وَلَا تَهِنُوْا فِى ابْتِغَاۤءِ الْقَوْمِ ۗ اِنْ تَكُوْنُوْا تَأْلَمُوْنَ فَاِنَّهُمْ يَأْلَمُوْنَ كَمَا تَأْلَمُوْنَ ۚوَتَرْجُوْنَ مِنَ اللّٰهِ مَا لَا يَرْجُوْنَ ۗوَكَانَ اللّٰهُ عَلِيْمًا حَكِيْمًا ࣖ
wa lā tahinū fibtigā'il-qaum(i), in takūnū ta'lamūna fa innahum ya'lamūna kamā ta'lamūn(a), wa tarjūna minallāhi mā lā yarjūn(a), wa kānallāhu ‘alīman ḥakīmā(n).
மேலும், அவர்களை (உங்கள் எதிரிகளை)த் துரத்திச் செல்வதில் மனத்தளர்ச்சி அடையாதீர்கள். உங்களுக்குத் துன்பம் நேர்ந்தால், உங்களைப் போலவே அவர்களுக்கும் துன்பம் நேர்கிறது என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள். அதேவேளையில், அவர்களால் எதிர்பார்க்க முடியாததை நீங்கள் அல்லாஹ்விடமிருந்து எதிர்பார்க்கலாம். அல்லாஹ் அனைத்தையும் அறிந்தவன், பேரறிவாளன்.
وَمَا لَنَا لَا نُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَمَا جَاۤءَنَا مِنَ الْحَقِّۙ وَنَطْمَعُ اَنْ يُّدْخِلَنَا رَبُّنَا مَعَ الْقَوْمِ الصّٰلِحِيْنَ
wa mā lanā lā nu'minu billāhi wa mā jā'anā minal-ḥaqq(i), wa naṭma‘u ay yudkhilanā rabbunā ma‘al-qaumiṣ-ṣāliḥīn(a).
நம்முடைய இறைவன் நம்மை நல்லோர்களுடன் சேர்ப்பான் என்று நாம் பெரிதும் விரும்பியபோதிலும், நாம் ஏன் அல்லாஹ்வையும் நமக்கு அருளப்பட்ட சத்தியத்தையும் நம்பமாட்டோம்?
يٰبَنِيَّ اذْهَبُوْا فَتَحَسَّسُوْا مِنْ يُّوْسُفَ وَاَخِيْهِ وَلَا تَا۟يْـَٔسُوْا مِنْ رَّوْحِ اللّٰهِ ۗاِنَّهٗ لَا يَا۟يْـَٔسُ مِنْ رَّوْحِ اللّٰهِ اِلَّا الْقَوْمُ الْكٰفِرُوْنَ
yā baniyyażhabū fa taḥassasū miy yūsufa wa akhīhi wa lā tai'asū mir rauḥillāh(i), innahū lā yai'asu mir rauḥillāhi illal-qaumul-kāfirūn(a).
என் பிள்ளைகளே! நீங்கள் செல்லுங்கள்; யூசுஃபையும் அவரது சகோதரர்களையும் பற்றிய செய்திகளைத் தேடுங்கள். அல்லாஹ்வின் கருணையைக் குறித்து நீங்கள் நம்பிக்கை இழக்காதீர்கள். நிச்சயமாக, அல்லாஹ்வின் கருணையைக் குறித்து நம்பிக்கை இழப்பவர்கள் நிராகரிப்பவர்களே ஆவர்.
هُوَ الَّذِيْ يُرِيْكُمُ الْبَرْقَ خَوْفًا وَّطَمَعًا وَّيُنْشِئُ السَّحَابَ الثِّقَالَۚ
huwal-lażī yurīkumul -barqa khaufaw wa ṭama‘aw wa yunsyi'us -saḥābaṡ-ṡiqāl(a).
அவனே உங்களுக்கு மின்னலைக் காட்டுகிறான், அச்சத்தையும் நம்பிக்கையையும் உண்டாக்குகிறான், அவனே மேகங்களையும் உண்டாக்குகிறான்.
قَالَ وَمَنْ يَّقْنَطُ مِنْ رَّحْمَةِ رَبِّهٖٓ اِلَّا الضَّاۤلُّوْنَ
qāla wa may yaqnaṭu mir raḥmati rabbihī illaḍ-ḍāllūn(a).
அவர் (இப்ராஹீம்) கூறினார், “வழிதவறிச் செல்பவர்களைத் தவிர, வேறு எவரும் தன் இறைவனின் கருணையைக் குறித்து நம்பிக்கை இழப்பதில்லை.”
اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ يَبْتَغُوْنَ اِلٰى رَبِّهِمُ الْوَسِيْلَةَ اَيُّهُمْ اَقْرَبُ وَيَرْجُوْنَ رَحْمَتَهٗ وَيَخَافُوْنَ عَذَابَهٗۗ اِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ كَانَ مَحْذُوْرًا
ulā'ikal-lażīna yad‘ūna yabtagūna ilā rabbihimul-wasīlata ayyuhum aqrabu wa yarjūna raḥmatahū wa yakhāfūna ‘ażābah(ū), inna ‘ażāba rabbika kāna maḥżūrā(n).
அவர்கள் அழைப்பு விடுத்த மக்கள், தங்களில் அல்லாஹ்வுக்கு மிக நெருக்கமானவராக இருந்த இறைவனிடம் செல்லும் வழியைத் தாங்களே தேடினார்கள். அவர்கள் அவனது கருணையை எதிர்பார்த்து, அவனது தண்டனைக்கு அஞ்சுகிறார்கள். நிச்சயமாக, உங்கள் இறைவனின் தண்டனை அஞ்சத்தக்க ஒன்றாகும்.
قُلْ اِنَّمَآ اَنَا۠ بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُوْحٰٓى اِلَيَّ اَنَّمَآ اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌۚ فَمَنْ كَانَ يَرْجُوْا لِقَاۤءَ رَبِّهٖ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَّلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهٖٓ اَحَدًا ࣖ
qul innamā ana basyarum miṡlukum yūḥā ilayya annamā ilāhukum ilāhuw wāḥid(un), faman kāna yarjū liqā'a rabbihī falya‘mal ‘amalan ṣāliḥaw wa lā yusyrik bi‘ibādati rabbihī aḥadā(n).
(முஹம்மதே!) நீர் கூறுவீராக: “நிச்சயமாக, நான் உங்களைப் போன்ற ஒரு மனிதனே; உங்கள் இறைவன் சர்வவல்லமையுள்ள இறைவன் என்ற வஹியை நான் பெற்றிருக்கிறேன்.” எனவே, எவர் தன் இறைவனைச் சந்திப்பதை எதிர்பார்க்கிறாரோ, அவர் நற்செயல்களைச் செய்யட்டும்; மேலும், தன் இறைவனை வணங்குவதில் எதனுடனும் தன்னை இணைத்துக் கொள்ளாமல் இருக்கட்டும்.
اَمَّنْ هُوَ قَانِتٌ اٰنَاۤءَ الَّيْلِ سَاجِدًا وَّقَاۤىِٕمًا يَّحْذَرُ الْاٰخِرَةَ وَيَرْجُوْا رَحْمَةَ رَبِّهٖۗ قُلْ هَلْ يَسْتَوِى الَّذِيْنَ يَعْلَمُوْنَ وَالَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ ۗ اِنَّمَا يَتَذَكَّرُ اُولُوا الْاَلْبَابِ ࣖ
amman huwa qānitun ānā'al-laili sājidaw wa qā'imay yaḥżarul-ākhirata wa yarjū raḥmata rabbih(ī), qul hal yastawil-lażīna ya‘lamūna wal-lażīna lā ya‘lamūn(a), innamā yatażakkaru ulul-albāb(i).
(பாக்கியசாலிகளான) இணைவைப்பாளர்களா நீங்கள்? அல்லது, மறுமையின் அச்சத்தினாலும், தங்கள் இறைவனின் கருணையை எதிர்பார்த்தும், இரவில் சிரம் தாழ்த்தியும் நின்றும் வணங்குபவர்களா? கூறுங்கள், “அறிந்தவர்களும் அறியாதவர்களும் சமமானவர்களா?” நிச்சயமாக, பகுத்தறிவுள்ளவர்கள் மட்டுமே அறிவுரை பெறுகிறார்கள்.