وَاِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اِنِّيْ جَاعِلٌ فِى الْاَرْضِ خَلِيْفَةً ۗ قَالُوْٓا اَتَجْعَلُ فِيْهَا مَنْ يُّفْسِدُ فِيْهَا وَيَسْفِكُ الدِّمَاۤءَۚ وَنَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَنُقَدِّسُ لَكَ ۗ قَالَ اِنِّيْٓ اَعْلَمُ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ
wa iż qāla rabbuka lil-malā'ikati innī jā‘ilun fil-arḍi khalīfah(tan), qālū ataj‘alu fīhā may yufsidu fīhā wa yasfikud-dimā'(a), wa naḥnu nusabbiḥu biḥamdika wa nuqaddisu lak(a), qāla innī a‘lamu mā lā ta‘lamūn(a).
यदा च (स्मरतु) यदा भवतः प्रभुः स्वर्गदूतान् अवदत् यत् अहं पृथिव्यां खलीफां करिष्यामि। ते अवदन्-किं त्वं तत्र कञ्चित् स्थापयिष्यसि यः भ्रष्टाचारं जनयिष्यति, रक्तपातं च करिष्यति, यदा वयं त्वां स्तुवामः, तव नाम पवित्रं कुर्मः च? स उवाच सत्यं अहं जानामि यत् त्वं न जानासि।
مِنْ اَجْلِ ذٰلِكَ ۛ كَتَبْنَا عَلٰى بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اَنَّهٗ مَنْ قَتَلَ نَفْسًاۢ بِغَيْرِ نَفْسٍ اَوْ فَسَادٍ فِى الْاَرْضِ فَكَاَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِيْعًاۗ وَمَنْ اَحْيَاهَا فَكَاَنَّمَآ اَحْيَا النَّاسَ جَمِيْعًا ۗوَلَقَدْ جَاۤءَتْهُمْ رُسُلُنَا بِالْبَيِّنٰتِ ثُمَّ اِنَّ كَثِيْرًا مِّنْهُمْ بَعْدَ ذٰلِكَ فِى الْاَرْضِ لَمُسْرِفُوْنَ
min ajli żālik(a), katabnā ‘alā banī isrā'īla annahū man qatala nafsam bigairi nafsin au fasādin fil-arḍi fa ka'annamā qatalan-nāsa jamī‘ā(n), wa man aḥyāhā fa ka'annamā aḥyan-nāsa jamī‘ā(n), wa laqad jā'athum rusulunā bil-bayyināt(i), ṡumma inna kaṡīram minhum ba‘da żālika fil-arḍi lamusrifūn(a).
अतः वयं इस्राएलसन्ततिभ्यः आज्ञां कृतवन्तः यत् यः कश्चित् व्यक्तिं हन्ति, न तु अन्यस्य वधस्य प्रतिकारार्थं वा देशे भ्रष्टाचारस्य वा प्रतिकाररूपेण, सः सर्वान् मनुष्यान् मारितवान् इव अस्ति। यः मनुष्यस्य प्राणान् रक्षति, सः सर्वेषां मनुष्याणां प्राणान् रक्षितः इव भवति। ननु अस्माकं दूतः स्पष्टप्रमाणैः सह तेषां समीपम् आगतः। किन्तु तेषु बहवः तदनन्तरं देशे अतिक्रमणं कृतवन्तः।
۞ قُلْ تَعَالَوْا اَتْلُ مَا حَرَّمَ رَبُّكُمْ عَلَيْكُمْ اَلَّا تُشْرِكُوْا بِهٖ شَيْـًٔا وَّبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسَانًاۚ وَلَا تَقْتُلُوْٓا اَوْلَادَكُمْ مِّنْ اِمْلَاقٍۗ نَحْنُ نَرْزُقُكُمْ وَاِيَّاهُمْ ۚوَلَا تَقْرَبُوا الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَۚ وَلَا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِيْ حَرَّمَ اللّٰهُ اِلَّا بِالْحَقِّۗ ذٰلِكُمْ وَصّٰىكُمْ بِهٖ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُوْنَ
qul ta‘ālau atlu mā ḥarrama rabbukum ‘alaikum allā tusyrikū bihī syai'aw wa bil-wālidaini iḥsānā(n), wa lā taqtulū aulādakum min imlāq(in), naḥnu narzuqukum wa iyyāhum, wa lā taqrabul-fawāḥisya mā ẓahara minhā wa mā baṭan(a), wa lā taqtulun-nafsal-latī ḥarramallāhu illā bil-ḥaqq(i), żālikum waṣṣākum bihī la‘allakum ta‘qilūn(a).
कथयतु (मुहम्मद) "यत् ईश्वरः भवन्तं निषिद्धं तत् पठामि। तस्य सह किमपि न सङ्गतिं कुरुत, मातापितृणां कृते भद्रं कुरुत, स्वसन्ततिं न मारयन्तु यतः ते दरिद्राः सन्ति। वयं एव भवतः तेषां च पोषणं प्रदास्यामः; दृश्यमानं वा गुप्तं वा घृणितकर्मणां समीपं न गच्छन्तु, अल्लाहेन निषिद्धानां जनान् मा हन्तु, सम्यक् कारणान् विहाय। एवं सः भवन्तं आज्ञापयति यथा भवन्तः अवगच्छन्ति
وَلَا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِيْ حَرَّمَ اللّٰهُ اِلَّا بِالْحَقِّۗ وَمَنْ قُتِلَ مَظْلُوْمًا فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهٖ سُلْطٰنًا فَلَا يُسْرِفْ فِّى الْقَتْلِۗ اِنَّهٗ كَانَ مَنْصُوْرًا
wa lā taqtulun-nafsal-latī ḥarramallāhu illā bil-ḥaqq(i), wa man qutila maẓlūman faqad ja‘alnā liwaliyyihī sulṭānan falā yusrif fil-qatl(i), innahū kāna manṣūrā(n).
तथा च येषां जनानां वधं अल्लाहः निषिद्धवान्, तेषां वधं न कुर्वन्तु, केवलं वैधं (कारणं) विहाय। यश्च अन्यायेन हन्यते, तर्हि खलु तस्य रक्षकाय वयं शक्तिं दत्तवन्तः, किन्तु तस्य रक्षकः वधस्य सीमां मा अतिक्रमेत्। ननु स एव साहाय्यमाप्नोति।
فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰٓى اِذَا لَقِيَا غُلٰمًا فَقَتَلَهٗ ۙقَالَ اَقَتَلْتَ نَفْسًا زَكِيَّةً؈ۢبِغَيْرِ نَفْسٍۗ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا نُّكْرًا ۔
fanṭalaqā, ḥattā iżā laqiyā gulāman fa qatalah(ū), qāla aqatalta nafsan zakiyyatam bigairi nafs(in), laqad ji'ta syai'an nukrā(n).
अतः तौ द्वौ अपि गतवन्तौ; यावत् तौ एकं युवकं मिलितवन्तौ तावत् सः तं मारितवान्। सः (मोशेः) अवदत्, "किमर्थं शुद्धं आत्मानं हन्ति, न तु अन्यस्य वधस्य कारणात्? ननु भवता किमपि अतीव दुष्कृतं कृतम्।"