وَاِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌۚ لَآاِلٰهَ اِلَّا هُوَ الرَّحْمٰنُ الرَّحِيْمُ ࣖ
wa ilāhukum ilāhuw wāḥid(un), lā ilāha illā huwar-raḥmānur-raḥīm(u).
Ani aw ka Ala ye Sebɛɛtigi Ala ye, ala wɛrɛ tɛ yen ale kɔ, hinɛbaga, makaribaga.
يٰصَاحِبَيِ السِّجْنِ ءَاَرْبَابٌ مُّتَفَرِّقُوْنَ خَيْرٌ اَمِ اللّٰهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُۗ
yā ṣāḥibayis-sijni a'arbābum mutafarriqūna khairun amillāhul-wāḥidul-qahhār(u).
E kasoden fila! Jumɛn lo ka ɲi, ala sifa caaman wa, walima Sebagayabɛɛtigi, Sebagayabɛɛtigi Ala?
قُلْ اِنَّمَآ اَنَا۠ مُنْذِرٌ ۖوَّمَا مِنْ اِلٰهٍ اِلَّا اللّٰهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ
qul innamā ana munżir(un), wa mā min ilāhin illallāhul-wāḥidul-qahhār(u).
A fɔ (Muhamadu) ko: «Tiɲɛ na, ne ye lasɔminibaga dɔrɔn ye, ala wɛrɛ tɛ yen ni Ala tɛ, Sebagayabɛɛtigi, Sebagayabɛɛtigi.
يَوْمَ هُمْ بٰرِزُوْنَ ۚ لَا يَخْفٰى عَلَى اللّٰهِ مِنْهُمْ شَيْءٌ ۗلِمَنِ الْمُلْكُ الْيَوْمَ ۗ لِلّٰهِ الْوَاحِدِ الْقَهَّارِ
yauma hum bārizūn(a), lā yakhfā ‘alallāhi minhum syai'(un), limanil-mulkul-yaum(a), lillāhil-wāḥidil-qahhār(i).
(o kɔrɔ, u bɔra (kaburu kɔnɔ) loon min na; foyi tɛ dogo Ala fɛ o cogoya ra. (O kɔ, Ala ko): «Masaya ye jɔn ta ye bi?» Ala ta lo, Sebagayabɛɛtigi, Sebagayatigi.
قُلْ هُوَ اللّٰهُ اَحَدٌۚ
qul huwallāhu aḥad(un).
A fɔ (Muhamadu) ko: «Ala lo, Sebagayabɛɛtigi.
وَلَمْ يَكُنْ لَّهٗ كُفُوًا اَحَدٌ ࣖ
wa lam yakul lahū kufuwan aḥad(un).
Ani, foyi tɛ yen min be se ka suma n’a ye.”