الَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ فِى السَّرَّۤاءِ وَالضَّرَّۤاءِ وَالْكٰظِمِيْنَ الْغَيْظَ وَالْعَافِيْنَ عَنِ النَّاسِۗ وَاللّٰهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَۚ
al-lażīna yunfiqūna fis-sarrā'i waḍ-ḍarrā'i wal-kāẓimīnal gaiẓa wal-‘āfīna ‘anin-nās(i), wallāhu yuḥibbul-muḥsinīn(a).
(अर्थात) जो दान करदे हन, सहजता ते कठिनाई दे समें दोनों विच, ते जो अपने गुस्से नू रोकदे हन ते लोकां नूं माफ करदे हन। ते अल्लाह भलाई करने आलें कन्ने प्यार करदा ऐ,
خُذِ الْعَفْوَ وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ وَاَعْرِضْ عَنِ الْجٰهِلِيْنَ
khużil-‘afwa wa'mur bil-‘urfi wa a‘riḍ ‘anil-jāhilīn(a).
माफ करने आला बनो ते लोकें गी आक्खो जे ओह् समझदार कम्म करन, ते बेवकूफ लोकें उप्पर ध्यान नेईं देओ।
لَوْلَآ اِذْ سَمِعْتُمُوْهُ ظَنَّ الْمُؤْمِنُوْنَ وَالْمُؤْمِنٰتُ بِاَنْفُسِهِمْ خَيْرًاۙ وَّقَالُوْا هٰذَآ اِفْكٌ مُّبِيْنٌ
lau lā iż sami‘tumūhu ẓannal-mu'minūna wal-mu'minātu bi'anfusihim khairā(n), wa qālū hāżā ifkum mubīn(un).
विश्वासी ते विश्वासी अपने आप गी मेहरबानी कीं नेई सोचदे, जदुं तुस झूठी खबर सुनी लैंदे ओ ते ग् लांदे ओ के "एह़ (खबर) असली झूठ ऐ।"
اِذْ جَاۤءَ رَبَّهٗ بِقَلْبٍ سَلِيْمٍۙ
iż jā'a rabbahū biqalbin salīm(in).
(याद) जदों ओह अपने रब दे कोल शुद्ध मन नाल आया सी,
وَالَّذِيْنَ تَبَوَّءُو الدَّارَ وَالْاِيْمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّوْنَ مَنْ هَاجَرَ اِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُوْنَ فِيْ صُدُوْرِهِمْ حَاجَةً مِّمَّآ اُوْتُوْا وَيُؤْثِرُوْنَ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ ۗوَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَۚ
wal-lażīna tabawwa'ud-dāra wal-īmāna min qablihim yuḥibbūna man hājara ilaihim wa lā yajidūna fī ṣudūrihim ḥājatam mimmā ūtū wa yu'ṡirūna ‘alā anfusihim wa lau kāna bihim khaṣāṣah(tun), wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
ते जिन्हां लोकां (अंसार) ने मदीना शहर ते कब्जा कर लया सी ते उन्हां (मुहाजिरीन) दे (आने तों) पहलां विश्वास कीता सी, उहनां ने उहनां नाल प्यार कीता जो आपणी जगह ते प्रवास करदे सन। ते जे किश उनेंगी (मुहाजिरीन) दित्ता गेदा हा, उदे लेई उनेंगी अपने दिलें च इच्छाएं नेई पाईयां; ते ओह (मुहाजिरीन) गी प्राथमिकता दिंदे न, अपने कोला उप्पर, भलेआं उनेंगी बी जरूरत ऐ। औय जो अऩने आऩ को कंजूस से यखता शै , तो वे शी ऩयभात्भा शैं।
وَالَّذِيْنَ جَاۤءُوْ مِنْۢ بَعْدِهِمْ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِاِخْوَانِنَا الَّذِيْنَ سَبَقُوْنَا بِالْاِيْمَانِ وَلَا تَجْعَلْ فِيْ قُلُوْبِنَا غِلًّا لِّلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا رَبَّنَآ اِنَّكَ رَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ ࣖ
wal-lażīna jā'ū mim ba‘dihim yaqūlūna rabbanagfir lanā wa li'ikhwāninal-lażīna sabaqūnā bil-īmāni wa lā taj‘al fī qulūbinā gillal lil-lażīna āmanū rabbanā innaka ra'ūfur raḥīm(un).
ते उंदे पिच्छे आए (मुहाजिरीन ते अंसार) उने प्रार्थना कीती, "हे साढ़े रब, असेंगी ते साढ़े भ्राएं गी माफ करो जेह्ड़े साढ़े कोला पैह्ले विश्वास करदे हे, ते विश्वास करने आह्लें दे प्रति साढ़े दिलें च दुर्भावना नेईं पैदा करो। हे साढ़े रब, वाकई तुस परम दयालु, दयालु ओ।"