ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا الْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا الْمُضْغَةَ عِظٰمًا فَكَسَوْنَا الْعِظٰمَ لَحْمًا ثُمَّ اَنْشَأْنٰهُ خَلْقًا اٰخَرَۗ فَتَبَارَكَ اللّٰهُ اَحْسَنُ الْخٰلِقِيْنَۗ
Ṡumma khalaqnan-nuṭfata ‘alaqatan fa khalaqnal-‘alaqata muḍgatan fa khalaqnal-muḍgata ‘iẓāman fa kasaunal-‘iẓāma laḥmā(n), ṡumma ansya'nāhu khalqan ākhar(a), fa tabārakallāhu aḥsanul-khāliqīn(a).
سپس نطفه را چیزی چسبیده کردیم، سپس آن چیز چسبیده را پاره‌گوشتی ساختیم، و آن پاره‌گوشت را استخوان‌هایی کردیم، سپس استخوان‌ها را با گوشت پوشاندیم. سپس آن را مخلوقی دیگر ساختیم. منزه است خدا، بهترین آفرینندگان.
حَتّٰىٓ اِذَآ اَخَذْنَا مُتْرَفِيْهِمْ بِالْعَذَابِ اِذَا هُمْ يَجْـَٔرُوْنَ ۗ
Ḥattā iżā akhażnā mutrafīhim bil-‘ażābi iżā hum yaj'arūn(a).
تا هنگامی که به کسانی که در میانشان زندگی مرفه داشتند، عذاب فرو فرستادیم، ناگهان فریاد (امان) سر دادند.
خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ بِالْحَقِّ وَصَوَّرَكُمْ فَاَحْسَنَ صُوَرَكُمْۚ وَاِلَيْهِ الْمَصِيْرُ
khalaqas-samāwāti wal-arḍa bil-ḥaqqi wa ṣawwarakum fa'aḥsana ṣuwarakum, wa ilaihil-maṣīr(u).
آسمان‌ها و زمین را به حق آفرید و شما را شکل داد و شکلتان را نیکو کرد و بازگشت به سوی اوست.
الَّذِيْ خَلَقَكَ فَسَوّٰىكَ فَعَدَلَكَۙ
allażī khalaqaka fa sawwāka fa ‘adalak(a).
که تو را آفرید، سپس کامل کرد و (اندامت را) متعادل ساخت،
فِيْٓ اَيِّ صُوْرَةٍ مَّا شَاۤءَ رَكَّبَكَۗ
fī ayyi ṣūratim mā syā'a rakkabak(a).
در هر شکلی که خواست، تو را ترکیب کرد.
الَّذِيْ خَلَقَ فَسَوّٰىۖ
allażī khalaqa fasawwā.
آن که آفرید و (آفرینش را) کامل کرد.
اَلَمْ نَجْعَلْ لَّهٗ عَيْنَيْنِۙ
alam naj‘al lahū ‘ainain(i).
آیا ما برای او دو چشم قرار ندادیم؟
لَقَدْ خَلَقْنَا الْاِنْسَانَ فِيْٓ اَحْسَنِ تَقْوِيْمٍۖ
laqad khalaqnal-insāna fī aḥsani taqwīm(in).
به‌راستی ما انسان را در بهترین صورت آفریدیم