خُذِ الْعَفْوَ وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ وَاَعْرِضْ عَنِ الْجٰهِلِيْنَ
khużil-‘afwa wa'mur bil-‘urfi wa a‘riḍ ‘anil-jāhilīn(a).
क्षमाशीलः भूत्वा जनान् वदतु यत् ते बुद्धिमान् कार्यं कुर्वन्तु, मूर्खजनानाम् उपरि ध्यानं मा ददातु।
لَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ اِلٰى مَا مَتَّعْنَا بِهٖٓ اَزْوَاجًا مِّنْهُمْ وَلَا تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ وَاخْفِضْ جَنَاحَكَ لِلْمُؤْمِنِيْنَ
lā tamuddanna ‘ainaika ilā mā matta‘nā bihī azwājam minhum wa lā taḥzan ‘alaihim wakhfiḍ janāḥaka lil-mu'minīn(a).
भवन्तः (मुहम्मदः) कदापि तेषां जीवनस्य सुखानाम् उपरि दृष्टिम् न प्रेषयन्ति ये अस्माभिः तेषां (अविश्वासिनः) केभ्यः समूहेभ्यः दत्ताः, तेषां प्रति दुःखिताः न भवन्ति, विश्वासिनां प्रति विनयशीलाः च न भवन्ति।
وَلَا تَمْشِ فِى الْاَرْضِ مَرَحًاۚ اِنَّكَ لَنْ تَخْرِقَ الْاَرْضَ وَلَنْ تَبْلُغَ الْجِبَالَ طُوْلًا
wa lā tamsyi fil-arḍi marahā(n), innaka lan takhriqal-arḍa wa lan tablugal-jibāla ṭūlā(n).
मा च दम्भेन पृथिव्यां चरन्तु, यतः त्वं पृथिवीं वेधितुं न शक्नोषि, न च पर्वतवत् ऊर्ध्वं उत्तिष्ठितुं शक्नोषि।
وَلِكُلِّ اُمَّةٍ جَعَلْنَا مَنْسَكًا لِّيَذْكُرُوا اسْمَ اللّٰهِ عَلٰى مَا رَزَقَهُمْ مِّنْۢ بَهِيْمَةِ الْاَنْعَامِۗ فَاِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌ فَلَهٗٓ اَسْلِمُوْاۗ وَبَشِّرِ الْمُخْبِتِيْنَ ۙ
wa likulli ummatin ja‘alnā mansakal liyażkurusmallāhi ‘alā mā razaqahum mim bahīmatil-an‘ām(i), fa ilāhukum ilāhuw wāḥidun fa lahū aslimū, wa basysyiril-mukhbitīn(a).
तथा च प्रत्येकं जनानां कृते वयं वधं (बलिदानं) निर्धारितवन्तः, येन ते अल्लाहस्य नाम उल्लेखं कर्तुं शक्नुवन्ति यत् अल्लाह तेभ्यः पशुपालनरूपेण दत्तस्य पोषणस्य कृते। अतः भवतः ईश्वरः सर्वशक्तिमान् ईश्वरः अस्ति अतः तस्मै समर्पणं कुरुत। तथा (अल्लाहस्य) आज्ञापालनेन अधीनतां कुर्वतां कृते (मुहम्मद) शुभसमाचारं प्रसारयन्तु,
وَعِبَادُ الرَّحْمٰنِ الَّذِيْنَ يَمْشُوْنَ عَلَى الْاَرْضِ هَوْنًا وَّاِذَا خَاطَبَهُمُ الْجٰهِلُوْنَ قَالُوْا سَلٰمًا
wa ‘ibādur-raḥmānil-lażīna yamsyūna ‘alal-arḍi haunaw wa iżā khāṭabahumul-jāhilūna qālū salāmā(n).
परमदयालुस्य सेवकाः तु ते एव पृथिवीं विनयेन चरन्ति, यदा अज्ञानिनः तान् अभिवादयन्ति (अपमानितवाक्यैः) तदा ते "सलाम" इति वदन्ति।
وَاخْفِضْ جَنَاحَكَ لِمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ ۚ
wakhfiḍ janāḥaka limanittaba‘aka minal-mu'minīn(a).
ये च विश्वासं कुर्वन्ति ये त्वां अनुसरन्ति तेषां प्रति विनयम् कुर्वन्तु।
وَلَا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنَّاسِ وَلَا تَمْشِ فِى الْاَرْضِ مَرَحًاۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُوْرٍۚ
wa lā tuṣa‘‘ir khaddaka lin-nāsi wa lā tamsyi fil-arḍi maraḥā(n), innallāha lā yuḥibbu kulla mukhtālin fakhūr(in).
मा च जनानां मुखं विमुखं कुरु, न च पृथिव्यां दम्भेन चर। ननु अल्लाहः तान् न रोचयति ये अभिमानिनः, गर्विताः च सन्ति।
وَاقْصِدْ فِيْ مَشْيِكَ وَاغْضُضْ مِنْ صَوْتِكَۗ اِنَّ اَنْكَرَ الْاَصْوَاتِ لَصَوْتُ الْحَمِيْرِ ࣖ
waqṣid fī masy-yika wagḍuḍ min ṣautik(a), inna ankaral-aṣwāti laṣautul-ḥamīr(i).
तथा च भवतः गमनम् सरलं कृत्वा स्वरं मृदु कुरुत। ननु दुष्टतमः शब्दः खरस्य एव भवति” इति ।