وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ اَبٰى وَاسْتَكْبَرَۖ وَكَانَ مِنَ الْكٰفِرِيْنَ
wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li ādama fasajadū illā iblīs(a), abā wastakbara wa kāna minal-kāfirīn(a).
Һәм (исеңдә тот) фәрештәләргә: "Адәмгә сәҗдә кылыгыз!" – дип әйткәнебезне хәтерләгез, алар сәҗдә кылдылар, фәкать Иблис кенә. Ул баш тарта һәм мактана, һәм ул көферләрдән.
وَلَقَدْ خَلَقْنٰكُمْ ثُمَّ صَوَّرْنٰكُمْ ثُمَّ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ لَمْ يَكُنْ مِّنَ السّٰجِدِيْنَ
wa laqad khalaqnākum ṡumma ṣawwarnākum ṡumma qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīs(a), lam yakum minas-sājidīn(a).
Әлбәттә, Без сезне халык кылдык, аннары сезне сурәтләдек, аннары фәрештәләргә: "Адәмгә сәҗдә кылыгыз", – дидек, фәрештәләр сәҗдә кылдылар, фәкать Иблис кенә сәҗдә кылды. Ул (Иблис) сәҗдә кылучылардан түгел.
قَالَ مَا مَنَعَكَ اَلَّا تَسْجُدَ اِذْ اَمَرْتُكَ ۗقَالَ اَنَا۠ خَيْرٌ مِّنْهُۚ خَلَقْتَنِيْ مِنْ نَّارٍ وَّخَلَقْتَهٗ مِنْ طِيْنٍ
qāla mā mana‘aka allā tasjuda iż amartuk(a), qāla ana khairum minh(u), khalaqtanī min nāriw wa khalaqtahū min ṭīn(in).
(Аллаһ) әйтте: "Мин сиңа әйткән вакытта (Адәмгә) сәҗдә кылмаудан сине нәрсә тыйды?" (Иблис) әйтте: "Мин аннан яхшыракмын. Син мине уттан яраттың, ә аны җирдән яраттың".
قَالَ فَاهْبِطْ مِنْهَا فَمَا يَكُوْنُ لَكَ اَنْ تَتَكَبَّرَ فِيْهَا فَاخْرُجْ اِنَّكَ مِنَ الصّٰغِرِيْنَ
qāla fahbiṭ minhā famā yakūnu laka an tatakabbara fīhā fakhruj innaka minaṣ-ṣāgirīn(a).
(Аллаһ) әйтте: "Алайса, аннан (күктән) төш! Син моның белән мактанма. Чыгып кит! Син, әлбәттә, түбән мәхлуклардансың".
قَالَ اَنْظِرْنِيْٓ اِلٰى يَوْمِ يُبْعَثُوْنَ
qāla anẓirnī ilā yaumi yub‘aṡūn(a).
(Шайтан) әйтте: "Миңа алар кубарылган көнгә кадәр вакыт бир".
اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ اَبٰىٓ اَنْ يَّكُوْنَ مَعَ السّٰجِدِيْنَ
illā iblīs(a), abā ay yakūna ma‘as-sājidīn(a).
Мәгәр Иблис кенә. Ул сәҗдә кылучыларга кушылырга теләмәде.
قَالَ يٰٓاِبْلِيْسُ مَا لَكَ اَلَّا تَكُوْنَ مَعَ السّٰجِدِيْنَ
qāla yā iblīsu mā laka allā takūna ma‘as-sājidīn(a).
Аллаһ әйтте: "Ий Шайтан! Ни өчен син алар белән бергә сәҗдә кылмыйсың?"
قَالَ لَمْ اَكُنْ لِّاَسْجُدَ لِبَشَرٍ خَلَقْتَهٗ مِنْ صَلْصَالٍ مِّنْ حَمَاٍ مَّسْنُوْنٍ
qāla lam akul li'asjuda libasyarin khalaqtahū min ṣalṣālim min ḥama'im masnūn(in).
Ул (Иблис) әйтте: "Син коры балчыктан, кара балчыктан, формага китерелгән килеш яраттың, мин аңа беркайчан да баш имәмен".
قَالَ رَبِّ بِمَآ اَغْوَيْتَنِيْ لَاُزَيِّنَنَّ لَهُمْ فِى الْاَرْضِ وَلَاُغْوِيَنَّهُمْ اَجْمَعِيْنَۙ
qāla rabbi bimā agwaitanī la'uzayyinanna lahum fil-arḍi wa la'ugwiyannahum ajma‘īn(a).
Ул (Шайтан) әйтте: "Ий Раббым, мине адаштырганың өчен, мин аларга җир йөзендә (начарлыкны) зиннәтле күрсәтермен һәм аларның барысын да адаштырырмын.
وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ قَالَ ءَاَسْجُدُ لِمَنْ خَلَقْتَ طِيْنًاۚ
wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīs(a), qāla a'asjudu liman khalaqta ṭīnā(n).
Һәм (исеңдә тот) фәрештәләргә: "Барыгыз да Адәмгә сәҗдә кылыгыз", - дип әйткәнебезне хәтерләгез, фәрештәләр барысы да сәҗдә кылдылар, ләкин Иблистән башка барысы да сәҗдә кылдылар. Иблис әйтте: "Син балчыктан халык кылган затка мин сәҗдә кыламмы?"
قَالَ اَرَاَيْتَكَ هٰذَا الَّذِيْ كَرَّمْتَ عَلَيَّ لَىِٕنْ اَخَّرْتَنِ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ لَاَحْتَنِكَنَّ ذُرِّيَّتَهٗٓ اِلَّا قَلِيْلًا
qāla ara'aitaka hāżal-lażī karramta ‘alayya la'in akhkhartani ilā yaumil-qiyāmati la'aḥtanikanna żurriyyatahū illā qalīlā(n).
Ул (Иблис) әйтте: "Миңа аңлат, Син моны миннән дә күбрәк хөрмәт иттеңме? Әгәр Син миңа Кыямәт көненә кадәр вакыт бирсәң, мин аның токымын аз гына өлешен генә адаштырыр идем".
وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ كَانَ مِنَ الْجِنِّ فَفَسَقَ عَنْ اَمْرِ رَبِّهٖۗ اَفَتَتَّخِذُوْنَهٗ وَذُرِّيَّتَهٗٓ اَوْلِيَاۤءَ مِنْ دُوْنِيْ وَهُمْ لَكُمْ عَدُوٌّۗ بِئْسَ لِلظّٰلِمِيْنَ بَدَلًا
wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīs(a), kāna minal-jinni fa fasaqa ‘an amri rabbih(ī), afa tattakhiżūnahū wa żurriyyatahū auliyā'a min dūnī wa hum lakum ‘aduww(un), bi'sa liẓ-ẓālimīna badalā(n).
Һәм (исеңдә тот) фәрештәләргә: "Адәмгә сәҗдә кылыгыз!" – дип әйткәнебезне хәтерләгез. Һәм алар сәҗдә кылдылар, фәкать Иблис кенә. Ул җеннән, шуңа күрә Раббысының әмеренә каршы чыкты. Миннән башка аны һәм аның нәселен җитәкче итеп кую сезгә дөресме, хәтта алар сезнең дошманнарыгыз булса да? Залим кеше өчен Аллаһны алыштыру бик начар (шайтан).
وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَ اَبٰى ۗ
wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīsa abā.
Һәм (исеңдә тот) Без фәрештәләргә: "Адәмгә сәҗдә кылыгыз!" – дип әйткәнебезне хәтерләгез, аннары барысы да сәҗдә кылдылар, фәкать Иблис кенә сәҗдә кылды, ул баш тартты.
اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ اِسْتَكْبَرَ وَكَانَ مِنَ الْكٰفِرِيْنَ
illā iblīs(a), istakbara wa kāna minal-kafirīn(a).
Мәгәр Иблис тәкәбберләнә һәм ул көферләрдән.
قَالَ يٰٓاِبْلِيْسُ مَا مَنَعَكَ اَنْ تَسْجُدَ لِمَا خَلَقْتُ بِيَدَيَّ ۗ اَسْتَكْبَرْتَ اَمْ كُنْتَ مِنَ الْعَالِيْنَ
qāla yā iblīsu mā mana‘aka an tasjuda limā khalaqtu biyadayy(a), astakbarta am kunta minal-‘ālīn(a).
(Аллаһ) әйтте: "Ий Иблис, Мин Үземнең кодрәтем белән яраткан нәрсәгә баш июдән сине нәрсә тыя? Син үзең белән горурланасыңмы, әллә үзеңне (югарырак) сыйныфка карыйсыңмы (тойасыңмы)?"
قَالَ اَنَا۠ خَيْرٌ مِّنْهُ خَلَقْتَنِيْ مِنْ نَّارٍ وَّخَلَقْتَهٗ مِنْ طِيْنٍ
qāla ana khairum minhu khalaqtanī min nāriw wa khalaqtahū min ṭīn(in).
(Иблис) әйтте: "Мин аннан яхшыракмын, чөнки Син мине уттан яраттың, ә аны җирдән яраттың".