۞ وَاِنْ كُنْتُمْ عَلٰى سَفَرٍ وَّلَمْ تَجِدُوْا كَاتِبًا فَرِهٰنٌ مَّقْبُوْضَةٌ ۗفَاِنْ اَمِنَ بَعْضُكُمْ بَعْضًا فَلْيُؤَدِّ الَّذِى اؤْتُمِنَ اَمَانَتَهٗ وَلْيَتَّقِ اللّٰهَ رَبَّهٗ ۗ وَلَا تَكْتُمُوا الشَّهَادَةَۗ وَمَنْ يَّكْتُمْهَا فَاِنَّهٗٓ اٰثِمٌ قَلْبُهٗ ۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ عَلِيْمٌ ࣖ
wa in kuntum ‘alā safariw wa lam tajidū kātiban fa riḥānum maqbūḍah(tun), fa'in amina ba‘ḍukum ba‘ḍan falyu'addil-lażi'tumina amānatahū walyattaqillāha rabbah(ū), wa lā taktumusy syahādah(ta), wa may yaktumhā fa'innahū āṡimun qalbuh(ū), wallāhu bimā ta‘malūna ‘alīm(un).
ហើយប្រសិនបើអ្នករកមិនឃើញអ្នកនិពន្ធក្នុងដំណើររបស់អ្នកទេ នោះអ្នកគួរតែមានទ្រព្យបញ្ចាំ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រសិនបើអ្នកខ្លះក្នុងចំណោមអ្នកទុកចិត្តអ្នកដទៃ ចូរឱ្យអ្នកដែលត្រូវបានគេទុកចិត្តបំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់ពួកគេ (បំណុល) ហើយចូរឱ្យពួកគេកោតខ្លាចអល់ឡោះជាម្ចាស់របស់ពួកគេ។ ហើយកុំលាក់បាំងសក្ខីកម្មរបស់អ្នក ព្រោះអ្នកណាដែលលាក់បាំងវា ពិតប្រាកដណាស់ ចិត្តរបស់គាត់គឺកខ្វក់ (មានបាប)។ អល់ឡោះដឹងបំផុតអំពីអ្វីដែលអ្នករាល់គ្នាធ្វើ។
۞ اِنَّ اللّٰهَ يَأْمُرُكُمْ اَنْ تُؤَدُّوا الْاَمٰنٰتِ اِلٰٓى اَهْلِهَاۙ وَاِذَا حَكَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ اَنْ تَحْكُمُوْا بِالْعَدْلِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ نِعِمَّا يَعِظُكُمْ بِهٖ ۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ سَمِيْعًاۢ بَصِيْرًا
innallāha ya'murukum an tu'addul-amānāti ilā ahlihā, wa iżā ḥakamtum bainan-nāsi an taḥkumū bil-‘adl(i), innallāha ni‘immā ya‘iẓukum bih(ī), innallāha kāna samī‘am baṣīrā(n).
ជាការពិតណាស់ អល់ឡោះបញ្ជាឱ្យអ្នកនាំសារទៅកាន់អ្នកដែលមានសិទ្ធិទទួលវា ហើយនៅពេលដែលអ្នកបង្កើតច្បាប់រវាងមនុស្ស អ្នកត្រូវតែបង្កើតវាដោយយុត្តិធម៌។ ជាការពិតណាស់ អល់ឡោះគឺជាអ្នកដែលបង្រៀនអ្នកដ៏ល្អបំផុត។ ជាការពិតណាស់ អល់ឡោះជាអ្នកដែលឮអ្វីៗទាំងអស់ ជាអ្នកដែលឃើញអ្វីៗទាំងអស់។
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَخُوْنُوا اللّٰهَ وَالرَّسُوْلَ وَتَخُوْنُوْٓا اَمٰنٰتِكُمْ وَاَنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā takhūnullāha war-rasūla wa takhūnū amānātikum wa antum ta‘lamūn(a).
ឱបណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿ! ចូរពួកអ្នកកុំក្បត់អល់ឡោះ និងអ្នកនាំសារ ហើយកុំក្បត់អ្វីដែលបានប្រគល់ឱ្យពួកអ្នក ខណៈពេលដែលពួកអ្នកដឹង។
وَالَّذِيْنَ هُمْ لِاَمٰنٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَاعُوْنَ ۙ
wal-lażīna hum li'amānātihim wa ‘ahdihim rā‘ūn(a).
ហើយ (ពិតជាមានសំណាងណាស់) គឺជាមនុស្សដែលរក្សាអាណត្តិ និងការសន្យារបស់ខ្លួន
اِنَّا عَرَضْنَا الْاَمَانَةَ عَلَى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَالْجِبَالِ فَاَبَيْنَ اَنْ يَّحْمِلْنَهَا وَاَشْفَقْنَ مِنْهَا وَحَمَلَهَا الْاِنْسَانُۗ اِنَّهٗ كَانَ ظَلُوْمًا جَهُوْلًاۙ
innā ‘araḍnal-amānata ‘alas-samāwāti wal-arḍi fa abaina ay yaḥmilnahā wa asyfaqna minhā wa ḥamalahal-insān(u), innahū kāna ẓalūman jahūlā(n).
ជាការពិតណាស់ យើងបានផ្ដល់សារមួយទៅកាន់មេឃ ផែនដី និងភ្នំ ប៉ុន្តែមនុស្សគ្រប់គ្នាស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការបំពេញកាតព្វកិច្ច ហើយពួកគេមានការព្រួយបារម្ភថាពួកគេនឹងមិនអនុវត្តវា (វាធ្ងន់) ដូច្នេះកាតព្វកិច្ចនេះត្រូវបានបំពេញដោយមនុស្ស។ ជាការពិតណាស់ មនុស្សគឺអយុត្តិធម៌ និងល្ងង់ខ្លៅណាស់។