لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللّٰهُ فِيْ مَوَاطِنَ كَثِيْرَةٍۙ وَّيَوْمَ حُنَيْنٍۙ اِذْ اَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ فَلَمْ تُغْنِ عَنْكُمْ شَيْـًٔا وَّضَاقَتْ عَلَيْكُمُ الْاَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ ثُمَّ وَلَّيْتُمْ مُّدْبِرِيْنَۚ
laqad naṣarakumullāhu fī mawāṭina kaṡīrah(tin), wa yauma ḥunain(in), iż a‘jabatkum kaṡratukum falam tugni ‘ankum syai'aw wa ḍāqat ‘alaikumul-arḍu bimā raḥubat ṡumma wallaitum mudbirīn(a).
सचमुच, अल्लाह ने तुहाडी (इमानदारें) दी मदद कीती है कई लड़ाई दे मैदान विच, ते (याद रखो) हुनैन दी लड़ाई विच, जिस वेले तुहाडी वड्डी संख्या ने तुहानू गर्व कर दित्ता, पर (उन्हां दी वड्डी संख्या) ने तुहानूं बिल्कुल फायदा नहीं कीता, ते विशाल धरती तुहाडे वास्ते तंग लगदी सी, इस करके तुसीं पिच्छे मुड़ के हेल्टर-स्केल्टर तों भाग गए।
فَخَسَفْنَا بِهٖ وَبِدَارِهِ الْاَرْضَ ۗفَمَا كَانَ لَهٗ مِنْ فِئَةٍ يَّنْصُرُوْنَهٗ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۖوَمَا كَانَ مِنَ الْمُنْتَصِرِيْنَ
fakhasafnā bihī wa bidārihil-arḍ(a), famā kāna lahū min fi'atiy yanṣurūnahū min dūnillāh(i), wa mā kāna minal-muntaṣirīn(a).
इस करिए अस उसी (करून) ते उंदे घरै गी धरती उप्पर सुट्टी दित्ता, ते उंदे कोल अल्लाह दे अलावा कोई मदद करने आह्ला नेईं हा, ते ओह् उनें लोकें च नेईं हा जेह्ड़े अपने आपै गी बचाई सकदे हे।
وَلَا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنَّاسِ وَلَا تَمْشِ فِى الْاَرْضِ مَرَحًاۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُوْرٍۚ
wa lā tuṣa‘‘ir khaddaka lin-nāsi wa lā tamsyi fil-arḍi maraḥā(n), innallāha lā yuḥibbu kulla mukhtālin fakhūr(in).
ते (अहंकार दे कारण) लोकें कोला मुंह नेईं मोड़ो, ते धरती उप्पर घमंडी नेईं चलना। सचमुच अल्लाह ओह लोग पसंद नहीं करदा जो घमंडी ते घमंड करदे हन।
ثُمَّ اَوْلٰى لَكَ فَاَوْلٰىۗ
Ṡumma aulā laka fa'aulā.
इक बारी फी हाय तुंदे (इंसानें) गी ! तो हाय !