۞ وَقَضٰى رَبُّكَ اَلَّا تَعْبُدُوْٓا اِلَّآ اِيَّاهُ وَبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسٰنًاۗ اِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ اَحَدُهُمَآ اَوْ كِلٰهُمَا فَلَا تَقُلْ لَّهُمَآ اُفٍّ وَّلَا تَنْهَرْهُمَا وَقُلْ لَّهُمَا قَوْلًا كَرِيْمًا
wa qaḍā rabbuka allā ta‘budū illā iyyāhu wa bil-wālidaini iḥsānā(n), immā yabluganna ‘indakal-kibara aḥaduhumā au kilāhumā falā taqul lahumā uffiw wa lā tanhar humā wa qul lahumā qaulan karīmā(n).
உங்கள் இறைவன், அவனைத் தவிர வேறு எவரையும் வணங்க வேண்டாம் என்றும், உங்கள் பெற்றோருக்கு நன்மை செய்ய வேண்டும் என்றும் உங்களுக்குக் கட்டளையிட்டுள்ளான். அவர்களில் ஒருவர் அல்லது இருவருமே உங்கள் பராமரிப்பில் முதுமை அடைந்தால், அவர்கள் இருவரையும் நோக்கி 'ஆ' என்ற வார்த்தையை ஒருபோதும் கூறாதீர்கள்; அவர்கள் இருவரையும் பார்த்து ஒருபோதும் கத்தாதீர்கள்; மேலும், அவர்கள் இருவரிடமும் நல்ல வார்த்தைகளையே கூறுங்கள்.
وَاخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَقُلْ رَّبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيٰنِيْ صَغِيْرًاۗ
wakhfiḍ lahumā janāḥaż-żulli minar-raḥmati wa qur rabbirḥamhumā kamā rabbayānī ṣagīrā(n).
மேலும், அவர்கள் இருவரிடமும் மிகுந்த அன்புடன் பணிந்து, "என் இறைவா! நான் சிறுவனாக இருந்தபோது அவர்கள் இருவரும் எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்ததுபோல, அவர்கள் இருவரையும் நேசி!" என்று கூறு.
وَوَصَّيْنَا الْاِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ حُسْنًا ۗوَاِنْ جَاهَدٰكَ لِتُشْرِكَ بِيْ مَا لَيْسَ لَكَ بِهٖ عِلْمٌ فَلَا تُطِعْهُمَا ۗاِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَاُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ
wa waṣṣainal-insāna biwālidaihi ḥusnā(n), wa in jāhadāka litusyrika bī mā laisa laka bihī ‘ilmun falā tuṭi‘humā, ilayya marji‘ukum fa'unabbi'ukum bimā kuntum ta‘malūn(a).
மனிதர்கள் தங்கள் பெற்றோருக்கு நன்மை செய்வதை நாம் கட்டாயமாக்கியுள்ளோம். உங்களுக்குத் தெரியாத ஒன்றை என்னுடன் இணைக்குமாறு அவர்கள் உங்களைக் கட்டாயப்படுத்தினால், அவர்களுக்குக் கீழ்ப்படியாதீர்கள். என்னிடமே நீங்கள் திரும்புவீர்கள்; நீங்கள் செய்ததை நான் உங்களுக்குத் தெரிவிப்பேன்.
وَاِنْ جَاهَدٰكَ عَلٰٓى اَنْ تُشْرِكَ بِيْ مَا لَيْسَ لَكَ بِهٖ عِلْمٌ فَلَا تُطِعْهُمَا وَصَاحِبْهُمَا فِى الدُّنْيَا مَعْرُوْفًا ۖوَّاتَّبِعْ سَبِيْلَ مَنْ اَنَابَ اِلَيَّۚ ثُمَّ اِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَاُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ
wa in jāhadāka ‘alā an tusyrika bī mā laisa laka bihī ‘ilmun falā tuṭi‘humā wa ṣāḥibhumā fid-dun-yā ma‘rūfā(n), wattabi‘ sabīla man anāba ilayya(a), ṡumma ilayya marji‘ukum fa unabbi'ukum bimā kuntum ta‘malūn(a).
மேலும், அவர்கள் இருவரும் உங்களுக்கு அறியாத ஒரு காரியத்தை எனக்கு இணைவைக்குமாறு உங்களைக் கட்டாயப்படுத்தினால், அவர்களுக்கு நீங்கள் கீழ்ப்படியாதீர்கள்; இவ்வுலகில் அவர்களுக்கு நல்ல முறையில் இணைவைத்து, என்னிடம் திரும்புவோரின் பாதையைப் பின்பற்றுங்கள். பின்னர், நீங்கள் என்ன செய்தீர்கள் என்பதை நான் உங்களுக்குச் சொல்வேன்.
فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
ஆகவே, அவன் அவருடன் பணிபுரியும் வயதை அடைந்தபோது, (ஆபிரகாம்) கூறினார், “என் மகனே! நான் உன்னைக் கொல்வது போல் கனவு கண்டேன். எனவே நீ என்ன நினைக்கிறாய் என்று சிந்தித்துப் பார்!” அதற்கு அவன் (இஸ்மாயீல்) கூறினான், “என் தந்தையே! உமக்குக் கட்டளையிடப்பட்டதைச் செய்யும்; அல்லாஹ் நாடினால், பொறுமையாளர்களிடையே என்னைக் காண்பீர்கள்.”