ذٰلِكَ الْكِتٰبُ لَا رَيْبَ ۛ فِيْهِ ۛ هُدًى لِّلْمُتَّقِيْنَۙ
Żālikal-kitābu lā raiba fīh(i), hudal lil-muttaqīn(a).
Dëst Buch (de Koran) huet keen Zweiwel doriwwer; eng Leedung fir déi, déi fromm sinn
قُلْ مَنْ كَانَ عَدُوًّا لِّجِبْرِيْلَ فَاِنَّهٗ نَزَّلَهٗ عَلٰى قَلْبِكَ بِاِذْنِ اللّٰهِ مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ وَهُدًى وَّبُشْرٰى لِلْمُؤْمِنِيْنَ
qul man kāna ‘aduwwal lijibrīla fa'innahū nazzalahū ‘alā qalbika bi iżnillāhi muṣaddiqal limā baina yadaihi wa hudaw wa busyrā lil-mu'minīn(a).
Sot (Mohammed): "Wien och ëmmer e Feind vum Gabriel ass, da (wësst), datt hien deen ass, deen (de Koran) mat der Erlaabnes vun Allah an är Häerzer erofgeschéckt huet, fir dat ze bestätegen, wat (d'Bicher) virdru waren, a Leedung a gutt Noriicht fir d'Gleeweger ze sinn."
مِنْ قَبْلُ هُدًى لِّلنَّاسِ وَاَنْزَلَ الْفُرْقَانَ ەۗ اِنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِاٰيٰتِ اللّٰهِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيْدٌ ۗوَاللّٰهُ عَزِيْزٌ ذُو انْتِقَامٍۗ
min qablu hudal lin-nāsi wa anzalal-furqān(a), innal-lażīna kafarū bi āyātillāhi lahum ‘ażābun syadīd(un), wallāhu ‘azīzun żuntiqām(in).
virdrun, als Guide fir d'Mënschheet, an Hien huet Al-Furqan opgedeckt. Wierklech, déi, déi d'Verse vun Allah net gleewen, wäerten eng schwéier Strof erdroen. Allah, den Allmächtegen, huet Strof.
ذٰلِكَ نَتْلُوْهُ عَلَيْكَ مِنَ الْاٰيٰتِ وَالذِّكْرِ الْحَكِيْمِ
Żālika natlūhu ‘alaika minal-āyāti waż-żikril-ḥakīm(i).
Sou liesen Mir dir (Muhammad) e puer Verse a Warnungen vir, déi voller Wäisheet sinn.
يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاۤءَكُمْ بُرْهَانٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَاَنْزَلْنَآ اِلَيْكُمْ نُوْرًا مُّبِيْنًا
yā ayyuhan-nāsu qad jā'akum burhānum mir rabbikum wa anzalnā ilaikum nūram mubīnā(n).
O Leit! Wierklech, de Beweis vun der Wourecht ass zu iech vun Ärem Här (Mohammed mat senge Wonner) komm, a Mir hunn iech e hellt Liicht (de Koran) erofgeschéckt.
يٰٓاَهْلَ الْكِتٰبِ قَدْ جَاۤءَكُمْ رَسُوْلُنَا يُبَيِّنُ لَكُمْ كَثِيْرًا مِّمَّا كُنْتُمْ تُخْفُوْنَ مِنَ الْكِتٰبِ وَيَعْفُوْا عَنْ كَثِيْرٍەۗ قَدْ جَاۤءَكُمْ مِّنَ اللّٰهِ نُوْرٌ وَّكِتٰبٌ مُّبِيْنٌۙ
yā ahlal-kitābi qad jā'akum rasūlunā yubayyinu lakum kaṡīram mimmā kuntum tukhfūna minal-kitābi wa ya‘fū ‘an kaṡīr(in), qad jā'akum minallāhi nūruw wa kitābum mubīn(un).
O Leit vum Buch! Wierklech, eise Gesandte ass bei iech komm an huet iech vill Saachen aus dem Buch erkläert, déi Dir verstoppt hutt, a vill, déi hien ausgelooss huet. Wierklech, et ass iech e Liicht vun Allah komm, an e kloert Buch.
وَهٰذَا كِتٰبٌ اَنْزَلْنٰهُ مُبٰرَكٌ مُّصَدِّقُ الَّذِيْ بَيْنَ يَدَيْهِ وَلِتُنْذِرَ اُمَّ الْقُرٰى وَمَنْ حَوْلَهَاۗ وَالَّذِيْنَ يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ يُؤْمِنُوْنَ بِهٖ وَهُمْ عَلٰى صَلَاتِهِمْ يُحٰفِظُوْنَ
wa hāżā kitābun anzalnāhu mubārakum muṣaddiqul-lażī baina yadaihi wa litunżira ummal-qurā wa man ḥaulahā, wal-lażīna yu'minūna bil-ākhirati yu'minūna bihī wa hum ‘alā ṣalātihim yuḥāfiẓūn(a).
An dëst (Al-Koran), e Buch, dat Mir mat Segen erofgeschéckt hunn, bestätegt d'Bicher, déi virdrun (offenbart) goufen, fir datt Dir (d'Awunner vun) Ummul Qura (Mekka) an d'Leit ronderëm warnt. D'Leit, déi un d'Liewen nom Doud gleewen, gleewen sécherlech drun (de Koran), a si halen ëmmer hir Gebieder an.
اِنَّ رَبَّكُمُ اللّٰهُ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ فِيْ سِتَّةِ اَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوٰى عَلَى الْعَرْشِ يُدَبِّرُ الْاَمْرَۗ مَا مِنْ شَفِيْعٍ اِلَّا مِنْۢ بَعْدِ اِذْنِهٖۗ ذٰلِكُمُ اللّٰهُ رَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْهُۗ اَفَلَا تَذَكَّرُوْنَ
inna rabbakumullāhul -lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa fī sittati ayyāmin ṡummastawā ‘alal-‘arsyi yudabbirul-amr(a), mā min syafī‘in illā mim ba‘di iżnih(ī), żālikumullāhu rabbukum fa‘budūh(u), afalā tażakkarūn(a).
Wierklech, Ären Här ass Allah, Deen den Himmel an d'Äerd a sechs Perioden erschaf huet, dann huet Hien sech op den Troun gesat fir all Affären ze regelen. Keen kann intervenéieren ausser mat Senger Erlaabnes. Dat ass Allah, Ären Här, also veréiert Hien. Hutt Dir keng Lektioune geléiert?
وَكَذٰلِكَ اَنْزَلْنٰهُ حُكْمًا عَرَبِيًّاۗ وَلَىِٕنِ اتَّبَعْتَ اَهْوَاۤءَهُمْ بَعْدَمَا جَاۤءَكَ مِنَ الْعِلْمِۙ مَا لَكَ مِنَ اللّٰهِ مِنْ وَّلِيٍّ وَّلَا وَاقٍ ࣖ
wa każālika anzalnāhu ḥukman ‘arabiyyā(n), wa la'inittaba‘ta ahwā'ahum ba‘da mā jā'aka minal-‘ilm(i), mā laka minallāhi miw waliyyiw wa lā wāq(in).
An esou hu Mir et (de Koran) als (richteg) Regel op Arabesch erofgeschéckt. Wann Dir hire Begierden nokommt, nodeems d'Wëssen zu Iech koum, da gëtt et keen, deen Iech beschützt oder Iech virun der (Qual) vu Gott hëlleft.
الۤرٰ ۗتِلْكَ اٰيٰتُ الْكِتٰبِ وَقُرْاٰنٍ مُّبِيْنٍ ۔
alif lām rā, tilka āyātul-kitābi wa qur'ānim mubīn(in).
Alif Lam Ra. (Surah) Dëst sinn (e puer vun) de Verse vum (perfekten) Buch, nämlech (d'Verse vum) Koran, déi Erklärungen ubidden.
اِنَّ هٰذَا الْقُرْاٰنَ يَهْدِيْ لِلَّتِيْ هِيَ اَقْوَمُ وَيُبَشِّرُ الْمُؤْمِنِيْنَ الَّذِيْنَ يَعْمَلُوْنَ الصّٰلِحٰتِ اَنَّ لَهُمْ اَجْرًا كَبِيْرًاۙ
inna hāżal-qur'āna yahdī lil-latī hiya aqwamu wa yubasysyirul-mu'minīnal-lażīna ya‘malūnaṣ-ṣāliḥāti anna lahum ajran kabīrā(n).
Tatsächlech féiert dëse Koran op de riichteste Wee a gëtt de Gleewegen, déi gutt Dote maachen, eng gutt Noriicht, datt si grouss Beloununge kréien,
وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْاٰنِ مَا هُوَ شِفَاۤءٌ وَّرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِيْنَۙ وَلَا يَزِيْدُ الظّٰلِمِيْنَ اِلَّا خَسَارًا
wa nunazzilu minal-qur'āni mā huwa syifā'uw wa raḥmatul lil-mu'minīn(a), wa lā yazīduẓ-ẓālimīna illā khasārā(n).
An Mir hunn aus dem Koran (eppes) erofgeschéckt, wat e Heelmëttel a Barmhäerzegkeet fir déi ass, déi gleewen, während et fir déi Ongerecht (de Koran) nëmmen d'Verloschter erhéije wäert.
اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ عَلٰى عَبْدِهِ الْكِتٰبَ وَلَمْ يَجْعَلْ لَّهٗ عِوَجًا ۜ
al-ḥamdu lillāhil-lażī anzala ‘alā ‘abdihil-kitāba wa lam yaj‘al lahū ‘iwajā(n).
Luef sief Allah, deen d'Buch (Al-Koran) senge Dénger erofgeschéckt huet an et net kromm gemaach huet;
قَيِّمًا لِّيُنْذِرَ بَأْسًا شَدِيْدًا مِّنْ لَّدُنْهُ وَيُبَشِّرَ الْمُؤْمِنِيْنَ الَّذِيْنَ يَعْمَلُوْنَ الصّٰلِحٰتِ اَنَّ لَهُمْ اَجْرًا حَسَنًاۙ
qayyimal liyunżira ba'san syadīdam mil ladunhu wa yubasysyiral-mu'minīnal-lażīna ya‘malūnaṣ-ṣāliḥāti anna lahum ajran ḥasanā(n).
als eng direkt Orientéierung, fir virun enger ganz schmerzhafter Strof vu Senger Säit ze warnen an de Gleewegen, déi gutt Dote maachen, eng gutt Noriicht ze ginn, datt si eng gutt Belounung kréien,
لَقَدْ اَنْزَلْنَآ اِلَيْكُمْ كِتٰبًا فِيْهِ ذِكْرُكُمْۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ ࣖ
laqad anzalnā ilaikum kitāban fīhi żikrukum, afalā ta‘qilūn(a).
Wierklech, Mir hunn iech e Buch (de Koran) erofgeschéckt, an deem eng Warnung fir iech ass. Verstitt Dir dann net?
وَهٰذَا ذِكْرٌ مُّبٰرَكٌ اَنْزَلْنٰهُۗ اَفَاَنْتُمْ لَهٗ مُنْكِرُوْنَ ࣖ
wa hāżā żikrum mubārakun anzalnāh(u), afa antum lahū munkirūn(a).
An dëst (de Koran) ass eng Warnung mat Segen, déi Mir erofgeschéckt hunn. Also verleegns du et?
تَبٰرَكَ الَّذِيْ نَزَّلَ الْفُرْقَانَ عَلٰى عَبْدِهٖ لِيَكُوْنَ لِلْعٰلَمِيْنَ نَذِيْرًا ۙ
tabārakal-lażī nazzalal-furqāna ‘alā ‘abdihī liyakūna lil-‘ālamīna nażīrā(n).
Éier sief Allah, deen de Furqan (Al-Koran) sengem Dénger (Muhammad) erofgeschéckt huet, fir datt hien eng Warnung fir déi ganz Natur (Djinn a Mënschen) ka sinn.
طٰسۤ ۚ تِلْكَ اٰيٰتُ الْقُرْاٰنِ وَكِتَابٍ مُّبِيْنٍ ۙ
Ṭā sīn, tilka āyātul-qur'āni wa kitābim mubīn(in).
Tha Sin. Dëst sinn d'Verse vum Koran, an dat kloert Buch,
قُرْاٰنًا عَرَبِيًّا غَيْرَ ذِيْ عِوَجٍ لَّعَلَّهُمْ يَتَّقُوْنَ
qur'ānan ‘arabiyyan gaira żī ‘iwajil la‘allahum yattaqūn(a).
(Dat heescht) de Koran ass op Arabesch, et gëtt keng Falschheet (dran), fir datt si fromm kënne sinn.
۞ فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ كَذَبَ عَلَى اللّٰهِ وَكَذَّبَ بِالصِّدْقِ اِذْ جَاۤءَهٗۗ اَلَيْسَ فِيْ جَهَنَّمَ مَثْوًى لِّلْكٰفِرِيْنَ
faman aẓlamu mimman każaba ‘alallāhi wa każżaba biṣ-ṣidqi iż jā'ah(ū), alaisa fī jahannama maṡwal lil-kāfirīn(a).
Wien ass also méi ongerecht wéi een, deen Ligen géint Allah erfënnt an d'Wourecht, déi him zoukomm ass, verleegnt? Ass d'Häll net déi Plaz, wou Ongleeweg liewen?
وَالَّذِيْ جَاۤءَ بِالصِّدْقِ وَصَدَّقَ بِهٖٓ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُتَّقُوْنَ
wal-lażī jā'a biṣ-ṣidqi wa ṣaddaqa bihī ulā'ika humul-muttaqūn(a).
An déi, déi d'Wourecht bréngen (Mohammed) an déi, déi se bestätegen, dat sinn déi fromm Leit.
اِنَّآ اَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْكِتٰبَ لِلنَّاسِ بِالْحَقِّۚ فَمَنِ اهْتَدٰى فَلِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ ضَلَّ فَاِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَا ۚوَمَآ اَنْتَ عَلَيْهِمْ بِوَكِيْلٍ ࣖ
innā anzalnā ‘alaikal-kitāba lin-nāsi bil-ḥaqq(i), fa manihtadā fa linafsih(ī), wa man ḍalla fa innamā yaḍillu ‘alaihā, wa mā anta ‘alaihim biwakīl(in).
Wierklech, Mir hunn iech d'Buch (de Koran) erofgeschéckt, dat d'Wourecht fir d'Mënschheet bréngt; Wien dann d'Leedung (d'Leedung) empfängt, ass fir sech selwer, a wien sech dann irrt, ass de Feeler fir sech selwer, an Dir sidd net dofir verantwortlech.
كِتٰبٌ فُصِّلَتْ اٰيٰتُهٗ قُرْاٰنًا عَرَبِيًّا لِّقَوْمٍ يَّعْلَمُوْنَۙ
kitābun fuṣṣilat āyātuhū qur'ānan ‘arabiyyal liqaumiy ya‘lamūn(a).
E Buch, deem seng Verse erkläert ginn, op Arabesch gelies, fir Leit, déi et wëssen,
اِنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِالذِّكْرِ لَمَّا جَاۤءَهُمْ ۗوَاِنَّهٗ لَكِتٰبٌ عَزِيْزٌ ۙ
innal-lażīna kafarū biż-żikri lammā jā'ahum, wa innahū lakitābun ‘azīz(un).
Wierklech, déi, déi de Koran verleegnen, wann en hinne geliwwert gëtt (si wäerten sécherlech ellendig sinn), an tatsächlech (de Koran) ass e nobelt Buch,
وَالْكِتٰبِ الْمُبِيْنِ ۙ
wal-kitābil-mubīn(i).
Fir de kloere Buch (Al-Koran) ze wëllen.
اِنَّهٗ لَقُرْاٰنٌ كَرِيْمٌۙ
innahū laqur'ānun karīm(un).
an (dëst) ass wierklech e ganz nobelen Koran,
فِيْ كِتٰبٍ مَّكْنُوْنٍۙ
fī kitābim maknūn(in).
am erhale Buch (Lauh Mahfuzh),
لَّا يَمَسُّهٗٓ اِلَّا الْمُطَهَّرُوْنَۗ
lā yamassuhū illal-muṭahharūn(a).
keen beréiert et ausser geweihten Dénger.
بَلْ هُوَ قُرْاٰنٌ مَّجِيْدٌۙ
bal huwa qur'ānum majīd(un).
Tatsächlech (wat ofgeleent gëtt) ass den noblen Koran,