۞ وَقَضٰى رَبُّكَ اَلَّا تَعْبُدُوْٓا اِلَّآ اِيَّاهُ وَبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسٰنًاۗ اِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ اَحَدُهُمَآ اَوْ كِلٰهُمَا فَلَا تَقُلْ لَّهُمَآ اُفٍّ وَّلَا تَنْهَرْهُمَا وَقُلْ لَّهُمَا قَوْلًا كَرِيْمًا
wa qaḍā rabbuka allā ta‘budū illā iyyāhu wa bil-wālidaini iḥsānā(n), immā yabluganna ‘indakal-kibara aḥaduhumā au kilāhumā falā taqul lahumā uffiw wa lā tanhar humā wa qul lahumā qaulan karīmā(n).
உங்கள் இறைவன், அவனைத் தவிர வேறு எவரையும் வணங்க வேண்டாம் என்றும், உங்கள் பெற்றோருக்கு நன்மை செய்ய வேண்டும் என்றும் உங்களுக்குக் கட்டளையிட்டுள்ளான். அவர்களில் ஒருவர் அல்லது இருவருமே உங்கள் பராமரிப்பில் முதுமை அடைந்தால், அவர்கள் இருவரையும் நோக்கி 'ஆ' என்ற வார்த்தையை ஒருபோதும் கூறாதீர்கள்; அவர்கள் இருவரையும் பார்த்து ஒருபோதும் கத்தாதீர்கள்; மேலும், அவர்கள் இருவரிடமும் நல்ல வார்த்தைகளையே கூறுங்கள்.
وَاخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَقُلْ رَّبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيٰنِيْ صَغِيْرًاۗ
wakhfiḍ lahumā janāḥaż-żulli minar-raḥmati wa qur rabbirḥamhumā kamā rabbayānī ṣagīrā(n).
மேலும், அவர்கள் இருவரிடமும் மிகுந்த அன்புடன் பணிந்து, "என் இறைவா! நான் சிறுவனாக இருந்தபோது அவர்கள் இருவரும் எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்ததுபோல, அவர்கள் இருவரையும் நேசி!" என்று கூறு.
وَوَصَّيْنَا الْاِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ حُسْنًا ۗوَاِنْ جَاهَدٰكَ لِتُشْرِكَ بِيْ مَا لَيْسَ لَكَ بِهٖ عِلْمٌ فَلَا تُطِعْهُمَا ۗاِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَاُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ
wa waṣṣainal-insāna biwālidaihi ḥusnā(n), wa in jāhadāka litusyrika bī mā laisa laka bihī ‘ilmun falā tuṭi‘humā, ilayya marji‘ukum fa'unabbi'ukum bimā kuntum ta‘malūn(a).
மனிதர்கள் தங்கள் பெற்றோருக்கு நன்மை செய்வதை நாம் கட்டாயமாக்கியுள்ளோம். உங்களுக்குத் தெரியாத ஒன்றை என்னுடன் இணைக்குமாறு அவர்கள் உங்களைக் கட்டாயப்படுத்தினால், அவர்களுக்குக் கீழ்ப்படியாதீர்கள். என்னிடமே நீங்கள் திரும்புவீர்கள்; நீங்கள் செய்ததை நான் உங்களுக்குத் தெரிவிப்பேன்.
وَوَصَّيْنَا الْاِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِۚ حَمَلَتْهُ اُمُّهٗ وَهْنًا عَلٰى وَهْنٍ وَّفِصَالُهٗ فِيْ عَامَيْنِ اَنِ اشْكُرْ لِيْ وَلِوَالِدَيْكَۗ اِلَيَّ الْمَصِيْرُ
wa waṣṣainal-insāna biwālidaih(i), ḥamalathu ummuhū wahnan ‘alā wahniw wa fiṣāluhū fī ‘āmaini anisykur lī wa liwālidaik(a), ilayyal-maṣīr(u).
மேலும், மனிதன் தன் பெற்றோருக்கு நன்மை செய்யுமாறு நாம் கட்டளையிட்டோம். அவனது தாய், மிகவும் தளர்ந்த நிலையில் அவனைக் கருவுற்றாள்; அவனுக்கு இரண்டு வயதாக இருந்தபோது பாலூட்டுவதை நிறுத்தினாள். எனக்கும் உங்கள் பெற்றோருக்கும் நன்றி செலுத்துங்கள். என்னிடமே நீங்கள் திரும்புவீர்கள்.
وَاِنْ جَاهَدٰكَ عَلٰٓى اَنْ تُشْرِكَ بِيْ مَا لَيْسَ لَكَ بِهٖ عِلْمٌ فَلَا تُطِعْهُمَا وَصَاحِبْهُمَا فِى الدُّنْيَا مَعْرُوْفًا ۖوَّاتَّبِعْ سَبِيْلَ مَنْ اَنَابَ اِلَيَّۚ ثُمَّ اِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَاُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ
wa in jāhadāka ‘alā an tusyrika bī mā laisa laka bihī ‘ilmun falā tuṭi‘humā wa ṣāḥibhumā fid-dun-yā ma‘rūfā(n), wattabi‘ sabīla man anāba ilayya(a), ṡumma ilayya marji‘ukum fa unabbi'ukum bimā kuntum ta‘malūn(a).
மேலும், அவர்கள் இருவரும் உங்களுக்கு அறியாத ஒரு காரியத்தை எனக்கு இணைவைக்குமாறு உங்களைக் கட்டாயப்படுத்தினால், அவர்களுக்கு நீங்கள் கீழ்ப்படியாதீர்கள்; இவ்வுலகில் அவர்களுக்கு நல்ல முறையில் இணைவைத்து, என்னிடம் திரும்புவோரின் பாதையைப் பின்பற்றுங்கள். பின்னர், நீங்கள் என்ன செய்தீர்கள் என்பதை நான் உங்களுக்குச் சொல்வேன்.
وَوَصَّيْنَا الْاِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ اِحْسَانًا ۗحَمَلَتْهُ اُمُّهٗ كُرْهًا وَّوَضَعَتْهُ كُرْهًا ۗوَحَمْلُهٗ وَفِصٰلُهٗ ثَلٰثُوْنَ شَهْرًا ۗحَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ اَشُدَّهٗ وَبَلَغَ اَرْبَعِيْنَ سَنَةًۙ قَالَ رَبِّ اَوْزِعْنِيْٓ اَنْ اَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلٰى وَالِدَيَّ وَاَنْ اَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضٰىهُ وَاَصْلِحْ لِيْ فِيْ ذُرِّيَّتِيْۗ اِنِّيْ تُبْتُ اِلَيْكَ وَاِنِّيْ مِنَ الْمُسْلِمِيْنَ
wa waṣṣainal-insāna biwālidaihi iḥsānā(n), ḥamalathu ummuhū kurhaw wa waḍa‘athu kurhā(n), wa ḥamluhū wa fiṣāluhū ṡalāṡūna syahrā(n), ḥattā iżā balaga asyuddahū wa balaga arba‘īna sanah(tan), qāla rabbi auzi‘nī an asykura ni‘matakal-latī an‘amta ‘alayya wa ‘alā wālidayya wa an a‘mala ṣāliḥan tarḍāhu wa aṣliḥ lī fī żurriyyatī, innī tubtu ilaika wa innī minal-muslimīn(a).
மேலும், மனிதர்களுக்கு அவர்களின் பெற்றோருக்கு நன்மை செய்யுமாறு நாம் கட்டளையிட்டோம். அவனது தாய் மிகுந்த சிரமத்துடன் அவனைக் கருவுற்றாள், மிகுந்த சிரமத்துடனேயே அவனைப் பெற்றெடுத்தாள். கருவுற்ற காலம் முதல் பால் மறக்கும் காலம் வரை முப்பது மாதங்கள் ஆகும். எனவே, அவன் (குழந்தை) வளர்ந்து நாற்பது வயதை அடையும்போது, அவன் இவ்வாறு பிரார்த்திக்கிறான்: "என் இறைவா! நீ எனக்கும் என் பெற்றோருக்கும் வழங்கிய அருட்கொடைகளுக்கு நான் நன்றி செலுத்துவதற்கும், நீ அங்கீகரிக்கும் நற்செயல்களை நான் செய்வதற்கும் எனக்கு வழிகாட்டுவாயாக; மேலும், என் பிள்ளைகளுக்கும் பேரப்பிள்ளைகளுக்கும் சென்று சேரும் நன்மையை எனக்கு வழங்குவாயாக. நிச்சயமாக, நான் உன்னிடம் பாவமன்னிப்புக் கோருகிறேன், மெய்யாகவே நான் முஸ்லிம்களில் ஒருவன்."