ma‘rūf(i), fa iżā dafa‘tum ilaihim amwālahum fa asyhidū ‘alaihim, wa kafā billāhi ḥasībā(n).
ते अनाथें गी उसलै तकर परखदे ओ जिसलै तकर उंदी उम्र ब्याह करने आस्तै नेईं होई जंदी। फिर अगर तुहाडे विचार विच ओह समझदार (धन दी देखभाल करन विच माहिर हन) तां उन्हां दी दौलत उन्हां दे हवाले कर दे। ते (अनाथें दी संपत्ति) उचित सीमा कोला परे नेईं खाओ ते बड्डे होने कोला पैह्ले (नहीं) दौड़-धूप (देना)। जो (रक्षकां विचों) समर्थ होवे, फिर ( अनाथ दी धन दा भस्म करन तों) परहेज करन ते जो गरीब होवे, फिर उचित तरीके नाल संपत्ति खा सकदा है। फिर जदूं तुस उनेंगी संपत्ति सौंपदे ओ तां तुसेंगी गवाहें दी पेशकश करना पौग। ते अल्लाह सुपरवाईजर दे तौर उप्पर काफी ऐ।
اِنَّ الَّذِيْنَ يَأْكُلُوْنَ اَمْوَالَ الْيَتٰمٰى ظُلْمًا اِنَّمَا يَأْكُلُوْنَ فِيْ بُطُوْنِهِمْ نَارًا ۗ وَسَيَصْلَوْنَ سَعِيْرًا ࣖ
innal-lażīna ya'kulūna amwālal-yatāmā ẓulman innamā ya'kulūna fī buṭūnihim nārā(n), wa sayaṣlauna sa‘īrā(n).
सचमुच, जो अनाथें दी दौलत दा नाजायज भस्म करदे हन, असल विच ओ अपने पेट विच अग्ग निगलदे हन ते ओ जरदी अग्ग (नरक) विच दाखल हो जांदे हन।
وَلَا تَقْرَبُوْا مَالَ الْيَتِيْمِ اِلَّا بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُ حَتّٰى يَبْلُغَ اَشُدَّهٗ ۚوَاَوْفُوا الْكَيْلَ وَالْمِيْزَانَ بِالْقِسْطِۚ لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا اِلَّا وُسْعَهَاۚ وَاِذَا قُلْتُمْ فَاعْدِلُوْا وَلَوْ كَانَ ذَا قُرْبٰىۚ وَبِعَهْدِ اللّٰهِ اَوْفُوْاۗ ذٰلِكُمْ وَصّٰىكُمْ بِهٖ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَۙ
wa lā taqrabū mālal-yatīmi illā bil-latī hiya aḥsanu ḥattā yabluga asyuddah(ū), wa auful-kaila wal-mīzāna bil-qisṭ(i), lā nukallifu nafsan illā wus‘ahā, wa iżā qultum fa‘dilū wa lau kāna żā qurbā, wa bi‘ahdillāhi aufū, żālikum waṣṣākum bihī la‘allakum tażakkarūn(a).
ते अनाथ दी संपत्ति दे कोल नेईं जाओ, सिवाय होर फायदेमंद तरीके कन्नै, जदूं तकर ओह वयस्कता (उम्र) च नेईं पुज्जी जंदा। ते नाप ते तराजू गी निष्पक्ष रूप कन्नै परफेक्ट। अस इक माह्नू उप्पर उंदी क्षमता दे मताबक बोझ नेईं लांदे। जदूं तुस बोलदे ओ तां ईमानदारी कन्ने बोलो, भले ही ओ (तुंदा) रिश्तेदार होवे ते अल्लाह दा वादा पूरा करो। इस चाल्ली ओह तुसेंगी आज्ञा दिंदा ऐ के तुस याद करो।”
وَاٰتِ ذَا الْقُرْبٰى حَقَّهٗ وَالْمِسْكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِ وَلَا تُبَذِّرْ تَبْذِيْرًا
wa āti żal-qurbā ḥaqqahū wal-miskīna wabnas-sabīli wa lā tubażżir tabżīrā(n).
ते नजदीकी रिश्तेदारें गी, ते कन्नै गै गरीबें ते सफर च औने आह्लें गी बी अपना हक देना; ते (अपनी दौलत) गी बरबाद नेईं करो।
اِنَّ الْمُبَذِّرِيْنَ كَانُوْٓا اِخْوَانَ الشَّيٰطِيْنِ ۗوَكَانَ الشَّيْطٰنُ لِرَبِّهٖ كَفُوْرًا
innal-mubażżirīna kānū ikhwānasy-syayāṭīn(i), wa kānasy-syaiṭānu lirabbihī kafūrā(n).
सचमुच, बर्बाद करने आले लोक शैतान दे भ्रा न ते शैतान अपने प्रभु दा बड़ा गै अविश्वास करदा ऐ।
وَاَعْطٰى قَلِيْلًا وَّاَكْدٰى
wa a‘ṭā qalīlaw wa akdā.
ते थोड़ी-थोड़ी (जिस दा वादा कित्ता गेदा हा) दिंदा ऐ ते बाकी गी रोकदा ऐ।
اَعِنْدَهٗ عِلْمُ الْغَيْبِ فَهُوَ يَرٰى
a‘indahū ‘ilmul-gaibi fahuwa yarā.
क्या उसी अदृश्य दा ज्ञान ऐ तां जे ओह् (उसी) दिक्खी सकै?