وَظَلَّلْنَا عَلَيْكُمُ الْغَمَامَ وَاَنْزَلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰى ۗ كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْ ۗ وَمَا ظَلَمُوْنَا وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ
wa ẓallalnā ‘alaikumul-gamāma wa anzalnā ‘alaikumul-manna was-salwā, kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum, wa mā ẓalamūnā wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).
மேலும், நாம் உங்களுக்கு மேகங்களால் நிழல் தந்தோம்; உங்களுக்கு மன்னையும் சல்வாவையும் இறக்கினோம். நாம் உங்களுக்கு அளித்த வாழ்வாதாரத்திலிருந்து நல்ல உணவை உண்ணுங்கள். அவர்கள் நமக்கு அநியாயம் செய்யவில்லை, ஆனால் தங்களுக்குத் தாங்களே அநியாயம் செய்துகொண்டார்கள்.
يَسْـَٔلُوْنَكَ مَاذَآ اُحِلَّ لَهُمْۗ قُلْ اُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّبٰتُۙ وَمَا عَلَّمْتُمْ مِّنَ الْجَوَارِحِ مُكَلِّبِيْنَ تُعَلِّمُوْنَهُنَّ مِمَّا عَلَّمَكُمُ اللّٰهُ فَكُلُوْا مِمَّآ اَمْسَكْنَ عَلَيْكُمْ وَاذْكُرُوا اسْمَ اللّٰهِ عَلَيْهِ ۖوَاتَّقُوا اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ سَرِيْعُ الْحِسَابِ
yas'alūnaka māżā uḥilla lahum, qul uḥilla lakumuṭ-ṭayyibāt(u), wa mā ‘allamtum minal-jawāriḥi mukallibīna tu‘allimūnahunna mimmā ‘allamakumullāhu fa kulū mimmā amsakna ‘alaikum ważkurusmallāhi ‘alaih(i), wattaqullāh(a), innallāha sarī‘ul-ḥisāb(i).
(முஹம்மதே!) அவர்கள் உம்மிடம், "அவற்றுக்கு எது அனுமதிக்கப்பட்டது?" என்று கேட்கிறார்கள். நீர் கூறுவீராக: "உங்களுக்கு அனுமதிக்கப்பட்டது நல்ல உணவும், அல்லாஹ் உங்களுக்குக் கற்பித்தபடி நீங்கள் பயிற்சி அளித்த வேட்டையாடும் விலங்குகளும்தான். எனவே, அது உங்களுக்காகப் பிடித்துத் தருவதை உண்ணுங்கள்; அதை விடுவிக்கும்போது அல்லாஹ்வின் பெயரை நினைவு கூருங்கள். அல்லாஹ்வுக்கு அஞ்சுங்கள்; நிச்சயமாக அல்லாஹ் தன் கணக்குகளைத் தீர்ப்பதில் மிகவும் விரைவானவன்."
فَبَعَثَ اللّٰهُ غُرَابًا يَّبْحَثُ فِى الْاَرْضِ لِيُرِيَهٗ كَيْفَ يُوَارِيْ سَوْءَةَ اَخِيْهِ ۗ قَالَ يٰوَيْلَتٰٓى اَعَجَزْتُ اَنْ اَكُوْنَ مِثْلَ هٰذَا الْغُرَابِ فَاُوَارِيَ سَوْءَةَ اَخِيْۚ فَاَصْبَحَ مِنَ النّٰدِمِيْنَ ۛ
fa ba‘aṡallāhu gurābay yabḥaṡu fil-arḍi liyuriyahū kaifa yuwārī sau'ata akhīh(i), qāla yā wailatā a‘ajazta an akūna miṡla hāżal-gurābi fa uwāriya sau'ata akhī, fa aṣbaḥa minan-nādimīn(a).
பின்னர் அல்லாஹ், தன் சகோதரனின் சடலத்தை எவ்வாறு அடக்கம் செய்ய வேண்டும் என்பதைக் காட்டுவதற்காக, தரையைத் தோண்டும் ஒரு காகத்தை அவனுக்கு (காபீலுக்கு) அனுப்பினான். காபில் கூறினான், "ஐயோ, எனக்குக் கேடு! என் சகோதரனின் உடலை அடக்கம் செய்யும்படி, இந்தக் காகத்தைப் போல் என்னால் ஏன் செய்ய முடியவில்லை?" எனவே, அவன் வருந்துபவர்களில் ஒருவனாக இருப்பான்.
وَقَطَّعْنٰهُمُ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ اَسْبَاطًا اُمَمًاۗ وَاَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰٓى اِذِ اسْتَسْقٰىهُ قَوْمُهٗٓ اَنِ اضْرِبْ بِّعَصَاكَ الْحَجَرَۚ فَانْۢبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًاۗ قَدْ عَلِمَ كُلُّ اُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْۗ وَظَلَّلْنَا عَلَيْهِمُ الْغَمَامَ وَاَنْزَلْنَا عَلَيْهِمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰىۗ كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْۗ وَمَا ظَلَمُوْنَا وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ
wa qaṭṭa‘nāhumuṡnatai ‘asyrata asbāṭan umamā(n), wa auḥainā ilā mūsā iżistasqāhu qaumuhū aniḍrib bi‘aṣākal-ḥajar(a), fambajasat minhuṡnatā ‘asyrata ‘ainā(n), qad ‘alima kullu unāsim masyrabahum, wa ẓallalnā ‘alaihimul-gamāma wa anzalnā ‘alaihimul-manna was-salwā, kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum, wa mā ẓalamūnā wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).
மேலும், நாம் அவர்களைப் பன்னிரண்டு கோத்திரங்களாகப் பிரித்தோம்; அவை ஒவ்வொன்றும் எண்ணிக்கையில் பெரியவையாக இருந்தன. அவருடைய மக்கள் மூசாவிடம் தண்ணீர் கேட்டபோது, நாம் அவருக்கு இவ்வாறு வெளிப்படுத்தினோம்: “உமது கைத்தடியால் பாறையை அடியுங்கள்!” அவ்வாறே, அந்தப் பாறையிலிருந்து பன்னிரண்டு நீரூற்றுகள் பீறிட்டு வெளிவந்தன. ஒவ்வொரு கோத்திரமும் தமது குடிநீர் இடத்தை அறிந்திருக்கிறது. மேலும், நாம் அவர்களை மேகங்களால் நிழலிட்டு, அவர்களுக்கு மன் மற்றும் சல்வாவை இறக்கினோம். (நாம் கூறினோம்), “நாம் உங்களுக்கு வழங்கிய வாழ்வாதாரத்திலிருந்து நன்றாக உண்ணுங்கள்.” அவர்கள் நமக்கு அநியாயம் செய்யவில்லை, ஆனால் அவர்கள்தான் எப்போதும் தங்களுக்குத் தாங்களே அநியாயம் செய்துகொள்பவர்கள்.
يٰصَاحِبَيِ السِّجْنِ اَمَّآ اَحَدُكُمَا فَيَسْقِيْ رَبَّهٗ خَمْرًا ۗوَاَمَّا الْاٰخَرُ فَيُصْلَبُ فَتَأْكُلُ الطَّيْرُ مِنْ رَّأْسِهٖ ۗ قُضِيَ الْاَمْرُ الَّذِيْ فِيْهِ تَسْتَفْتِيٰنِۗ
yā ṣāḥibayis-sijni ammā aḥadukumā fa yasqī rabbahū khamrā(n), wa ammal-ākharu fa yuṣlabu fa ta'kuluṭ-ṭairu mir ra'sih(ī), quḍiyal-amrul-lażī fīhi tastaftiyān(i).
சிறைச்சாலையின் இரு கைதிகளே, "உங்களில் ஒருவன் தன் எஜமானுக்கு மது வழங்கும் பொறுப்பை ஏற்பான். மற்றவனோ, சிலுவையில் அறையப்படுவான், பறவைகள் அவனது தலையின் ஒரு பகுதியைத் தின்னும். நீங்கள் என்னிடம் கேட்ட கேள்விக்கு பதில் அளிக்கப்பட்டுவிட்டது."
يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ قَدْ اَنْجَيْنٰكُمْ مِّنْ عَدُوِّكُمْ وَوٰعَدْنٰكُمْ جَانِبَ الطُّوْرِ الْاَيْمَنَ وَنَزَّلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰى
yā banī isrā'īla qad anjainākum min ‘aduwwikum wa wā‘adnākum jānibaṭ-ṭūril-aimana wa nazzalnā ‘alaikumul-mannā was-salwā.
இஸ்ரவேலின் மக்களே! நிச்சயமாக, நாம் உங்களை உங்கள் எதிரிகளிடமிருந்து காப்பாற்றினோம்; மேலும், (சினாய் மலையின்) வலது பக்கத்தில் (தொழுவதற்காக) உங்களுடன் ஒரு உடன்படிக்கை செய்தோம்; அத்துடன், உங்களுக்கு மன் மற்றும் சல்வாவையும் இறக்கி அருளினோம்.
وَتَفَقَّدَ الطَّيْرَ فَقَالَ مَا لِيَ لَآ اَرَى الْهُدْهُدَۖ اَمْ كَانَ مِنَ الْغَاۤىِٕبِيْنَ
wa tafaqqadaṭ-ṭaira fa qāla mā liya lā aral-hudhud(a), am kāna minal-gā'ibīn(a).
அவன் பறவைகளை ஆராய்ந்துவிட்டு, “குள்ளப்பறவையை ஏன் காணவில்லை? வராதவற்றுள் அதுவும் ஒன்றா?” என்றான்.