وَظَلَّلْنَا عَلَيْكُمُ الْغَمَامَ وَاَنْزَلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰى ۗ كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْ ۗ وَمَا ظَلَمُوْنَا وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ
wa ẓallalnā ‘alaikumul-gamāma wa anzalnā ‘alaikumul-manna was-salwā, kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum, wa mā ẓalamūnā wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).
आ हम अहाँ सभकेँ मेघसँ छाहरि देलियैक, आ अहाँ सभ लग मन आ सलवा पठा देलियैक। हम जे रोजी-रोटी देने छी ताहि सँ नीक (भोजन) खाउ। हमरा सभ पर अन्याय नहि केलक, मुदा अपना पर अन्याय केलक।
يَسْـَٔلُوْنَكَ مَاذَآ اُحِلَّ لَهُمْۗ قُلْ اُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّبٰتُۙ وَمَا عَلَّمْتُمْ مِّنَ الْجَوَارِحِ مُكَلِّبِيْنَ تُعَلِّمُوْنَهُنَّ مِمَّا عَلَّمَكُمُ اللّٰهُ فَكُلُوْا مِمَّآ اَمْسَكْنَ عَلَيْكُمْ وَاذْكُرُوا اسْمَ اللّٰهِ عَلَيْهِ ۖوَاتَّقُوا اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ سَرِيْعُ الْحِسَابِ
yas'alūnaka māżā uḥilla lahum, qul uḥilla lakumuṭ-ṭayyibāt(u), wa mā ‘allamtum minal-jawāriḥi mukallibīna tu‘allimūnahunna mimmā ‘allamakumullāhu fa kulū mimmā amsakna ‘alaikum ważkurusmallāhi ‘alaih(i), wattaqullāh(a), innallāha sarī‘ul-ḥisāb(i).
ओ सभ अहाँ (मुहम्मद) सँ पूछैत छथि जे "हुनका सभक लेल की जायज अछि?" कहब, "जे अहाँक लेल जायज अछि (ओ) नीक भोजन आ (खेल पकड़ल गेल) जानवरक शिकार करब जे अहाँ शिकार करबाक प्रशिक्षित केने छी, जकरा अहाँ अल्लाह द्वारा सिखाओल गेल अछि, ओहि हिसाब सँ प्रशिक्षित केने छी। तेँ जे पकड़ैत अछि से अहाँ सभक लेल खाउ, आ (जखन ओकरा छोड़ैत अछि) अल्लाह केर नाम लिअ। आ अल्लाह सँ डरू, सचमुच, अल्लाह अपन हिसाब मे बहुत जल्दी छथि।"
فَبَعَثَ اللّٰهُ غُرَابًا يَّبْحَثُ فِى الْاَرْضِ لِيُرِيَهٗ كَيْفَ يُوَارِيْ سَوْءَةَ اَخِيْهِ ۗ قَالَ يٰوَيْلَتٰٓى اَعَجَزْتُ اَنْ اَكُوْنَ مِثْلَ هٰذَا الْغُرَابِ فَاُوَارِيَ سَوْءَةَ اَخِيْۚ فَاَصْبَحَ مِنَ النّٰدِمِيْنَ ۛ
fa ba‘aṡallāhu gurābay yabḥaṡu fil-arḍi liyuriyahū kaifa yuwārī sau'ata akhīh(i), qāla yā wailatā a‘ajazta an akūna miṡla hāżal-gurābi fa uwāriya sau'ata akhī, fa aṣbaḥa minan-nādimīn(a).
तखन अल्लाह ओकरा (काबिल) देखाबय लेल जमीन खोदैत कौआ पठौलनि। कोना भाइक लाश गाड़ि देथिन। काबिल बजलाह, "ओह, धिक्कार हम! हम एहि कौआ जकाँ किएक नहि क' सकैत छी, जाहि सँ हम अपन भाइक लाश गाड़ि सकब?" तेँ ओ पछतावा करय बला मे सँ एक हेताह।
وَقَطَّعْنٰهُمُ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ اَسْبَاطًا اُمَمًاۗ وَاَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰٓى اِذِ اسْتَسْقٰىهُ قَوْمُهٗٓ اَنِ اضْرِبْ بِّعَصَاكَ الْحَجَرَۚ فَانْۢبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًاۗ قَدْ عَلِمَ كُلُّ اُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْۗ وَظَلَّلْنَا عَلَيْهِمُ الْغَمَامَ وَاَنْزَلْنَا عَلَيْهِمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰىۗ كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْۗ وَمَا ظَلَمُوْنَا وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ
wa qaṭṭa‘nāhumuṡnatai ‘asyrata asbāṭan umamā(n), wa auḥainā ilā mūsā iżistasqāhu qaumuhū aniḍrib bi‘aṣākal-ḥajar(a), fambajasat minhuṡnatā ‘asyrata ‘ainā(n), qad ‘alima kullu unāsim masyrabahum, wa ẓallalnā ‘alaihimul-gamāma wa anzalnā ‘alaihimul-manna was-salwā, kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum, wa mā ẓalamūnā wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).
आ हम सभ हुनका सभ केँ बारह गोत्र मे बाँटि देलियनि, जाहि मे सँ प्रत्येक गोत्रक संख्या पैघ छल, आ जखन हुनकर लोक सभ हुनका सँ पानि मँगलनि तखन मूसा केँ प्रगट केलहुँ, "अपन लाठी सँ चट्टान पर प्रहार करू!" तेँ ओहि (पाथर) सँ बारह टा पानिक झरना निकलल । प्रत्येक जनजाति अपन-अपन पीबाक स्थान जनैत अछि। आ हम सभ ओकरा सभकेँ मेघसँ छाहरि देलियैक आ हम सभ ओकरा सभ लग मन आ सलवा पठा देलियैक। (हम कहलियनि) "हमरा सभ जे रोजी-रोटी अहाँ सभक लेल उपलब्ध कराओल अछि, ओहि मे सँ नीक भोजन करू।" हमरा सभ पर अन्याय नहि केने छथि, मुदा ओ सभ सदिखन अपना पर अन्याय करैत छथि ।
يٰصَاحِبَيِ السِّجْنِ اَمَّآ اَحَدُكُمَا فَيَسْقِيْ رَبَّهٗ خَمْرًا ۗوَاَمَّا الْاٰخَرُ فَيُصْلَبُ فَتَأْكُلُ الطَّيْرُ مِنْ رَّأْسِهٖ ۗ قُضِيَ الْاَمْرُ الَّذِيْ فِيْهِ تَسْتَفْتِيٰنِۗ
yā ṣāḥibayis-sijni ammā aḥadukumā fa yasqī rabbahū khamrā(n), wa ammal-ākharu fa yuṣlabu fa ta'kuluṭ-ṭairu mir ra'sih(ī), quḍiyal-amrul-lażī fīhi tastaftiyān(i).
हे जेल के दू टा कैदी, "अहाँ सभ मे सँ एकटा अपन मालिक केँ शराबक व्यवस्था करबाक जिम्मा लेत। रहल बात दोसरक त' ओकरा क्रूस पर चढ़ा देल जेतै, आ ओकर माथक किछु हिस्सा चिड़ै सभ खा जायत। अहाँ हमरा सँ जे बात पूछलहुँ, ओकर उत्तर भ' गेलै।"
يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ قَدْ اَنْجَيْنٰكُمْ مِّنْ عَدُوِّكُمْ وَوٰعَدْنٰكُمْ جَانِبَ الطُّوْرِ الْاَيْمَنَ وَنَزَّلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰى
yā banī isrā'īla qad anjainākum min ‘aduwwikum wa wā‘adnākum jānibaṭ-ṭūril-aimana wa nazzalnā ‘alaikumul-mannā was-salwā.
हे इस्राएलक सन्तान! सचमुच, हम अहाँ सभ केँ अहाँ सभक शत्रु सभ सँ बचा लेलहुँ, आ अहाँ सभ सँ (प्रार्थना करबाक लेल) पहाड़क दहिना कात (सिनै पहाड़) पर वाचा केलहुँ आ अहाँ सभ लग मन आ सलवा उतारलहुँ।
وَتَفَقَّدَ الطَّيْرَ فَقَالَ مَا لِيَ لَآ اَرَى الْهُدْهُدَۖ اَمْ كَانَ مِنَ الْغَاۤىِٕبِيْنَ
wa tafaqqadaṭ-ṭaira fa qāla mā liya lā aral-hudhud(a), am kāna minal-gā'ibīn(a).
आ चिड़ै-चुनमुनी सभक जाँच करैत बजलाह, “हमरा हुपकी किएक नहि देखाइ पड़ैत अछि, की ओ अनुपस्थित लोक मे अछि?