يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَطِيْعُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوا الرَّسُوْلَ وَاُولِى الْاَمْرِ مِنْكُمْۚ فَاِنْ تَنَازَعْتُمْ فِيْ شَيْءٍ فَرُدُّوْهُ اِلَى اللّٰهِ وَالرَّسُوْلِ اِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۗ ذٰلِكَ خَيْرٌ وَّاَحْسَنُ تَأْوِيْلًا ࣖ
yā ayyuhal-lażīna āmanū aṭī‘ullāha wa aṭī‘ur-rasūla wa ulil-amri minkum, fa in tanāza‘tum fī syai'in fa ruddhu ilallāhi war-rasūli in kuntum tu'minūna billāhi wal-yaumil-ākhir(i), żālika khairuw wa aḥsanu ta'wīlā(n).
Эй касоне, ки имон овардаед, аз Худо ва Паёмбар (Муҳаммад) ва Улил Амрӣ (шахси ҳокими худ) итоат кунед. Пас, агар дар бораи чизе ихтилоф кунед, агар ба Худо ва рӯзи қиёмат имон доред, онро ба Худо (Қуръон) ва Паёмбар (Суннати Ӯ) баргардонед. Ин (барои шумо) муҳимтар аст ва оқибаташ беҳтар аст.
وَلَا تُطِيْعُوْٓا اَمْرَ الْمُسْرِفِيْنَ ۙ
wa lā tuṭī‘ū amral-musrifīn(a).
ва аз фармони касоне, ки аз ҳад мегузаранд, итоат накунед,
الَّذِيْنَ يُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِ وَلَا يُصْلِحُوْنَ
allażīna yufsidūna fil-arḍi wa lā yaṣliḥūn(a).
онон, ки дар рӯи замин фасод мекунанд ва ислоҳ намекунанд».
وَوَصَّيْنَا الْاِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ حُسْنًا ۗوَاِنْ جَاهَدٰكَ لِتُشْرِكَ بِيْ مَا لَيْسَ لَكَ بِهٖ عِلْمٌ فَلَا تُطِعْهُمَا ۗاِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَاُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ
wa waṣṣainal-insāna biwālidaihi ḥusnā(n), wa in jāhadāka litusyrika bī mā laisa laka bihī ‘ilmun falā tuṭi‘humā, ilayya marji‘ukum fa'unabbi'ukum bimā kuntum ta‘malūn(a).
Ва ба инсонҳо лозим гардонидем, ки ба падару модари худ некӣ кунанд. Ва агар туро маҷбур кунанд, ки Маро ба чизе шарик созӣ, ки ту ба он огоҳӣ надорӣ, пас аз онҳо итоат накун. Бозгашти шумо танҳо ба сӯи Ман аст ва Ман он чиро, ки кардаед, ба шумо хабар медиҳам.
وَاِنْ جَاهَدٰكَ عَلٰٓى اَنْ تُشْرِكَ بِيْ مَا لَيْسَ لَكَ بِهٖ عِلْمٌ فَلَا تُطِعْهُمَا وَصَاحِبْهُمَا فِى الدُّنْيَا مَعْرُوْفًا ۖوَّاتَّبِعْ سَبِيْلَ مَنْ اَنَابَ اِلَيَّۚ ثُمَّ اِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَاُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ
wa in jāhadāka ‘alā an tusyrika bī mā laisa laka bihī ‘ilmun falā tuṭi‘humā wa ṣāḥibhumā fid-dun-yā ma‘rūfā(n), wattabi‘ sabīla man anāba ilayya(a), ṡumma ilayya marji‘ukum fa unabbi'ukum bimā kuntum ta‘malūn(a).
Ва агар ҳардуи онҳо туро водор кунанд, ки чизеро, ки ба он огоҳӣ надорӣ, бо Ман шарик созӣ, пас аз онҳо итоат накун ва дар дунё онҳоро шарики хуб қарор деҳ ва роҳи касонеро, ки ба сӯи Ман бозгашт мекунанд, пайравӣ кун. Сипас бозгашти ту ба сӯи Ман аст, он гоҳ Ман ба ту хабар медиҳам, ки чӣ кардаӣ.
وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَنْ نُّؤْمِنَ بِهٰذَا الْقُرْاٰنِ وَلَا بِالَّذِيْ بَيْنَ يَدَيْهِۗ وَلَوْ تَرٰىٓ اِذِ الظّٰلِمُوْنَ مَوْقُوْفُوْنَ عِنْدَ رَبِّهِمْۖ يَرْجِعُ بَعْضُهُمْ اِلٰى بَعْضِ ِۨالْقَوْلَۚ يَقُوْلُ الَّذِيْنَ اسْتُضْعِفُوْا لِلَّذِيْنَ اسْتَكْبَرُوْا لَوْلَآ اَنْتُمْ لَكُنَّا مُؤْمِنِيْنَ
wa qālal-lażīna kafarū lan nu'mina bihāżal-qur'āni wa lā bil-lażī baina yadaih(i), wa lau tarā iżiẓ-ẓālimūna mauqūfūna ‘inda rabbihim, yarji‘u ba‘ḍuhum ilā ba‘ḍinil-qaul(a), yaqūlul-lażīnastuḍ‘ifū lil-lażīnastakbarū lau lā antum lakunnā mu'minīn(a).
Ва касоне, ки кофир шуданд, гуфтанд: «Мо на ба ин Қуръон ва на ба китоби пешин имон меорем». Ва (чи қадар бад аст), агар бубинӣ, ки ситамкоронро дар пешгоҳи Парвардигорашон ҳозир мекунанд, баъзе аз онҳо сухани худро ба баъзеи дигар бармегардонанд; касоне, ки заъиф дониста мешаванд, ба касоне, ки такаббур мекунанд, мегӯянд: «Агар шумо набудед, мо имон меовардем».
قَالَ الَّذِيْنَ اسْتَكْبَرُوْا لِلَّذِيْنَ اسْتُضْعِفُوْٓا اَنَحْنُ صَدَدْنٰكُمْ عَنِ الْهُدٰى بَعْدَ اِذْ جَاۤءَكُمْ بَلْ كُنْتُمْ مُّجْرِمِيْنَ
qālal-lażīnastakbarū lil-lażīnastuḍ‘ifū anaḥnu ṣadadnākum ‘anil-hudā ba‘da iż jā'akum bal kuntum mujrimīn(a).
Касоне, ки мағруранд, ба онҳое, ки худро заиф меҳисобанд, мегӯянд: «Мо касоне будем, ки шуморо аз ҳидоят пас аз он ки ҳидоят ба шумо омад, бозмедоштем? (Не!) Дар асл, шумо худатон гуноҳкор ҳастед».
وَقَالَ الَّذِيْنَ اسْتُضْعِفُوْا لِلَّذِيْنَ اسْتَكْبَرُوْا بَلْ مَكْرُ الَّيْلِ وَالنَّهَارِ اِذْ تَأْمُرُوْنَنَآ اَنْ نَّكْفُرَ بِاللّٰهِ وَنَجْعَلَ لَهٗٓ اَنْدَادًا ۗوَاَسَرُّوا النَّدَامَةَ لَمَّا رَاَوُا الْعَذَابَۗ وَجَعَلْنَا الْاَغْلٰلَ فِيْٓ اَعْنَاقِ الَّذِيْنَ كَفَرُوْاۗ هَلْ يُجْزَوْنَ اِلَّا مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ
wa qālal-lażīnastuḍ‘ifū lil-lażīnastakbarū bal makrul-laili wan-nahāri iż ta'murūnanā an nakfura billāhi wa naj‘ala lahū andādā(n), wa asarrun-nadāmata lammā ra'awul-‘ażāb(a), wa ja‘alnal-aglāla fī a‘nāqil-lażīna kafarū, hal yujzauna illā mā kānū ya‘malūn(a).
Ва касоне, ки заъиф ҳисобида мешаванд, ба мутакаббирон мегӯянд: «Не! Дар асл, ин фиреби шумо дар шабу рӯз аст, ки моро ба куфри Худо ва шарики Ӯ шудан даъват мекунед». Вақте ки азобро диданд, пушаймон шуданд. Ва Мо гардани кофиронро занҷирбанд кардем. Онҳо ҷуз ба андозаи он чи кардаанд, мукофот намегиранд.
يٰٓاَيُّهَا النَّبِيُّ اِذَا جَاۤءَكَ الْمُؤْمِنٰتُ يُبَايِعْنَكَ عَلٰٓى اَنْ لَّا يُشْرِكْنَ بِاللّٰهِ شَيْـًٔا وَّلَا يَسْرِقْنَ وَلَا يَزْنِيْنَ وَلَا يَقْتُلْنَ اَوْلَادَهُنَّ وَلَا يَأْتِيْنَ بِبُهْتَانٍ يَّفْتَرِيْنَهٗ بَيْنَ اَيْدِيْهِنَّ وَاَرْجُلِهِنَّ وَلَا يَعْصِيْنَكَ فِيْ مَعْرُوْفٍ فَبَايِعْهُنَّ وَاسْتَغْفِرْ لَهُنَّ اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
yā ayyuhan-nabiyyu iżā jā'akal-mu'minātu yubāyi‘naka ‘alā allā yusyrikna billāhi syai'aw wa lā yasriqna wa lā yaznīna wa lā yaqtulna aulādahunna wa lā ya'tīna bibuhtāniy yaftarīnahū baina aidīhinna wa arjulihinna wa lā ya‘ṣīnaka fī ma‘rūfin fabāyi‘hunna wastagfir lahunnallāh(a), innallāha gafūrur raḥīm(un).
Эй Паёмбар, вақте ки занони мӯъмин назди ту омаданд, то байъат кунанд, ки ҳеҷ чизро бо Худо шарик накунанд, дуздӣ накунанд, зино накунанд, фарзандони худро накушанд, дурӯғеро, ки аз дасту пои худ мебофанд, нагӯянд ва дар кори нек аз ту нофармонӣ накунанд, пас, паймони байъати онҳоро бипазир ва барои онҳо аз Худо омурзиш бихоҳ. Зеро Худо бахшанда ва меҳрубон аст.