اِنَّ اِبْرٰهِيْمَ لَحَلِيْمٌ اَوَّاهٌ مُّنِيْبٌ
inna ibrāhīma laḥalīmun awwāhum munīb(un).
Ibrahim bin rili gud, ɔmbul ɛn i bin lɛk fɔ go bak (to Allah).
قَالَ يٰقَوْمِ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كُنْتُ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّيْ وَرَزَقَنِيْ مِنْهُ رِزْقًا حَسَنًا وَّمَآ اُرِيْدُ اَنْ اُخَالِفَكُمْ اِلٰى مَآ اَنْهٰىكُمْ عَنْهُ ۗاِنْ اُرِيْدُ اِلَّا الْاِصْلَاحَ مَا اسْتَطَعْتُۗ وَمَا تَوْفِيْقِيْٓ اِلَّا بِاللّٰهِ ۗعَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَاِلَيْهِ اُنِيْبُ
qāla yā qaumi ara'aitum in kuntu ‘alā bayyinatim mir rabbī wa razaqanī minhu rizqan ḥasanaw wa mā urīdu an ukhālifakum ila mā anhākum ‘anh(u), in urīdu illal-iṣlāḥa mastaṭa‘t(u), wa mā taufīqī illā billāh(i), ‘alaihi tawakkaltu wa ilaihi unīb(u).
I (Shuaib) se, "O mi pipul dɛm! Ɛksplen to mi if a gɛt klia pruf frɔm mi Masta ɛn I dɔn gi mi gud fɔchɔ (i fayn fɔ mek a pwɛl in kɔmand dɛm)? A nɔ gɛt di intenshɔn fɔ pwɛl una pan wetin a dɔn ban una frɔm. A jɔs want (fɔ briŋ kam) improvement as lɔng as a stil ebul. Ɛn di gayd we a de fala na frɔm Allah nɔmɔ. Fɔ am." A de put mi trɔst ɛn to Am (sɛf) a de kam bak.
وَيَقُوْلُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَوْلَآ اُنْزِلَ عَلَيْهِ اٰيَةٌ مِّنْ رَّبِّهٖۗ قُلْ اِنَّ اللّٰهَ يُضِلُّ مَنْ يَّشَاۤءُ وَيَهْدِيْٓ اِلَيْهِ مَنْ اَنَابَۖ
wa yaqūlul-lażīna kafarū lau lā unzila ‘alaihi āyatum mir rabbih(ī), qul innallāha yuḍillu may yasyā'u wa yahdī ilaihi man anāb(a).
Ɛn di wan dɛn we nɔ biliv se, “Wetin mek dɛn nɔ sɛn sayn (mirakul) dɔŋ to am (Muhammad) frɔm in Masta?” Se (Muhammad), "Fɔ tru, Allah de lid udat i want ɛn i de gayd di wan dɛn we ripɛnt to am."
ثُمَّ جَعَلْنٰهُ نُطْفَةً فِيْ قَرَارٍ مَّكِيْنٍ ۖ
Ṡumma ja‘alnāhu nuṭfatan fī qarārim makīn(in).
Dɔn Wi mek swɛlin (we dɛn kin kip) na wan fayn ples (di bɛlɛ).
۞ مُنِيْبِيْنَ اِلَيْهِ وَاتَّقُوْهُ وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَلَا تَكُوْنُوْا مِنَ الْمُشْرِكِيْنَۙ
munībīna ilaihi wattaqūhu wa aqīmuṣ-ṣalāta wa lā takūnū minal-musyrikīn(a).
bay we yu go bak fɔ ripɛnt to am ɛn fred am ɛn du prea ɛn nɔ bi pan di wan dɛn we de jɔyn patna wit Allah,
وَاِذَا مَسَّ النَّاسَ ضُرٌّ دَعَوْا رَبَّهُمْ مُّنِيْبِيْنَ اِلَيْهِ ثُمَّ اِذَآ اَذَاقَهُمْ مِّنْهُ رَحْمَةً اِذَا فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ بِرَبِّهِمْ يُشْرِكُوْنَۙ
wa iżā massan-nāsa ḍurrun da‘au rabbahum munībīna ilaihi ṡumma iżā ażāqahum minhu raḥmatan iżā farīqum minhum birabbihim yusyrikūn(a).
Ɛn we pipul dɛn gɛt wan denja, dɛn kin kɔl dɛn Masta fɔ go bak (ripɛnt) to Am, dɔn we i gi dɛn smɔl pan in gudnɛs, wantɛm wantɛm sɔm pan dɛn kin jɔyn patna wit Allah.
وَاِنْ جَاهَدٰكَ عَلٰٓى اَنْ تُشْرِكَ بِيْ مَا لَيْسَ لَكَ بِهٖ عِلْمٌ فَلَا تُطِعْهُمَا وَصَاحِبْهُمَا فِى الدُّنْيَا مَعْرُوْفًا ۖوَّاتَّبِعْ سَبِيْلَ مَنْ اَنَابَ اِلَيَّۚ ثُمَّ اِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَاُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ
wa in jāhadāka ‘alā an tusyrika bī mā laisa laka bihī ‘ilmun falā tuṭi‘humā wa ṣāḥibhumā fid-dun-yā ma‘rūfā(n), wattabi‘ sabīla man anāba ilayya(a), ṡumma ilayya marji‘ukum fa unabbi'ukum bimā kuntum ta‘malūn(a).
Ɛn if dɛn ɔl tu fos yu fɔ jɔyn patna wit Mi wit sɔntin we yu nɔ no bɔt, den nɔ obe dɛn, ɛn jɔyn dɛn fayn fayn wan na di wɔl, ɛn fala di rod fɔ di wan dɛn we de kam bak to Mi. Dɔn to Mi na yu kam bak, dɔn a go tɛl yu wetin yu dɔn du.
اَفَلَمْ يَرَوْا اِلٰى مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِۗ اِنْ نَّشَأْ نَخْسِفْ بِهِمُ الْاَرْضَ اَوْ نُسْقِطْ عَلَيْهِمْ كِسَفًا مِّنَ السَّمَاۤءِۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِّكُلِّ عَبْدٍ مُّنِيْبٍ ࣖ
afalam yarau ilā mā baina aidīhim wa mā khalfahum minas-samā'i wal-arḍ(i), in nasya' nakhsif bihimul-arḍa au nusqiṭ ‘alaihim kisafam minas-samā'(i), inna fī żālika la'āyatal likulli ‘abdim munīb(in).
So dɛn nɔ de pe atɛnshɔn to di ɛvin ɛn di wɔl we de bifo ɛn biɛn dɛn? If Wi bin want, Wi fɔ dɔn bɛr dɛn na di wɔl ɔ Wi fɔ dɔn sɛn smɔl smɔl tin dɛn frɔm di skay pan dɛn. Fɔ tru, insay dat, rili sayn de (fɔ Allah in pawa) fɔ ɛvri savant we de kam bak (to Am).
قَالَ لَقَدْ ظَلَمَكَ بِسُؤَالِ نَعْجَتِكَ اِلٰى نِعَاجِهٖۗ وَاِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ الْخُلَطَاۤءِ لَيَبْغِيْ بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍ اِلَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ وَقَلِيْلٌ مَّا هُمْۗ وَظَنَّ دَاوٗدُ اَنَّمَا فَتَنّٰهُ فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهٗ وَخَرَّ رَاكِعًا وَّاَنَابَ ۩
qāla laqad ẓalamaka bisu'āli na‘jatika ilā ni‘ājih(ī), wa inna kaṡīram minal-khulaṭā'i layabgī ba‘ḍuhum ‘alā ba‘ḍin illal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti wa qalīlum mā hum, wa ẓanna dāwūdu annamā fatannāhu fastagfara rabbahū wa kharra rāki‘aw wa anāb(a).
I (Dawud) se, "Fɔ tru, i dɔn du bad to yu bay we i aks fɔ mek dɛn (ad) yu got to in yon. Fɔ tru, bɔku pan di pipul dɛn we na patna de du bad to ɔda pipul dɛn, pas di wan dɛn we biliv ɛn du gud tin; ɛn na wan wan pan dɛn nɔmɔ de du dat." Ɛn Dawud bin sɔprayz se Wi de tɛst am; So i aks fɔ fɔgiv frɔm in Masta dɔn i fɔdɔm ɛn ripɛnt.
وَلَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمٰنَ وَاَلْقَيْنَا عَلٰى كُرْسِيِّهٖ جَسَدًا ثُمَّ اَنَابَ
wa laqad fatannā sulaimāna wa alqainā ‘alā kursiyyihī jasadan ṡumma anāb(a).
Ɛn fɔ tru, Wi bin tɛst Sɔlɔmɔn ɛn mek i ledɔm na in tron lɛk bɔdi (we sik bikɔs i wik), dɔn i ripɛnt.
۞ وَاِذَا مَسَّ الْاِنْسَانَ ضُرٌّ دَعَا رَبَّهٗ مُنِيْبًا اِلَيْهِ ثُمَّ اِذَا خَوَّلَهٗ نِعْمَةً مِّنْهُ نَسِيَ مَا كَانَ يَدْعُوْٓا اِلَيْهِ مِنْ قَبْلُ وَجَعَلَ لِلّٰهِ اَنْدَادًا لِّيُضِلَّ عَنْ سَبِيْلِهٖ ۗ قُلْ تَمَتَّعْ بِكُفْرِكَ قَلِيْلًا ۖاِنَّكَ مِنْ اَصْحٰبِ النَّارِ
wa iżā massal-insāna ḍurrun da‘ā rabbahū munīban ilaihi ṡumma iżā khawwalahū ni‘matan minhu nasiya mā kāna yad‘ū ilaihi min qablu wa ja‘ala lilllāhi andādal liyuḍilla ‘an sabīlih(ī), qul tamatta‘ bikufrika qalīlā(n), innaka min aṣḥābin-nār(i).
Ɛn we disasta apin to mɔtalman, i de aks (ɛp) frɔm in Masta bay we i de tɔn bak (obe) Am; bɔt we I gi blɛsin to am i fɔgɛt (di disasta) we i bin pre to Allah fɔ bifo, ɛn mek padi fɔ Allah fɔ mek (pipul) go kɔmɔt na In rod. Se, "Una ɛnjɔy wit yu nɔ biliv fɔ sɔm tɛm. Fɔ tru, yu go de wit di pipul dɛn we de na Ɛl."
وَالَّذِيْنَ اجْتَنَبُوا الطَّاغُوْتَ اَنْ يَّعْبُدُوْهَا وَاَنَابُوْٓا اِلَى اللّٰهِ لَهُمُ الْبُشْرٰىۚ فَبَشِّرْ عِبَادِۙ
wal-lażīnajtanabuṭ-ṭāgūta ay ya‘budūhā wa anābū ilallāhi lahumul-busyrā, fabasysyir ‘ibād(i).
Ɛn di wan dɛn we de fa frɔm tagut (i.e.) nɔ de wɔship am ɛn go bak to Allah, dɛn fɔ gɛt gud nyus; So, tɛl Mi savant dɛn di gud nyuz, .
وَاَنِيْبُوْٓا اِلٰى رَبِّكُمْ وَاَسْلِمُوْا لَهٗ مِنْ قَبْلِ اَنْ يَّأْتِيَكُمُ الْعَذَابُ ثُمَّ لَا تُنْصَرُوْنَ
wa anībū ilā rabbikum wa aslimū lahū min qabli ay ya'tiyakumul-‘ażābu ṡumma lā tunṣarūn(a).
Ɛn go bak to yu Masta, ɛn sɔrɛnda to am bifo di pɔnishmɛnt kam to yu, da tɛm de dɛn nɔ go ɛp yu.
وَمَا اخْتَلَفْتُمْ فِيْهِ مِنْ شَيْءٍ فَحُكْمُهٗٓ اِلَى اللّٰهِ ۗذٰلِكُمُ اللّٰهُ رَبِّيْ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُۖ وَاِلَيْهِ اُنِيْبُ
wa makhtalaftum fīhi min syai'in faḥukmuhū ilallāh(i), żālikumullāhu rabbī ‘alaihi tawakkaltu wa ilaihi unīb(u).
Ɛn ɛnitin we yu agyu wit am bɔt sɔntin, di disayd na (up to) Allah. (We gɛt dɛn kayn kwaliti dɛn de) na Allah mi Masta. Na Am a de put mi trɔst ɛn to Am a de kam bak.
۞ شَرَعَ لَكُمْ مِّنَ الدِّيْنِ مَا وَصّٰى بِهٖ نُوْحًا وَّالَّذِيْٓ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ وَمَا وَصَّيْنَا بِهٖٓ اِبْرٰهِيْمَ وَمُوْسٰى وَعِيْسٰٓى اَنْ اَقِيْمُوا الدِّيْنَ وَلَا تَتَفَرَّقُوْا فِيْهِۗ كَبُرَ عَلَى الْمُشْرِكِيْنَ مَا تَدْعُوْهُمْ اِلَيْهِۗ اَللّٰهُ يَجْتَبِيْٓ اِلَيْهِ مَنْ يَّشَاۤءُ وَيَهْدِيْٓ اِلَيْهِ مَنْ يُّنِيْبُۗ
syara‘a lakum minad-dīni mā waṣṣā bihī nūḥaw wal-lażī auḥainā ilaika wa mā waṣṣā bihī ibrāhīma wa mūsā wa ‘īsā an aqīmud-dīna wa lā tatafarraqū fīh(i), kabura ‘alal-musyrikīna mā tad‘ūhum ilaih(i), allāhu yajtabī ilaihi may yasyā'u wa yahdī ilaihi may yunīb(u).
I gi wan wil to Noa ɛn wetin Wi dɔn sho yu (Muhammad) ɛn wetin Wi dɔn gi to Ebraam, Mozis ɛn Jizɔs, dat na, sɔpɔt yu rilijɔn (fet ɛn piety) ɛn nɔ sheb insay am. I rili at fɔ di wan dɛn we de biliv bɔku gɔd dɛn (fɔ fala) di rilijɔn we yu de kɔl to dɛn. Allah de pik di wan dɛn we i want to di rilijɔn we de wɔship wan gɔd ɛn gi gayd to In (rilijɔn) fɔ di wan dɛn we de kam bak (to Am).
تَبْصِرَةً وَّذِكْرٰى لِكُلِّ عَبْدٍ مُّنِيْبٍ
tabṣirataw wa żikrā likulli ‘abdim munīb(in).
fɔ bi lɛsin ɛn wɔnin fɔ ɛvri savant we de kam bak (we de put insɛf ɔnda Allah).
مَنْ خَشِيَ الرَّحْمٰنَ بِالْغَيْبِ وَجَاۤءَ بِقَلْبٍ مُّنِيْبٍۙ
man khasyiyar-raḥmāna bil-gaibi wa jā'a biqalbim munīb(in).
(Dat na) di wan we de fred Allah, di wan we gɛt sɔri-at pas ɔlman, pan ɔl we i nɔ de si am (to am) ɛn i kam wit at we ripɛnt,
قَدْ كَانَتْ لَكُمْ اُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِيْٓ اِبْرٰهِيْمَ وَالَّذِيْنَ مَعَهٗۚ اِذْ قَالُوْا لِقَوْمِهِمْ اِنَّا بُرَءٰۤؤُا مِنْكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۖ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاۤءُ اَبَدًا حَتّٰى تُؤْمِنُوْا بِاللّٰهِ وَحْدَهٗٓ اِلَّا قَوْلَ اِبْرٰهِيْمَ لِاَبِيْهِ لَاَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ وَمَآ اَمْلِكُ لَكَ مِنَ اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍۗ رَبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَاِلَيْكَ اَنَبْنَا وَاِلَيْكَ الْمَصِيْرُ
qad kānat lakum uswatun ḥasanatun fī ibrāhīma wal-lażīna ma‘ah(ū), iż qālū liqaumihim innā bura'ā'u minkum wa mimmā ta‘budūna min dūnillāh(i), kafarnā bikum wa badā bainanā wa bainakumul-‘adāwatu wal-bagḍā'u abadan ḥattā tu'minū billāhi waḥdahū illā qaula ibrāhīma li'abīhi la'astagfiranna laka wa mā amliku laka minallāhi min syai'(in), rabbanā ‘alaika tawakkalnā wa ilaika anabnā wa ilaikal-maṣīr(u).
Fɔ tru, wan gud ɛgzampul bin de fɔ una insay Ebraam ɛn di wan dɛn we bin de wit am, we dɛn se to in pipul dɛn se, "Fɔ tru, wi dɔn separet frɔm una ɛn frɔm wetin una de wɔship apat frɔm Allah, wi de dinay una (nɔ biliv) ɛn ɛnimi ɛn et de bitwin wi ɛn una sote go te una biliv pan Allah nɔmɔ," pas nɔmɔ Ibrahim tɔk to in papa, "Fɔ tru, a go aks fɔgiv fɔ una, bɔt mi." a nɔ ebul fɔ tinap tranga wan we Allah de mek una sɔfa atɔl." (Ibrahim se), "Wi Masta, to Yu nɔmɔ wi de put wi trɔst ɛn na Yu nɔmɔ wi de ripɛnt ɛn to Yu nɔmɔ wi de kam bak,