۞ اَفَتَطْمَعُوْنَ اَنْ يُّؤْمِنُوْا لَكُمْ وَقَدْ كَانَ فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ يَسْمَعُوْنَ كَلَامَ اللّٰهِ ثُمَّ يُحَرِّفُوْنَهٗ مِنْۢ بَعْدِ مَا عَقَلُوْهُ وَهُمْ يَعْلَمُوْنَ
afa taṭma‘ūna ay yu'minū lakum wa qad kāna farīqum minhum yasma‘ūna kalāmallāhi ṡumma yuḥarrifūnahū mim ba‘di mā ‘aqalūhu wa hum ya‘lamūn(a).
त की अहाँ (मुसलमान) के सचमुच आशा अछि जे ओ अहाँ पर विश्वास करत, जखन हुनकर एकटा समूह अल्लाह के वचन सुनत, तखन ओ ओकरा बुझला के बाद ओकरा बदलि दैत अछि, जखन कि ओकरा पता अछि?
مِنَ الَّذِيْنَ هَادُوْا يُحَرِّفُوْنَ الْكَلِمَ عَنْ مَّوَاضِعِهٖ وَيَقُوْلُوْنَ سَمِعْنَا وَعَصَيْنَا وَاسْمَعْ غَيْرَ مُسْمَعٍ وَّرَاعِنَا لَيًّاۢ بِاَلْسِنَتِهِمْ وَطَعْنًا فِى الدِّيْنِۗ وَلَوْ اَنَّهُمْ قَالُوْا سَمِعْنَا وَاَطَعْنَا وَاسْمَعْ وَانْظُرْنَا لَكَانَ خَيْرًا لَّهُمْ وَاَقْوَمَۙ وَلٰكِنْ لَّعَنَهُمُ اللّٰهُ بِكُفْرِهِمْ فَلَا يُؤْمِنُوْنَ اِلَّا قَلِيْلًا
minal-lażīna hādū yuḥarrifūnal-kalima ‘am mawāḍi‘ihī wa yaqūlūna sami‘nā wa ‘aṣainā wasma‘ gaira musmi‘iw wa rā‘inā layyam bi'alsinatihim wa ṭa‘nan fid-dīn(i), wa lau annahum qālū sami‘nā wa aṭa‘nā wasma‘ wanẓurnā lakāna khairal lahum wa aqwam(a), wa lākil la‘anahumullāhu bikufrihim falā yu'minūna illā qalīlā(n).
(अर्थात) यहूदी सभक बीच, जे अपन स्थान सँ शब्द बदलि लैत छथि। ओ सभ कहलथिन, “हम सभ सुनलहुँ, मुदा आज्ञा नहि मानब।” आ (ओ सभ सेहो कहलनि), "सुनू," जखन कि (अहाँ मुहम्मद वास्तव मे) किछु नहि सुनलहुँ। आ (कहैत छथि) “रईना” जीह मोड़ि धर्मक निंदा करैत छथि | जँ ओ सभ कहने रहितथि जे "हम सभ सुनैत छी आ मानैत छी, आ सुनैत छी, आ हमरा सभ पर ध्यान दैत छी" तँ ई हुनका सभक लेल नीक आ बेसी सही रहैत, मुदा अल्लाह हुनका सभ केँ गारि देलनि, हुनकर सभक कुफरक कारणेँ। बहुत कम लोक के छोड़ि ओ सब विश्वास नहि करैत छथि।
وَقَالَتِ الْيَهُوْدُ يَدُ اللّٰهِ مَغْلُوْلَةٌ ۗغُلَّتْ اَيْدِيْهِمْ وَلُعِنُوْا بِمَا قَالُوْا ۘ بَلْ يَدٰهُ مَبْسُوْطَتٰنِۙ يُنْفِقُ كَيْفَ يَشَاۤءُۗ وَلَيَزِيْدَنَّ كَثِيْرًا مِّنْهُمْ مَّآ اُنْزِلَ اِلَيْكَ مِنْ رَّبِّكَ طُغْيَانًا وَّكُفْرًاۗ وَاَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاۤءَ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِۗ كُلَّمَآ اَوْقَدُوْا نَارًا لِّلْحَرْبِ اَطْفَاَهَا اللّٰهُ ۙوَيَسْعَوْنَ فِى الْاَرْضِ فَسَادًاۗ وَاللّٰهُ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِيْنَ
wa qālatil-yahūdu yadullāhi maglūlah(tun), gullat aidīhim wa lu‘inū bimā qālū, bal yadāhu mabsūṭatān(i), yunfiqu kaifa yasyā'(u), wa layazīdanna kaṡīram minhum mā unzila ilaika mir rabbika ṭugyānaw wa kufrā(n), wa alqainā bainahumul-‘adāwata wal-bagḍā'a ilā yaumil-qiyāmah(ti), kullamā auqadū nāral lil-ḥarbi aṭfa'ahallāh(u), wa yas‘auna fil-arḍi fasādā(n), wallāhu lā yuḥibbul-mufsidīn(a).
यहूदी सभ कहलथिन, “परमेश् वरक हाथ बान्हल अछि।” असल में, ई हुनका लोकनिक हाथ में बेड़ी बान्हल छनि आ हुनका लोकनि कें जे कहल गेल छनि ताहि सं श्रापित छथि, भले अल्लाहक दुनू हाथ खुजल हो; अपन इच्छानुसार रोजी-रोटी दैत छथिन। आ (कुरान) जे अहाँक रब सँ अहाँ लग पठाओल गेल छल, से निश्चित रूप सँ हुनका सभ मे सँ अधिकांशक अवज्ञा आ कुफर बढ़ा देत। आ हम सब कयामत के दिन तक हुनका सब के बीच दुश्मनी आ घृणा पैदा केलौं। जखन-जखन ओ सभ युद्धक आगि जराबैत छल, अल्लाह ओकरा बुझा दैत छल। आ पृथ्वी पर विनाश (करबाक) प्रयास करैत छथि । आ नुकसान करय वाला के अल्लाह के नीक नहिं लगैत छनि.
وَقَالَتِ الْيَهُوْدُ عُزَيْرُ ِۨابْنُ اللّٰهِ وَقَالَتِ النَّصٰرَى الْمَسِيْحُ ابْنُ اللّٰهِ ۗذٰلِكَ قَوْلُهُمْ بِاَفْوَاهِهِمْۚ يُضَاهِـُٔوْنَ قَوْلَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَبْلُ ۗقَاتَلَهُمُ اللّٰهُ ۚ اَنّٰى يُؤْفَكُوْنَ
wa qālatil-yahūdu ‘uzairunibnullāhi wa qālatin-naṣāral-masīḥubnullāh(i), żālika qauluhum bi'afwāhihim, yuḍāhi'ūna qaulal-lażīna kafarū min qabl(u), qātalahumullāh(u), annā yu'fakūn(a).
आ यहूदी सब कहलक, “अल्लाह के बेटा उजैर” आ ईसाई सब कहलक, “अल्लाह के बेटा मसीहा।” ओ सभ शब्द हुनका लोकनिक मुँहसँ निकलैत अछि । ओ सभ पूर्वक काफिरक वचनक नकल करैत छलाह | अल्लाह हुनका सभ केँ गारि पढ़ैत छथि; कोना घुमि गेलाह?