وَاَنَّ هٰذَا صِرَاطِيْ مُسْتَقِيْمًا فَاتَّبِعُوْهُ ۚوَلَا تَتَّبِعُوا السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِكُمْ عَنْ سَبِيْلِهٖ ۗذٰلِكُمْ وَصّٰىكُمْ بِهٖ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُوْنَ
wa anna hāżā ṣirāṭī mustaqīman fattabi‘ūh(u), wa lā tattabi‘us-subula fa tafarraqa bikum ‘an sabīlih(ī), żālikum waṣṣākum bihī la‘allakum tattaqūn(a).
ते सचमुच, एह् मेरा सीधा रस्ता ऐ। फिर फॉलो करो ! (दूजे) रस्ते दा अनुसरण नेईं करो जेह्ड़े तुसेंगी उंदे रस्ते थमां बिखर देङन। इस तर्हां उसने तुहानूं आज्ञा दित्ती कि तुसीं भक्त हो जाओ।
اِتَّبِعُوْا مَآ اُنْزِلَ اِلَيْكُمْ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَلَا تَتَّبِعُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اَوْلِيَاۤءَۗ قَلِيْلًا مَّا تَذَكَّرُوْنَ
ittabi‘ū mā unzila ilaikum mir rabbikum wa lā tattabi‘ū min dūnihī auliyā'(a), qalīlam mā tażakkarūn(a).
अपने रब कोला जेड़ा तुंदे कोल उतरे दा ऐ, उसी अपनाओ, ते उंदे अलावा कुसै होर दा अपना सरदार नेईं बनाओ। तुस बड़े घट्ट सबक लैंदे ओ।
وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيَاتُنَا بَيِّنٰتٍۙ قَالَ الَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ لِقَاۤءَنَا ائْتِ بِقُرْاٰنٍ غَيْرِ هٰذَآ اَوْ بَدِّلْهُ ۗ قُلْ مَا يَكُوْنُ لِيْٓ اَنْ اُبَدِّلَهٗ مِنْ تِلْقَاۤئِ نَفْسِيْ ۚاِنْ اَتَّبِعُ اِلَّا مَا يُوْحٰٓى اِلَيَّ ۚ اِنِّيْٓ اَخَافُ اِنْ عَصَيْتُ رَبِّيْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ
wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyināt(in), qālal-lażīna lā yarjūna liqā'ana'ti biqur'ānin gairi hāżā au baddilh(u), qul mā yakūnu lī an ubaddilahū min tilqā'i nafsī, in attabi‘u illā mā yūḥā ilayy(a), innī akhāfu in ‘aṣaitu rabbī ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).
ते जदुं साढ़े आयत उंदे उप् पर साफ-साफ सुनाए गे तां जिनेंगी साढ़े कन् ने मिलने दी उम्मीद नेई ही, उनेंगी ग् लाया, "इस कुरान दे अलावा कुसे बी कताब लेई आओ जां उसी बदलो।" (मुहम्मद) आखना, "मेरे लेई अपनी मर्जी कन्नै इसगी बदलना उचित नेईं ऐ। मैं सिर्फ उसी गै पालन करना जेह्ड़ा मेरे उप्पर प्रकट कीता गेदा ऐ। मैं सच्ची गै उस बड्डे दिन (कयामत) दी सजा कोला डरना ऐ जेकर मैं अपने रब दी आज्ञा नेईं मनना।"
مَآ اَفَاۤءَ اللّٰهُ عَلٰى رَسُوْلِهٖ مِنْ اَهْلِ الْقُرٰى فَلِلّٰهِ وَلِلرَّسُوْلِ وَلِذِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَابْنِ السَّبِيْلِۙ كَيْ لَا يَكُوْنَ دُوْلَةً ۢ بَيْنَ الْاَغْنِيَاۤءِ مِنْكُمْۗ وَمَآ اٰتٰىكُمُ الرَّسُوْلُ فَخُذُوْهُ وَمَا نَهٰىكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوْاۚ وَاتَّقُوا اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ شَدِيْدُ الْعِقَابِۘ
mā afā'allāhu ‘alā rasūlihī min ahlil-qurā fa lillāhi wa lir-rasūli wa liżil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīni wabnis-sabīl(i), kailā yakūna dūlatam bainal-agniyā'i minkum, wa mā ātākumur-rasūlu fa khużūhu wa mā nahākum ‘anhu fantahū, wattaqullāh(a), innallāha syadīdul-‘iqāb(i).
उनें लोकें दी लूटदी दौलत (फाई') जेह्ड़ी अल्लाह ने अपने रसूले (जिस थमां आया हा) केई मुल्खें दे निवासियें गी दित्ती ही, ओह् अल्लाह, रसूलुल्लाह, रिश्तेदार (रसूल), अनाथ, गरीब लोकें ते उनें लोकें आस्तै ही जेह्ड़े सफर च हे, तां जे खजाना सिर्फ तुंदे च अमीरें च गै नेईं घूमना चाहिदा। रसूलुल्लाह जो भी देंदा है, उसे स्वीकार करो। ते जे किश ओह तुसेंगी मना करदा ऐ, उसी छोड़ो। और अल्लाह से डरना। सचमुच अल्लाह सजा च बड़ा कठोर ऐ।