اَفَلَا يَتَدَبَّرُوْنَ الْقُرْاٰنَ ۗ وَلَوْ كَانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللّٰهِ لَوَجَدُوْا فِيْهِ اخْتِلَافًا كَثِيْرًا
afalā yatadabbarūnal-qur'ān(a), wa lau kāna min ‘indi gairillāhi lawajadū fīhikhtilāfan kaṡīrā(n).
Пас, оё онҳо қадри Қуръонро намеомӯзанд? Агар (Қуръон) аз ҷониби Худо намебуд, бешубҳа дар он чизҳои зидду нақизи зиёде меёфтанд.
اَفَمَنْ كَانَ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّهٖ وَيَتْلُوْهُ شَاهِدٌ مِّنْهُ وَمِنْ قَبْلِهٖ كِتٰبُ مُوْسٰىٓ اِمَامًا وَّرَحْمَةًۗ اُولٰۤىِٕكَ يُؤْمِنُوْنَ بِهٖ ۗوَمَنْ يَّكْفُرْ بِهٖ مِنَ الْاَحْزَابِ فَالنَّارُ مَوْعِدُهٗ فَلَا تَكُ فِيْ مِرْيَةٍ مِّنْهُ اِنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يُؤْمِنُوْنَ
afaman kāna ‘alā bayyinatim mir rabbihī wa yatlūhu syāhidum minhu wa min qablihī kitābu mūsā imāmaw wa raḥmah(tan), ulā'ika yu'minūna bih(ī), wa may yakfur bihī minal-aḥzābi fan-nāru mau‘iduhū falā taku fī miryatim minhu innahul-ḥaqqu mir rabbika wa lākinna akṡaran-nāsi lā yu'minūn(a).
Оё (кофирон) яксонанд, бо касоне, ки аз ҷониби Парвардигорашон далелҳои равшан (Қуръон) доранд ва аз ҷониби Ӯ шоҳидон пайравӣ мекунанд ва пеш аз ин китоби Мусо ҳамчун роҳнамо ва раҳмат дода шудааст? Онҳо ба он (Қуръон) имон меоранд. Ҳар кас аз гурӯҳҳои (Қурайш) онро (Қуръон) инкор кунад, пас ҷаҳаннам ҷойест, ки барои ӯ ваъда дода шудааст, пас дар Қуръон шак накунед. Албатта, Қуръон аз ҷониби Парвардигоратон аст, вале аксари мардум имон намеоранд.
لَقَدْ كَانَ فِيْ قَصَصِهِمْ عِبْرَةٌ لِّاُولِى الْاَلْبَابِۗ مَا كَانَ حَدِيْثًا يُّفْتَرٰى وَلٰكِنْ تَصْدِيْقَ الَّذِيْ بَيْنَ يَدَيْهِ وَتَفْصِيْلَ كُلِّ شَيْءٍ وَّهُدًى وَّرَحْمَةً لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ ࣖ
laqad kāna fī qaṣaṣihim ‘ibratul li'ulil-albāb(i), mā kāna ḥadīṡay yuftarā wa lākin taṣdīqal-lażī baina yadaihi wa tafṣīla kulli syai'iw wa hudaw wa raḥmatal liqaumiy yu'minūn(a).
Дар қиссаҳои онҳо барои мардуме, ки хирад доранд, пандест. (Қуръон) қиссаи сохта нест, балки китобҳои қаблиро тасдиқ мекунад, ҳама чизро шарҳ медиҳад ва барои мӯъминон роҳнамоӣ ва раҳмат аст.
كَذٰلِكَ نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ مَا قَدْ سَبَقَۚ وَقَدْ اٰتَيْنٰكَ مِنْ لَّدُنَّا ذِكْرًا ۚ
każālika naquṣṣu ‘alaika min ambā'i mā sabaq(a), wa qad ātaināka mil ladunnā żikrā(n).
(Эй Муҳаммад), инчунин барои ту баъзе аз қиссаҳои гузаштаро ҳикоят мекунем ва ба дурустӣ, Мо туро аз ҷониби Худ огоҳкунанда (Қуръон) додем.
وَكَذٰلِكَ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ رُوْحًا مِّنْ اَمْرِنَا ۗمَا كُنْتَ تَدْرِيْ مَا الْكِتٰبُ وَلَا الْاِيْمَانُ وَلٰكِنْ جَعَلْنٰهُ نُوْرًا نَّهْدِيْ بِهٖ مَنْ نَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِنَا ۗوَاِنَّكَ لَتَهْدِيْٓ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍۙ
wa każālika auḥainā ilaika rūḥam min amrinā, mā kunta tadrī mal-kitābu wa lal-īmānu wa lākin ja‘alnāhu nūran nahdī bihī man nasyā'u min ‘ibādinā, wa innaka latahdī ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).
Ва ҳамчунин рӯҳи Қуръонро ба фармони Худ ба ту ваҳй кардем. Ту пеш аз ин намедонистӣ, ки китоб чист ва имон чист, вале Мо Қуръонро нуре сохтем ва ба он ҳар киро аз бандагони худ мехостем, ҳидоят кардем. Ва ба ростӣ, ту (мардумро) ба роҳи рост ҳидоят мекунӣ.
يَّسْمَعُ اٰيٰتِ اللّٰهِ تُتْلٰى عَلَيْهِ ثُمَّ يُصِرُّ مُسْتَكْبِرًا كَاَنْ لَّمْ يَسْمَعْهَاۚ فَبَشِّرْهُ بِعَذَابٍ اَلِيْمٍ
yasma‘u āyātillāhi tutlā ‘alaihi ṡumma yuṣirru mustakbiran ka'allam yasma‘hā, fa basysyirhu bi‘ażābin alīm(in).
(Яъне) касе, ки оёти Худоро чун бар ӯ хонда шавад, мешунавад, вале такаббур мекунад, гӯё онҳоро нашунидааст. Пас, ӯро аз азоби дарднок огоҳ кун.
وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُنَا بَيِّنٰتٍ مَّا كَانَ حُجَّتَهُمْ اِلَّآ اَنْ قَالُوا ائْتُوْا بِاٰبَاۤىِٕنَآ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyinātim mā kāna ḥujjatahum illā an qālu'tū bi'ābā'inā in kuntum ṣādiqīn(a).
Ва ҳангоме ки оёти равшани Мо бар онҳо хонда мешавад, онҳо ба ҷуз ин ки мегӯянд: «Агар рост мегӯед, падарони моро зинда кунед».
ثُمَّ اِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهٗ ۗ
Ṡumma inna ‘alainā bayānah(ū).
Сипас, албатта, Мо онро баён хоҳем кард.