وَاِنَّ مِنْكُمْ لَمَنْ لَّيُبَطِّئَنَّۚ فَاِنْ اَصَابَتْكُمْ مُّصِيْبَةٌ قَالَ قَدْ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيَّ اِذْ لَمْ اَكُنْ مَّعَهُمْ شَهِيْدًا
wa inna minkum lamal layubaṭṭi'ann(a), fa in aṣābatkum muṣībatun qāla qad an‘amallāhu ‘alayya iż lam akum ma‘ahum syahīdā(n).
ते सचमुच तुहाडे विच कोई ऐसा है जो (युद्ध दे मैदान विच जाने तों) बहुत परहेज करदा है। फिर जेकर तुंदे उप्पर कोई आफत आई जंदी ऐ तां ओह् आखदा ऐ जे "वास्तव च अल्लाह ने उंदे कन्नै लड़ने कन्नै मेरे उप्पर एहसान कीता ऐ।"
۞ يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَتَّخِذُوا الْيَهُوْدَ وَالنَّصٰرٰٓى اَوْلِيَاۤءَ ۘ بَعْضُهُمْ اَوْلِيَاۤءُ بَعْضٍۗ وَمَنْ يَّتَوَلَّهُمْ مِّنْكُمْ فَاِنَّهٗ مِنْهُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tattakhiżul-yahūda wan-naṣārā auliyā'(a), ba‘ḍuhum auliyā'u ba‘ḍ(in), wa may yatawallahum minkum fa innahū minhum, innallāha lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).
हे विश्वास करने आले! यह़ूदियें ते मसीह़ें गी अपने वफादार दोस्त नेई बनाओ; इक दुए दी रक्षा करदे न। तुहाडे विचों जो कोई इन्हां नू वफादार दोस्त बनांदा है, तां सचमुच ओह उन्हां विचों है। दरअसल, अल्लाह गलत करने आलें गी मार्गदर्शन नेईं करदा।
فَتَرَى الَّذِيْنَ فِيْ قُلُوْبِهِمْ مَّرَضٌ يُّسَارِعُوْنَ فِيْهِمْ يَقُوْلُوْنَ نَخْشٰٓى اَنْ تُصِيْبَنَا دَاۤىِٕرَةٌ ۗفَعَسَى اللّٰهُ اَنْ يَّأْتِيَ بِالْفَتْحِ اَوْ اَمْرٍ مِّنْ عِنْدِهٖ فَيُصْبِحُوْا عَلٰى مَآ اَسَرُّوْا فِيْٓ اَنْفُسِهِمْ نٰدِمِيْنَۗ
fa taral-lażīna fī qulūbihim maraḍuy yusāri‘ūna fīhim yaqūlūna nakhsyā an tuṣībanā dā'irah(tun), fa ‘asallāhu ay ya'tiya bil-fatḥi au amrim min ‘indihī fa yuṣbiḥū ‘alā mā asarrū fī anfusihim nādimīn(a).
फिरी तुस उनें गी दिक् खगे, जिंदे दिल बीमार न, उंदे (यहूदी ते मसीही) आस् ते दौड़दे ह़न, ते एह़ ग् लांदे ह़न, "असें गी डर ऐ के साढ़े उप् पर कोई विपत्ति नेई आई सकदी।" शायद अल्लाह (अपने रसूले) गी जीत हासल करग, जां उंदे कोला कोई फैसला लेई औग, तां जे ओह् अपने अंदर जेह्ड़ा छिपे दे हे, उसी पछतावा करन।
وَيَقُوْلُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَهٰٓؤُلَاۤءِ الَّذِيْنَ اَقْسَمُوْا بِاللّٰهِ جَهْدَ اَيْمَانِهِمْۙ اِنَّهُمْ لَمَعَكُمْۗ حَبِطَتْ اَعْمَالُهُمْ فَاَصْبَحُوْا خٰسِرِيْنَ
wa yaqūlul-lażīna āmanū ahā'ulā'il-lażīna aqsamū billāhi jahda aimānihim, innahum lama‘akum, ḥabiṭat a‘māluhum fa aṣbaḥū khāsirīn(a).
ते विश्वास करने आले आखङन, "क्या ए ओह व्यक्ति ऐ जेड़ा अल्लाह दे (नाम) दी गंभीरता कन्ने कसम खांदा ऐ, के ओह सचमुच तुंदे कन्ने न?" उंदे सारे करम व्यर्थ होंदे न, इस करी ओह् हारने आह्ले बनी जंदे न।
يَحْلِفُوْنَ بِاللّٰهِ مَا قَالُوْا ۗوَلَقَدْ قَالُوْا كَلِمَةَ الْكُفْرِ وَكَفَرُوْا بَعْدَ اِسْلَامِهِمْ وَهَمُّوْا بِمَا لَمْ يَنَالُوْاۚ وَمَا نَقَمُوْٓا اِلَّآ اَنْ اَغْنٰىهُمُ اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗ مِنْ فَضْلِهٖ ۚفَاِنْ يَّتُوْبُوْا يَكُ خَيْرًا لَّهُمْ ۚوَاِنْ يَّتَوَلَّوْا يُعَذِّبْهُمُ اللّٰهُ عَذَابًا اَلِيْمًا فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ ۚوَمَا لَهُمْ فِى الْاَرْضِ مِنْ وَّلِيٍّ وَّلَا نَصِيْرٍ
yaḥlifūna billāhi mā qālū, wa laqad qālū kalimatal-kufri wa kafarū ba‘da islāmihim wa hammū bimā lam yanālū, wa mā naqamū illā an agnāhumullāhu wa rasūluhū min faḍlih(ī), fa iy yatūbū yaku khairal lahum, wa iy yatawallau yu‘ażżibhumullāhu ‘ażāban alīman fid-dun-yā wal-ākhirah(ti), wa mā lahum fil-arḍi miw waliyyiw wa lā naṣīr(in).
ओ (पाखंडी) अल्लाह दे (नाम) दी कसम खांदे हन, कि ओ (कोई वी गल्ल जो मुहम्मद नू दुखी होवे) नहीं कहनगे। सचमुच, उन्हां ने बेवफाई दे शब्द बोले हन, ते इस्लाम दे बाद काफिर बण चुके हन, ते जो हासिल नहीं कर सकदे, उह चांदे हन, ते ओह (अल्लाह ते ओस दे रसूलुल्लाह) नू निंदा नहीं करदे, अगर अल्लाह ते उस दे रसूले ने उन्हां ते अपनी कृपा कर दित्ती हुंदी। इस करिए जेकर ओह पछतावा करदे न तां उंदे आस्तै बेहतर ऐ, ते जेकर ओह मुड़दे न तां अल्लाह उनेंगी इस दुनिया ते आखरी च इक दर्दनाक सजा जरूर देग, ते उंदे कोल धरती उप्पर कोई रक्षक ते मददगार नेईं होग।
اِسْتَغْفِرْ لَهُمْ اَوْ لَا تَسْتَغْفِرْ لَهُمْۗ اِنْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ سَبْعِيْنَ مَرَّةً فَلَنْ يَّغْفِرَ اللّٰهُ لَهُمْ ۗذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ كَفَرُوْا بِاللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖۗ وَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الْفٰسِقِيْنَ ࣖ
istagfir lahum au lā tastagfir lahum, in tastagfir lahum sab‘īna marratan falay yagfirallāhu lahum, żālika bi'annahum kafarū billāhi wa rasūlih(ī), wallāhu lā yahdil-qaumal-fāsiqīn(a).
(इह ही है) तुसीं (मुहम्मद) उन्हां वास्ते माफी मंगदे हो या उन्हां वास्ते माफी नहीं मंगदे। भले ही तुसीं उन्हां वास्ते सत्तर वारी माफी मंगदे हो, पर अल्लाह उन्हां नूं माफ नहीं कर देवेगा। ए इस करिए ऐ की ओ अल्लाह ते उंदे रसूलुल्लाह उप्पर काफर (काफर) करदे न। ते अल्लाह दुष्टें गी मार्गदर्शन नेईं करदा।
وَلَا تُصَلِّ عَلٰٓى اَحَدٍ مِّنْهُمْ مَّاتَ اَبَدًا وَّلَا تَقُمْ عَلٰى قَبْرِهٖۗ اِنَّهُمْ كَفَرُوْا بِاللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ وَمَاتُوْا وَهُمْ فٰسِقُوْنَ
wa lā tuṣalli ‘alā aḥadim minhum māta abadaw wa lā taqum ‘alā qabrih(ī), innahum kafarū billāhi wa rasūlihī wa mātū wa hum fāsiqūn(a).
ते तुस (मुहम्मद) किसे ऐसे व्यक्ति दी नमाज न करो जो उन्हां (पाखंडियों) विच मर जावे, कदे ते उस दी कब्र दे उपर खड़े (नमाज) न करो। सचमुच, उने अल्लाह ते उंदे रसूलुल्लाह गी काफिर कित्ता ते ओ बुराई दी हालत च मरी गे
اِنَّ الَّذِيْنَ جَاۤءُوْ بِالْاِفْكِ عُصْبَةٌ مِّنْكُمْۗ لَا تَحْسَبُوْهُ شَرًّا لَّكُمْۗ بَلْ هُوَ خَيْرٌ لَّكُمْۗ لِكُلِّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ مَّا اكْتَسَبَ مِنَ الْاِثْمِۚ وَالَّذِيْ تَوَلّٰى كِبْرَهٗ مِنْهُمْ لَهٗ عَذَابٌ عَظِيْمٌ
innal-lażīna jā'ū bil-ifki ‘uṣbatum minkum, lā taḥsabūhu syarral lakum, bal huwa khairul lakum, likullimri'im minhum maktasaba minal-iṡm(i), wal-lażī tawallā kibrahū minhum lahū ‘ażābun ‘aẓīm(un).
सचमुच, जेड़े झूठी खबर लेई आंदे न, ओह बी तुंदे च गै न। ए तुंदे आस् ते बुरा नेई समझो, बल् कि ए तुंदे आस् ते भ़ला ऐ। उंदे च हर इक गी अपने कित्ते दे पापें दा बदला मिलग। ते जेड़ा उंदे च (उसने कीते दे पापें च) बड्डा हिस्सा लैग, उसी बड़ी सजा मिलग।
وَلْيَسْتَعْفِفِ الَّذِيْنَ لَا يَجِدُوْنَ نِكَاحًا حَتّٰى يُغْنِيَهُمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖ ۗوَالَّذِيْنَ يَبْتَغُوْنَ الْكِتٰبَ مِمَّا مَلَكَتْ اَيْمَانُكُمْ فَكَاتِبُوْهُمْ اِنْ عَلِمْتُمْ فِيْهِمْ خَيْرًا وَّاٰتُوْهُمْ مِّنْ مَّالِ اللّٰهِ الَّذِيْٓ اٰتٰىكُمْ ۗوَلَا تُكْرِهُوْا فَتَيٰتِكُمْ عَلَى الْبِغَاۤءِ اِنْ اَرَدْنَ تَحَصُّنًا لِّتَبْتَغُوْا عَرَضَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۗوَمَنْ يُّكْرِهْهُّنَّ فَاِنَّ اللّٰهَ مِنْۢ بَعْدِ اِكْرَاهِهِنَّ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
walyasta‘fifil-lażīna lā yajidūna nikāḥan ḥattā yugniyahumullāhu min faḍlih(ī), wal-lażīna yabtagūnal-kitāba mimmā malakat aimānukum fa kātibūhum in ‘alimtum fīhim khairaw wa ātūhum mim mālillāhil-lażī ātākum, wa lā tukrihū fatayātikum ‘alal-bigā'i in aradna taḥaṣṣunal litabtagū ‘araḍal-ḥayātid-dun-yā, wa may yukrihhunna fa innallāha mim ba‘di ikrāhihinna gafūrur raḥīm(un).
ते जो ब्याह करन विच असमर्थ हन, उह आपणी (आत्म) पतिव्रता नू कायम रखन, जदों तक अल्लाह उन्हां नू अपनी कृपा नाल क्षमता नहीं दे देवे। ते जेकर तुंदे कोल इक वादा (आजादी) चाहंदे न तां तुसें गी उंदे कन्ने वादा करना चाहिदा, जेकर तुसें गी पता ऐ के उंदे च भलाई ऐ, ते उनेंगी अल्लाह दे किश खजाने देना चाहिदा जेड़ा उनेंगी तुसें गी दित्ता ऐ। ते अपनी जनानी नौकरें गी देह व्यापार करने आस्तै मजबूर नेईं करो, जदके ओह् अपने आपै च पवित्रता दी इच्छा रखदे न, कीजे तुस संसारी मुनाफे दी तलाश करना चांह्दे ओ। जो कोई इन्हां नू जबरदस्ती करदा है, तां सचमुच अल्लाह माफ करन वाला है, उन्हें मजबूर करन दे बाद (उन्हां ते) परम करन वाला है।
اِذَا جَاۤءَكَ الْمُنٰفِقُوْنَ قَالُوْا نَشْهَدُ اِنَّكَ لَرَسُوْلُ اللّٰهِ ۘوَاللّٰهُ يَعْلَمُ اِنَّكَ لَرَسُوْلُهٗ ۗوَاللّٰهُ يَشْهَدُ اِنَّ الْمُنٰفِقِيْنَ لَكٰذِبُوْنَۚ
iżā jā'akal-munāfiqūna qālū nasyhadu innaka larasūlullāh(i), wallāhu ya‘lamu innaka larasūluh(ū), wallāhu yasyhadu innal-munāfiqīna lakāżibūn(a).
जदूं पाखंडी तुहाडे कोल आंदे ने (हे मुहम्मद) तां आखदे ने कि असीं गवाही दिंदे हां कि तुसीं अल्लाह दे रसूलुल्लाह हो। ते अल्लाह जानदा ऐ के तुस सचमुच उंदे रसूले ओ; ते अल्लाह गवाही दिंदा है कि पाखंडी वाकई झूठे हन।
اِتَّخَذُوْٓا اَيْمَانَهُمْ جُنَّةً فَصَدُّوْا عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗاِنَّهُمْ سَاۤءَ مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ
ittakhażū aimānahum junnatan faṣaddū ‘an sabīlillāh(i), innahum sā'a mā kānū ya‘malūn(a).
अपनी कसम गी ढाल बनांदे न, फिर (इंसान) गी अल्लाह दे रस्ते च बाधा पांदे न। सचमुच, किन्ना बुरा कीता ऐ जेह्ड़ा उनेंगी कीता ऐ।
ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ اٰمَنُوْا ثُمَّ كَفَرُوْا فَطُبِعَ عَلٰى قُلُوْبِهِمْ فَهُمْ لَا يَفْقَهُوْنَ
Żālika bi'annahum āmanū ṡumma kafarū faṭubi‘a ‘alā qulūbihim fahum lā yafqahūn(a).
इस आस् ते के ओह़ विश् वास करदे हे, फी काफिर ह़ोई गे, इस आस् ते उंदे दिलें च मुहर लगी गेई ही, इस आस् ते उनेंगी नेई समझ़ी सकदा।
۞ وَاِذَا رَاَيْتَهُمْ تُعْجِبُكَ اَجْسَامُهُمْۗ وَاِنْ يَّقُوْلُوْا تَسْمَعْ لِقَوْلِهِمْۗ كَاَنَّهُمْ خُشُبٌ مُّسَنَّدَةٌ ۗيَحْسَبُوْنَ كُلَّ صَيْحَةٍ عَلَيْهِمْۗ هُمُ الْعَدُوُّ فَاحْذَرْهُمْۗ قَاتَلَهُمُ اللّٰهُ ۖاَنّٰى يُؤْفَكُوْنَ
wa iżā ra'aitahum tu‘jibuka ajsāmuhum, wa iy yaqūlū tasma‘ liqaulihim, ka'annahum khusyubum musannadah(tun), yaḥsabūna kulla ṣaiḥatin ‘alaihim, humul-‘aduwwu faḥżarhum, qātalahumullāh(u), annā yu'fakūn(a).
ते जदूं तुस उनेंगी दिखदे ओ तां उंदे शरीर तुसेंगी हैरान करी ओड़दे न। ते जेकर ओह बोलदे न तां तुस उंदी गल्ल सुनदे ओ। झुकने आली लकड़ी दे समान न। उनेंगी लगदा हा जे हर चीख उंदे उप्पर गै होंदी ऐ। वे (असली) दुश्मन हन, इस करके उन्हां तों सावधान रहो; अल्लाह ने उन्हें नाश कर दिया। उनेंगी (सच्चाई कोला) किस चाल्ली मुड़या जाई सकदा ऐ?
وَاِذَا قِيْلَ لَهُمْ تَعَالَوْا يَسْتَغْفِرْ لَكُمْ رَسُوْلُ اللّٰهِ لَوَّوْا رُءُوْسَهُمْ وَرَاَيْتَهُمْ يَصُدُّوْنَ وَهُمْ مُّسْتَكْبِرُوْنَ
wa iżā qīla lahum ta‘ālau yastagfir lakum rasūlullāhi lawwau ru'ūsahum wa ra'aitahum yaṣuddūna wa hum mustakbirūn(a).
ते जदूं उनेंगी आखेआ जंदा ऐ जे "आओ (ईमान रखो) तां जे रसूलुल्लाह तुंदे आस्तै माफी मंगन" तां ओह् दूई बक्खी दिक्खदे न ते तुस उनेंगी घमंड करदे होई मुड़दे दिक्खदे ओ।
سَوَاۤءٌ عَلَيْهِمْ اَسْتَغْفَرْتَ لَهُمْ اَمْ لَمْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْۗ لَنْ يَّغْفِرَ اللّٰهُ لَهُمْۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الْفٰسِقِيْنَ
sawā'un ‘alaihim astagfarta lahum am lam tastagfir lahum, lay yagfirallāhu lahum, innallāha lā yahdil-qaumal-fāsiqīn(a).
उन्हां वास्ते वी इह ही है, चाहे तुसीं (मुहम्मद) उन्हां वास्ते माफी मंगदे हो या तुसीं उन्हां वास्ते माफी नहीं मंगदे, अल्लाह उन्हां नू माफ नहीं कर देगा; दरअसल अल्लाह दुष्टां दा मार्गदर्शन नहीं करग।
هُمُ الَّذِيْنَ يَقُوْلُوْنَ لَا تُنْفِقُوْا عَلٰى مَنْ عِنْدَ رَسُوْلِ اللّٰهِ حَتّٰى يَنْفَضُّوْاۗ وَلِلّٰهِ خَزَاۤىِٕنُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۙ وَلٰكِنَّ الْمُنٰفِقِيْنَ لَا يَفْقَهُوْنَ
humul-lażīna yaqūlūna lā tunfiqū ‘alā man ‘inda rasūlillāhi ḥattā yanfaḍḍū, wa lillāhi khazā'inus-samāwāti wal-arḍ(i), wa lākinnal-munāfiqīna lā yafqahūn(a).
जिने (अंसार लोकें गी) आखेआ हा, "उन लोकें (मुहाजिरीन) गी दान नेईं करो जेह्ड़े अल्लाह दे रसूलुल्लाह दे पक्ष च न, जदूं तकर ओह तितर-बितर नेईं होन (अल्लाह दे रसूलुल्लाह गी छड्डी नेईं जाओ)। आकाश ते धरती दे खजाने भले ही अल्लाह दे होन, पर पाखंडी समझदे नहीं।
يَقُوْلُوْنَ لَىِٕنْ رَّجَعْنَآ اِلَى الْمَدِيْنَةِ لَيُخْرِجَنَّ الْاَعَزُّ مِنْهَا الْاَذَلَّ ۗوَلِلّٰهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُوْلِهٖ وَلِلْمُؤْمِنِيْنَ وَلٰكِنَّ الْمُنٰفِقِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ ࣖ
yaqūlūna la'ir raja‘nā ilal-madīnati layukhrijannal-a‘azzu minhal-ażall(a), wa lillāhil-‘izzatu wa lirasūlihī wa lil-mu'minīna wa lākinnal-munāfiqīna lā ya‘lamūn(a).
उन्हां ने आख्या, "सचमुच अगर असीं मदीना (बनी मुस्तलिक दी लड़ाई तों वापस आ जाइए) तां मजबूत लोक कमजोर लोकां नूं उथे तों जरूर भगा देणगे। भले ही ए शक्ति सिर्फ अल्लाह, उंदे रसूलुल्लाह ते मुसलमानें आस्ते ऐ, पर पाखंडी नेईं जानदे।