بَلْ قَالُوْٓا اَضْغَاثُ اَحْلَامٍۢ بَلِ افْتَرٰىهُ بَلْ هُوَ شَاعِرٌۚ فَلْيَأْتِنَا بِاٰيَةٍ كَمَآ اُرْسِلَ الْاَوَّلُوْنَ
bal qālū aḍgāṡu aḥlāmim baliftarāhu bal huwa syā‘ir(un), falya'tinā bi'āyatin kamā ursilal-awwalūn(a).
उन्हां ने इथां तक कि आख्या कि, “(कुरान) उलझन भरे सपने दा फल हे, या उन्हां दी (मुहम्मद) दी मनगढ़ंत चीजां दा नतीजा हे, या इथां तक कि ओ सिर्फ कवि हे, ओ साडे वास्ते हिक निशान (सबूत) लावे, जिवें ओ रसूले पहले भेजे गए हन।”
وَمَا عَلَّمْنٰهُ الشِّعْرَ وَمَا يَنْۢبَغِيْ لَهٗ ۗاِنْ هُوَ اِلَّا ذِكْرٌ وَّقُرْاٰنٌ مُّبِيْنٌ ۙ
wa mā ‘allamnāhusy-syi‘ra wa mā yambagī lah(ū), in huwa illā żikruw wa qur'ānum mubīn(un).
ते असीं उस नूं (मुहम्मद नू) कविता नहीं सिखाई ते कविता उहदे वास्ते उचित नहीं सी। कुरान इक साफ सबक ते किताब दे सिवा होर किश नेईं ऐ,
وَيَقُوْلُوْنَ اَىِٕنَّا لَتَارِكُوْٓا اٰلِهَتِنَا لِشَاعِرٍ مَّجْنُوْنٍ ۗ
wa yaqūlūna a'innā latārikū ālihatinā lisyā‘irim majnūn(in).
ते उ’नें आखेआ, “के अस इक पागल कवि दे कारण अपनी पूजा छोड़ी देगे?”
اَمْ يَقُوْلُوْنَ شَاعِرٌ نَّتَرَبَّصُ بِهٖ رَيْبَ الْمَنُوْنِ
am yaqūlūna syā‘irin natarabbaṣu bihī raibal-manūn(i).
इत्थूं तगर जे उ’नें आखेआ जे ओह् इक कवि ऐ जिसदे कन्नै अस इक हादसा होने दा इंतजार करा’रदे आं।
وَّمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍۗ قَلِيْلًا مَّا تُؤْمِنُوْنَۙ
wa mā huwa biqauli syā‘ir(in), qalīlam mā tu'minūn(a).
ते ओह (कुरान) किसी कवि दे शब्द नहीं हन। तुहाडे उप्पर उदे उप्पर थोड़ा भरोसा ऐ।