وَاِذَا قُرِئَ الْقُرْاٰنُ فَاسْتَمِعُوْا لَهٗ وَاَنْصِتُوْا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ
wa iżā quri'al-qur'ānu fastami‘ū lahū wa anṣitū la‘allakum turḥamūn(a).
او کله چې قرآن لوستل کېږي، نو غوږ ونیسئ او چوپ اوسئ، ترڅو رحم درباندې وشي.
اِنَّمَا الْمُؤْمِنُوْنَ الَّذِيْنَ اِذَا ذُكِرَ اللّٰهُ وَجِلَتْ قُلُوْبُهُمْ وَاِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ اٰيٰتُهٗ زَادَتْهُمْ اِيْمَانًا وَّعَلٰى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُوْنَۙ
innamal-mu'minūnal-lażīna iżā żukirallāhu wajilat qulūbuhum wa iżā tuliyat ‘alaihim āyātuhū zādathum īmānaw wa ‘alā rabbihim yatawakkalūn(a).
په حقیقت کې، هغه کسان چې ایمان یې راوړی دی هغه دي چې زړونه یې د الله د نوم په یادولو سره لړزیږي، او کله چې د هغه آیتونه ورته لوستل کیږي، د دوی ایمان زیاتیږي (قوي کیږي) او دوی یوازې په الله توکل کوي.
قُلْ اٰمِنُوْا بِهٖٓ اَوْ لَا تُؤْمِنُوْاۗ اِنَّ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهٖٓ اِذَا يُتْلٰى عَلَيْهِمْ يَخِرُّوْنَ لِلْاَذْقَانِ سُجَّدًاۙ
qul āminū bihī au lā tu'minū, innal-lażīna ūtul-‘ilma min qablihī iżā yutlā ‘alaihim yakhirrūna lil-ażqāni sujjadā(n).
(محمد صلی الله علیه وسلم) ته ووایه: "که په دې (قرآن) ایمان راوړئ یا نه، نو ایمان پرې راوړئ (دا د الله لپاره یو شان ده). په حقیقت کې، هغه کسان چې مخکې علم ورکړل شوی دی، کله چې دوی ته (قرآن) لوستل کیږي، نو خپل مخونه ټیټوي او سجده کوي."
وَيَخِرُّوْنَ لِلْاَذْقَانِ يَبْكُوْنَ وَيَزِيْدُهُمْ خُشُوْعًا ۩
wa yakhirrūna lil-ażqāni yabkūna wa yazīduhum khusyū‘ā(n).
او دوی په ژړا سره خپل مخونه ښکته کړل او نور هم جدي شول.
وَالَّذِيْنَ اِذَا ذُكِّرُوْا بِاٰيٰتِ رَبِّهِمْ لَمْ يَخِرُّوْا عَلَيْهَا صُمًّا وَّعُمْيَانًا
wal-lażīna iżā żukkirū bi'āyāti rabbihim lam yakhirrū ‘alaihā ṣummaw wa ‘umyānā(n).
او هغه کسان چې کله د خپل رب په ایتونو سره نصیحت ورته وشي، نو د کاڼو او ړندو په څیر کار نه کوي،
اِنَّمَا يُؤْمِنُ بِاٰيٰتِنَا الَّذِيْنَ اِذَا ذُكِّرُوْا بِهَا خَرُّوْا سُجَّدًا وَّسَبَّحُوْا بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَهُمْ لَا يَسْتَكْبِرُوْنَ ۩
innamā yu'minu bi'āyātinal-lażīna iżā żukkirū bihā kharrū sujjadaw wa sabbaḥū biḥamdi rabbihim wa hum lā yastakbirūn(a).
زموږ په آیتونو ایمان لرونکي یوازې هغه کسان دي چې کله دوی ته (زموږ آیتونه) یادونه وشي نو سجده کوي او د خپل رب تسبیح او ستاینه کوي او فخر نه کوي.
اَللّٰهُ نَزَّلَ اَحْسَنَ الْحَدِيْثِ كِتٰبًا مُّتَشَابِهًا مَّثَانِيَۙ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُوْدُ الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ۚ ثُمَّ تَلِيْنُ جُلُوْدُهُمْ وَقُلُوْبُهُمْ اِلٰى ذِكْرِ اللّٰهِ ۗذٰلِكَ هُدَى اللّٰهِ يَهْدِيْ بِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَمَنْ يُّضْلِلِ اللّٰهُ فَمَا لَهٗ مِنْ هَادٍ
allāhu nazzala aḥsanal-ḥadīṡi kitābam mutasyābiham maṡāniy(a), taqsya‘irru minhu julūdul-lażīna yakhsyauna rabbahum, ṡumma talīnu julūduhum wa qulūbuhum ilā żikrillāh(i), żālika hudallāhi yahdī bihī may yasyā'(u), wa may yuḍlilillāhu famā lahū min hād(in).
الله تعالی غوره کلمې (یعنې) هماغه قرآن (د هغه آیتونه) په وار وار نازل کړي دي، چې د هغه چا پوستکی یې لړزوي چې له خپل رب څخه ویره لري، بیا د دوی پوستکی او زړونه د الله تعالی په یادولو سره ارام کیږي. دا د الله تعالی لارښوونه ده، په دې کتاب سره هغه چا ته لارښوونه کوي چې وغواړي. او څوک چې الله تعالی ګمراه کړي، هیڅوک هغه ته لارښوونه نشي کولی.
وَاِذْ صَرَفْنَآ اِلَيْكَ نَفَرًا مِّنَ الْجِنِّ يَسْتَمِعُوْنَ الْقُرْاٰنَۚ فَلَمَّا حَضَرُوْهُ قَالُوْٓا اَنْصِتُوْاۚ فَلَمَّا قُضِيَ وَلَّوْا اِلٰى قَوْمِهِمْ مُّنْذِرِيْنَ
wa iż ṣarafnā ilaika nafaram minal-jinni yastami‘ūnal-qur'ān(a), falammā ḥaḍarūhu qālū anṣitū, falammā quḍiya wallau ilā qaumihim munżirīn(a).
او (یاد کړه) کله چې موږ تاته د پېریانو یوه ډله وړاندې کړه چې قرآن (لوستل) اورېدل، نو کله چې دوی (لوستلو ته) حاضر شول نو ویې ویل: "چوپ شئ (د اورېدو لپاره یې واورئ!" نو کله چې هغه ختم شو نو بیرته خپلو قومونو ته راستانه شول ترڅو ویروونکي شي.
۞ اَلَمْ يَأْنِ لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْ تَخْشَعَ قُلُوْبُهُمْ لِذِكْرِ اللّٰهِ وَمَا نَزَلَ مِنَ الْحَقِّۙ وَلَا يَكُوْنُوْا كَالَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ مِنْ قَبْلُ فَطَالَ عَلَيْهِمُ الْاَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوْبُهُمْۗ وَكَثِيْرٌ مِّنْهُمْ فٰسِقُوْنَ
alam ya'ni lil-lażīna āmanū an takhsya‘a qulūbuhum liżikrillāhi wa mā nazala minal-ḥaqq(i), wa lā yakūnū kal-lażīna ūtul-kitāba min qablu faṭāla ‘alaihimul-amadu faqasat qulūbuhum, wa kaṡīrum minhum fāsiqūn(a).
ایا د هغو کسانو لپاره چې ایمان یې راوړی دی، هغه وخت نه دی راغلی چې الله په کلکه یاد کړي او هغه حق ومني چې نازل شوی دی، او د هغو کسانو په څیر (عمل ونه کړي) چې مخکې له دې کتاب ورکړل شوی و، بیا دوی اوږده موده تیره کړه تر دې چې زړونه یې سخت شول او ډیری یې فاسقان شول؟
لَوْ اَنْزَلْنَا هٰذَا الْقُرْاٰنَ عَلٰى جَبَلٍ لَّرَاَيْتَهٗ خَاشِعًا مُّتَصَدِّعًا مِّنْ خَشْيَةِ اللّٰهِ ۗوَتِلْكَ الْاَمْثَالُ نَضْرِبُهَا لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُوْنَ
lau anzalnā hāżal-qur'āna ‘alā jabalil lara'aitahū khāsyi‘am mutaṣaddi‘am min khasy-yatillāh(i), wa tilkal-amṡālu naḍribuhā lin-nāsi la‘allahum yatafakkarūn(a).
که موږ دا قرآن په غره باندې نازل کړو، نو ته به خامخا هغه د الله له وېرې څخه ټيټ او ټوټه ټوټه وينې. او موږ دا مثالونه د خلکو لپاره پیدا کړي دي ترڅو دوی فکر وکړي.
فَاِذَا فَرَغْتَ فَانْصَبْۙ
fa iżā faragta fanṣab.
نو کله چې تاسو (له یو څه څخه) کار پای ته ورسوئ، نو په (نورو چارو) سخت کار ته دوام ورکړئ،