وَاِذْ قُلْتُمْ يٰمُوْسٰى لَنْ نَّصْبِرَ عَلٰى طَعَامٍ وَّاحِدٍ فَادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُخْرِجْ لَنَا مِمَّا تُنْۢبِتُ الْاَرْضُ مِنْۢ بَقْلِهَا وَقِثَّاۤىِٕهَا وَفُوْمِهَا وَعَدَسِهَا وَبَصَلِهَا ۗ قَالَ اَتَسْتَبْدِلُوْنَ الَّذِيْ هُوَ اَدْنٰى بِالَّذِيْ هُوَ خَيْرٌ ۗ اِهْبِطُوْا مِصْرًا فَاِنَّ لَكُمْ مَّا سَاَلْتُمْ ۗ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ وَالْمَسْكَنَةُ وَبَاۤءُوْ بِغَضَبٍ مِّنَ اللّٰهِ ۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ كَانُوْا يَكْفُرُوْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ وَيَقْتُلُوْنَ النَّبِيّٖنَ بِغَيْرِ الْحَقِّ ۗ ذٰلِكَ بِمَا عَصَوْا وَّكَانُوْا يَعْتَدُوْنَ ࣖ
wa iż qultum yā mūsā lan naṣbira ‘alā ṭa‘āmiw wāḥidin fad‘u lanā rabbaka yukhrij lanā mimmā tumbitul-arḍu mim baqlihā wa qiṡṡā'ihā wa fūmihā wa ‘adasihā wa baṣalihā, qāla atastabdilūnal-lażī huwa adnā bil-lażī huwa khair(un), ihbiṭū miṣran fa inna lakum mā sa'altum, wa ḍuribat ‘alaihimuż-żillatu wal-maskanatu wa bā'ū bigaḍabim minallāh(i), żālika bi'annahum kānū yakfurūna bi'āyātillāhi wa yaqtulūnan- nabiyyīna bi gairil-ḥaqq(i), żālika bimā ‘aṣaw wa kānū ya‘tadūn(a).
तथा च (स्मरतु) यदा भवता उक्तं यत्, “हे मूसा! वयं केवलमेकविधं भोजनं (भक्षणं) न सहेम, अतः तव भगवन्तं याचस्व यत् पृथिवी यत् वर्धते तत् अस्मान् दातुम्: ओषधीः, ककड़ी, लशुनं, मसूरः, प्याजः च।” सः (मोशेः) अवदत्, “किं त्वं किमपि शुभस्य विनिमयरूपेण किमपि दुष्टं याचसे, नगरं गच्छ, यत् याचितं तत् अवश्यं प्राप्स्यसि।” ततः ते अपमानेन, दारिद्र्येन च आहताः, ते (पुनः) अल्लाहस्य क्रोधं च प्राप्नुवन्। तत् (अभवत्) यतोहि ते अल्लाहस्य चिह्नानि अङ्गीकृतवन्तः, नबीनां अधिकारं विना च मारितवन्तः। तत् तेषां अवज्ञायाः अतिक्रमणानां च कारणात् आसीत् ।
ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ اَيْنَ مَا ثُقِفُوْٓا اِلَّا بِحَبْلٍ مِّنَ اللّٰهِ وَحَبْلٍ مِّنَ النَّاسِ وَبَاۤءُوْ بِغَضَبٍ مِّنَ اللّٰهِ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الْمَسْكَنَةُ ۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ كَانُوْا يَكْفُرُوْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ وَيَقْتُلُوْنَ الْاَنْبِۢيَاۤءَ بِغَيْرِ حَقٍّۗ ذٰلِكَ بِمَا عَصَوْا وَّكَانُوْا يَعْتَدُوْنَ
Ḍuribat ‘alaihimuż-żillatu aina mā ṡuqifū illā biḥablim minallāhi wa ḥablim minan-nāsi wa bā'ū bigaḍabim minallāhi wa ḍuribat ‘alaihimul-maskanah(tu), żālika bi'annahum kānū yakfurūna bi'āyātillāhi wa yaqtulūnal-ambiyā'a bigairi ḥaqq(in), żālika bimā ‘aṣaw wa kānū ya‘tadūn(a).
ते यत्र यत्र सन्ति तत्र अपमानेन पूरिताः भवन्ति, यावत् ते अल्लाहस्य पाशं (धर्मं) मनुष्यैः सह पाशं (सन्धिं) (धारयन्ति)। ते अल्लाहस्य कोपं प्राप्य (सदा) दुःखेन पूरिताः आसन्। यतो हि ते अल्लाहस्य श्लोकान् अङ्गीकुर्वन्ति, नबीनां वधं च कुर्वन्ति, विना कस्यापि अधिकारस्य (समीचीनकारणम्)। अवज्ञाकारिणः सीमां लङ्घयन्ति च इति कारणम् ।
اِنَّ الَّذِيْنَ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ سَيَنَالُهُمْ غَضَبٌ مِّنْ رَّبِّهِمْ وَذِلَّةٌ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُفْتَرِيْنَ
innal-lażīnattakhażul-‘ijla sayanāluhum gaḍabum mir rabbihim wa żillatun fil-ḥayātid-dun-yā, wa każālika najzil-muftarīn(a).
ननु ये वत्सस्य (प्रतिमाम्) कुर्वन्ति (पूजारूपेण), ते एकस्मिन् दिने स्वभगवतः क्रोधं, अस्मिन् जगति जीवने अपमानं च प्राप्नुयुः। एवं अनृतं वदतां पुरस्कृत्य वयं दद्मः।
فَلَمَّا نَسُوْا مَا ذُكِّرُوْا بِهٖٓ اَنْجَيْنَا الَّذِيْنَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوْۤءِ وَاَخَذْنَا الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا بِعَذَابٍۢ بَـِٔيْسٍۢ بِمَا كَانُوْا يَفْسُقُوْنَ
falammā nasū mā żukkirū bihī anjainal-lażīna yanhauna ‘anis-sū'i wa akhażnal-lażīna ẓalamū bi‘ażābim ba'īsim bimā kānū yafsuqūn(a).
अतः तेषां चेतावनी विस्मृत्वा वयं जनान् दुष्टं कर्तुं निषेधं कुर्वन्तः तान् उद्धारितवन्तः, अपराधिनां कठोरदण्डं च दत्तवन्तः, यतः ते सर्वदा दुष्टं कुर्वन्ति स्म।
فَلَمَّا عَتَوْا عَنْ مَّا نُهُوْا عَنْهُ قُلْنَا لَهُمْ كُوْنُوْا قِرَدَةً خٰسِـِٕيْنَ
falammā ‘atau ‘am mā nuhū ‘anhu qulnā lahum kūnū qiradatan khāsi'īn(a).
अतः तेषां सर्वं निषिद्धं विषये अभिमानं कृत्वा। वयं तान् अवदमः, “भवन्तु यूयं विनयशीलाः वानराः।”
وَاِذْ تَاَذَّنَ رَبُّكَ لَيَبْعَثَنَّ عَلَيْهِمْ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ مَنْ يَّسُوْمُهُمْ سُوْۤءَ الْعَذَابِۗ اِنَّ رَبَّكَ لَسَرِيْعُ الْعِقَابِۖ وَاِنَّهٗ لَغَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
wa iż ta'ażżana rabbuka layab‘aṡanna ‘alaihim ilā yaumil-qiyāmati may yasūmuhum sū'al-‘ażāb(i), inna rabbaka lasarī‘ul-‘iqāb(i), wa innahū lagafūrur raḥīm(un).
तथा च (स्मरतु), यदा भवतः प्रभुः घोषितवान् यत् खलु, सः जनान् प्रेषयिष्यति ये तेषां (यहूदीनां) उपरि दुष्टतमं दण्डं दास्यन्ति, पुनरुत्थानदिनपर्यन्तं। ननु तव भगवान् अतीव शीघ्रं दण्डं खलु क्षमा परमो दयालुः।
وَقَطَّعْنٰهُمْ فِى الْاَرْضِ اُمَمًاۚ مِنْهُمُ الصّٰلِحُوْنَ وَمِنْهُمْ دُوْنَ ذٰلِكَ ۖوَبَلَوْنٰهُمْ بِالْحَسَنٰتِ وَالسَّيِّاٰتِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ
wa qaṭṭa‘nāhum fil-arḍi umamā(n), minhumuṣ-ṣāliḥūna wa minhum dūna żālik(a), wa balaunāhum bil-ḥasanāti was-sayyi'āti la‘allahum yarji‘ūn(a).
वयं च तान् अस्मिन् जगति अनेकसमूहेषु विभज्य; तेषु पुण्यजनाः सन्ति ये च न सन्ति। वयं च तान् शुभाशुभैः (आपदैः) परीक्षितवन्तः, येन ते (सत्यं प्रति) पुनः आगमिष्यन्ति।
وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهِ اذْكُرُوْا نِعْمَةَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ اِذْ اَنْجٰىكُمْ مِّنْ اٰلِ فِرْعَوْنَ يَسُوْمُوْنَكُمْ سُوْۤءَ الْعَذَابِ وَيُذَبِّحُوْنَ اَبْنَاۤءَكُمْ وَيَسْتَحْيُوْنَ نِسَاۤءَكُمْ ۗوَفِيْ ذٰلِكُمْ بَلَاۤءٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَظِيْمٌ ࣖ
wa iż qāla mūsā liqaumihiżkurū ni‘matallāhi ‘alaikum iż anjākum min āli fir‘auna yasūmūnakum sū'al-‘ażābi wa yużabbiḥūna abnā'akum wa yastaḥyūna nisā'akum, wa fī żālikum balā'um mir rabbikum ‘aẓīm(un).
तथा च (स्मरन्तु) यदा मूसा स्वजनं प्रति अवदत्, "अल्लाहस्य अनुग्रहं स्मर्यतां यदा सः भवन्तं फिरौनस्य अनुयायिभ्यः उद्धारितवान्; ते भवन्तं दुःखदं यातनां कृतवन्तः, भवतः पुत्रान् च मारितवन्तः, भवतः कन्याः च मुक्तवन्तः; यस्मिन् भवतः प्रभुतः महती परीक्षा आसीत्।
فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ اُوْلٰىهُمَا بَعَثْنَا عَلَيْكُمْ عِبَادًا لَّنَآ اُولِيْ بَأْسٍ شَدِيْدٍ فَجَاسُوْا خِلٰلَ الدِّيَارِۗ وَكَانَ وَعْدًا مَّفْعُوْلًا
fa iżā jā'a wa‘du ūlāhumā ba‘aṡnā ‘alaikum ‘ibādal lanā ulī ba'sin syadīdin fa jāsū khilālad-diyār(i), wa kāna wa‘dam maf‘ūlā(n).
अतः यदा द्वयोः (अपराधयोः) प्रथमस्य दण्डस्य समयः आगतः, तदा वयं भवतः समीपं अस्माकं महान् सेवकान् आनयामः, तदा ते ग्रामेषु प्रचण्डाः धावितवन्तः। स च निर्णयः यः निश्चितरूपेण कार्यान्वितः भविष्यति।
اِنْ اَحْسَنْتُمْ اَحْسَنْتُمْ لِاَنْفُسِكُمْ ۗوَاِنْ اَسَأْتُمْ فَلَهَاۗ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ الْاٰخِرَةِ لِيَسٗۤـُٔوْا وُجُوْهَكُمْ وَلِيَدْخُلُوا الْمَسْجِدَ كَمَا دَخَلُوْهُ اَوَّلَ مَرَّةٍ وَّلِيُتَبِّرُوْا مَا عَلَوْا تَتْبِيْرًا
in aḥsantum aḥsantum li'anfusikum, wa in asa'tum fa lahā, fa iżā jā'a wa‘dul-ākhirati liyasū'ū wujūhakum wa liyadkhulal-masjida kamā dakhalūhu awwala marratiw wa liyutabbirū mā ‘alau tatbīrā(n).
यदि भद्रं कुर्वन्ति तर्हि भवन्तः स्वस्य कृते हितं कुर्वन्ति। यदि च दुष्कृतं कुर्वन्ति तर्हि स्वस्य कृते एव। यदा द्वितीयः दण्डः आगमिष्यति, (वयं भवतः शत्रून् उत्थापयिष्यामः) भवतः मुखस्य अपमानार्थं, ते च प्रथमवारं यथा प्रविष्टवन्तः तथा मस्जिदं (अल-अकसा मस्जिदं) प्रविशन्ति, ते च यत्किमपि शक्नुवन्ति तत् नाशयिष्यन्ति।
فَاَخْرَجْنٰهُمْ مِّنْ جَنّٰتٍ وَّعُيُوْنٍ ۙ
fa akhrajnāhum min jannātiw wa ‘uyūn(in).
ततः, वयं तान् (फारोः तस्य जनान् च) उद्यानेभ्यः स्त्रोतेभ्यः च बहिः नीतवन्तः,
وَّكُنُوْزٍ وَّمَقَامٍ كَرِيْمٍ ۙ
wa kunūziw wa maqāmin karīm(in).
तथा (वित्तात्) उदात्तपदात्, २.