۞ لَيْسُوْا سَوَاۤءً ۗ مِنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ اُمَّةٌ قَاۤىِٕمَةٌ يَّتْلُوْنَ اٰيٰتِ اللّٰهِ اٰنَاۤءَ الَّيْلِ وَهُمْ يَسْجُدُوْنَ
laisū sawā'ā(n), min ahlil-kitābi ummatun qā'imatuy yatlūna āyātillāhi ānā'al-laili wa hum yasjudūn(a).
Онҳо (комилан) яксон нестанд. Дар миёни аҳли китоб гурӯҳе ростгӯ ҳастанд, ки шабҳо оёти Худоро мехонанд ва (низ) саҷда мекунанд.
وَمِنَ الَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهٖ نَافِلَةً لَّكَۖ عَسٰٓى اَنْ يَّبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقَامًا مَّحْمُوْدًا
wa minal-laili fa tahajjad bihī nāfilatal lak(a), ‘asā ay yab‘aṡaka rabbuka maqāmam maḥmūdā(n).
Ва қисмате аз шабро барои худ намози таҳаҷҷуд (ҳамчун ибодати иловагӣ) бигузор, ки шояд Парвардигорат туро ба мақоми шоистаи ситоиш бирасонад.
وَالَّذِيْنَ يَبِيْتُوْنَ لِرَبِّهِمْ سُجَّدًا وَّقِيَامًا
wal-lażīna yabītūna lirabbihim sujjadaw wa qiyāmā(n).
ва касоне, ки шабро бо саҷда ва истодан ба ибодати Худои худ мегузаронанд.
الَّذِيْ يَرٰىكَ حِيْنَ تَقُوْمُ
allażī yarāka ḥīna taqūm(u).
Он ки туро мебинад, вақте ки (барои намоз) бармехезӣ,
تَتَجَافٰى جُنُوْبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَّطَمَعًاۖ وَّمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ
tatajāfā junūbuhum ‘anil-maḍāji‘i yad‘ūna rabbahum khaufaw wa ṭama‘ā(n), wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).
Шиками онҳо аз бистарашон дур аст, бо тарс ва умед ба Парвардигорашон дуо мекунанд ва қисмате аз ризқеро, ки ба онҳо додаем, сарф мекунанд.
اَمَّنْ هُوَ قَانِتٌ اٰنَاۤءَ الَّيْلِ سَاجِدًا وَّقَاۤىِٕمًا يَّحْذَرُ الْاٰخِرَةَ وَيَرْجُوْا رَحْمَةَ رَبِّهٖۗ قُلْ هَلْ يَسْتَوِى الَّذِيْنَ يَعْلَمُوْنَ وَالَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ ۗ اِنَّمَا يَتَذَكَّرُ اُولُوا الْاَلْبَابِ ࣖ
amman huwa qānitun ānā'al-laili sājidaw wa qā'imay yaḥżarul-ākhirata wa yarjū raḥmata rabbih(ī), qul hal yastawil-lażīna ya‘lamūna wal-lażīna lā ya‘lamūn(a), innamā yatażakkaru ulul-albāb(i).
(Оё шумо мушриконе ҳастед, ки хушбахттаред) ё он касоне ҳастед, ки шабро бо саҷда ва истодагӣ аз тарси охират ва умед ба раҳмати Парвардигорашон ибодат мекунед? Бигӯ: «Оё касоне, ки медонанд, бо касоне, ки намедонанд, баробаранд?» Албатта, танҳо онҳое, ки ақл доранд, панд мегиранд.
وَمِنَ الَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَاَدْبَارَ السُّجُوْدِ
wa minal-laili fasabbiḥhu wa adbāras-sujūd(i).
Ва Ӯро дар шаб ва баъд аз ҳар намоз тасбеҳ гӯй.
اِنَّ الْمُتَّقِيْنَ فِيْ جَنّٰتٍ وَّعُيُوْنٍۙ
innal-muttaqīna fī jannātiw wa ‘uyūn(in).
Ба дурустӣ, парҳезгорон дар боғҳо ва чашмаҳои об бошанд. (1)
اٰخِذِيْنَ مَآ اٰتٰىهُمْ رَبُّهُمْ ۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَبْلَ ذٰلِكَ مُحْسِنِيْنَۗ
Ākhiżīna mā ātāhum rabbuhum, innahum kānū qabla żālika muḥsinīn(a).
он чиро, ки Худо ба онҳо дода буд, гирифтанд. Зеро пеш аз он (дар дунё), онҳо мардуме буданд, ки некӯкор буданд;
كَانُوْا قَلِيْلًا مِّنَ الَّيْلِ مَا يَهْجَعُوْنَ
kānū qalīlam minal-laili mā yahja‘ūn(a).
онҳо шабона хеле кам мехобанд;
وَبِالْاَسْحَارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُوْنَ
wa bil-asḥāri hum yastagfirūn(a).
ва дар охири шаб аз Худо омурзиш талабиданд.
قُمِ الَّيْلَ اِلَّا قَلِيْلًاۙ
qumil-laila illā qalīlā(n).
Шабро (барои намоз) бархез, магар каме,
نِّصْفَهٗٓ اَوِ انْقُصْ مِنْهُ قَلِيْلًاۙ
niṣfahū awinquṣ minhu qalīlā(n).
(яъне) нисфи он ё каме камтар аз он,
اَوْ زِدْ عَلَيْهِ وَرَتِّلِ الْقُرْاٰنَ تَرْتِيْلًاۗ
au zid ‘alaihi wa rattilil-qur'āna tartīlā(n).
ё бештар аз (нисф)-и онро бихон ва Қуръонро оҳиста бихон.
اِنَّا سَنُلْقِيْ عَلَيْكَ قَوْلًا ثَقِيْلًا
innā sanulqī ‘alaika qaulan ṡaqīlā(n).
Ба дурустӣ, Мо суханони душворро бар ту нозил хоҳем кард.
اِنَّ نَاشِئَةَ الَّيْلِ هِيَ اَشَدُّ وَطْـًٔا وَّاَقْوَمُ قِيْلًاۗ
inna nāsyi'atal-laili hiya asyaddu waṭ'aw wa aqwamu qīlā(n).
Дар ҳақиқат, бедор шудан шабона қавитар аст (рӯҳро пур мекунад); ва (хондан дар он вақт) таъсирбахштар буд.
وَمِنَ الَّيْلِ فَاسْجُدْ لَهٗ وَسَبِّحْهُ لَيْلًا طَوِيْلًا
wa minal-laili fasjud lahū wa sabbiḥhu lailan ṭawīlā(n).
Ва дар қисмати шаб саҷдааш кун ва дар қисмати дарози шаб Ӯро тасбеҳ гӯй.