وَاِذْ اَخَذْنَا مِيْثَاقَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ لَا تَعْبُدُوْنَ اِلَّا اللّٰهَ وَبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسَانًا وَّذِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَقُوْلُوْا لِلنَّاسِ حُسْنًا وَّاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَۗ ثُمَّ تَوَلَّيْتُمْ اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْكُمْ وَاَنْتُمْ مُّعْرِضُوْنَ
wa iż akhażnā mīṡāqa banī isrā'īla lā ta‘budūna illallāha wa bil-wālidaini iḥsānaw wa żil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīni wa qūlū lin-nāsi ḥusnaw wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāh(ta), ṡumma tawallaitum illā qalīlam minkum wa antum mu‘riḍūn(a).
மேலும், இஸ்ரவேல் மக்களிடமிருந்து நாம் வாக்குறுதி பெற்றபோது (நினைவு கூருங்கள்): “அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு எவரையும் வணங்காதீர்கள்; பெற்றோர்கள், உறவினர்கள், அநாதைகள் மற்றும் ஏழைகளிடம் அன்பாக நடந்துகொள்ளுங்கள். மக்களிடம் நல்ல வார்த்தைகளைப் பேசுங்கள், தொழுகைகளை நிறைவேற்றுங்கள், ஜகாத் கொடுங்கள்.” ஆனால், உங்களில் ஒரு சிறு பகுதியினரைத் தவிர, நீங்கள் புறக்கணித்தீர்கள் (மறுத்தீர்கள்); மேலும் நீங்கள் (இன்னும்) வழிதவறியவர்களாகவே இருந்தீர்கள்.
۞ لَيْسَ الْبِرَّاَنْ تُوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلٰكِنَّ الْبِرَّ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ وَالْكِتٰبِ وَالنَّبِيّٖنَ ۚ وَاٰتَى الْمَالَ عَلٰى حُبِّهٖ ذَوِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِۙ وَالسَّاۤىِٕلِيْنَ وَفىِ الرِّقَابِۚ وَاَقَامَ الصَّلٰوةَ وَاٰتَى الزَّكٰوةَ ۚ وَالْمُوْفُوْنَ بِعَهْدِهِمْ اِذَا عَاهَدُوْا ۚ وَالصّٰبِرِيْنَ فِى الْبَأْسَاۤءِ وَالضَّرَّاۤءِ وَحِيْنَ الْبَأْسِۗ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ صَدَقُوْا ۗوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُتَّقُوْنَ
laisal-birra an tuwallū wujūhakum qibalal-masyriqi wal-magribi wa lākinnal-birra man āmana billāhi wal-yaumil ākhiri wal-malā'ikati wal-kitābi wan-nabiyyīn(a), wa ātal-māla ‘alā ḥubbihī żawil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīna wabnas-sabīl(i), was-sā'ilīna wa fir-riqāb(i), wa aqāmaṣ-ṣalāta wa ātaz-zakāh(ta), wal mūfūna bi‘ahdihim iżā ‘āhadū, waṣ-ṣābirīna fil-ba'sā'i waḍ-ḍarrā'i wa ḥīnal-ba's(i), ulā'ikal-lażīna ṣadaqū, wa ulā'ika humul-muttaqūn(a).
அறம் என்பது கிழக்கையும் மேற்கையும் நோக்கி முகத்தைத் திருப்புவதல்ல; மாறாக, அல்லாஹ்வையும், இறுதி நாளையும், வானவர்களையும், வேதங்களையும், நபிமார்களையும் நம்பி, தாங்கள் விரும்பும் செல்வத்தை உறவினர்களுக்கும், அனாதைகளுக்கும், ஏழைகளுக்கும், பயணத்தில் இருப்பவர்களுக்கும் (முஸாஃபிர்), பிச்சைக்காரர்களுக்கும் கொடுத்து, தங்கள் அடியார்களை விடுவிப்பவர்களாவர்; தொழுகைகளை நிறைவேற்றி ஜகாத் செலுத்துபவர்களாவர்; வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்றுபவர்களாவர்; வறுமையிலும், துன்பத்திலும், போர்க்காலங்களிலும் பொறுமையுடன் இருப்பவர்களாவர். அவர்களே உண்மையாளர்கள், அவர்களே பக்தியுள்ளவர்கள்.
يَسْـَٔلُوْنَكَ مَاذَا يُنْفِقُوْنَ ۗ قُلْ مَآ اَنْفَقْتُمْ مِّنْ خَيْرٍ فَلِلْوَالِدَيْنِ وَالْاَقْرَبِيْنَ وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَابْنِ السَّبِيْلِ ۗ وَمَا تَفْعَلُوْا مِنْ خَيْرٍ فَاِنَّ اللّٰهَ بِهٖ عَلِيْمٌ
yas'alūnaka māżā yunfiqūn(a), qul mā anfaqtum min khairin falil-wālidaini wal-aqrabīna wal-yatāmā wal-masākīni wabnis-sabīl(i), wa mā taf‘alū min khairin fa innallāha bihī ‘alīm(un).
தாங்கள் எதைச் செலவு செய்ய வேண்டும் என்று அவர்கள் உம்மிடம் (முஹம்மதே) கேட்கிறார்கள். நீர் கூறுவீராக: “நீங்கள் கொடுக்கும் செல்வம் எதுவாக இருந்தாலும், அது பெற்றோர்கள், உறவினர்கள், அனாதைகள், ஏழைகள் மற்றும் பயணத்தில் இருப்பவர்களுக்காக ஒதுக்கப்பட வேண்டும்.” மேலும், நீங்கள் செய்யும் நன்மைகள் யாவற்றையும் நிச்சயமாக அல்லாஹ் நன்கு அறிந்தவன்.
وَاِذَا حَضَرَ الْقِسْمَةَ اُولُوا الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنُ فَارْزُقُوْهُمْ مِّنْهُ وَقُوْلُوْا لَهُمْ قَوْلًا مَّعْرُوْفًا
wa iżā ḥaḍaral-qismata ulul-qurbā wal-yatāmā wal-masākīnu farzuqūhum minhu wa qūlū lahum qaulam ma‘rūfā(n).
மேலும், பங்கீட்டின் போது உறவினர்கள், அனாதைகள் மற்றும் ஏழைகள் யாராவது இருந்தால், அவர்களுக்கு அந்தச் சொத்தில் (சிறிதளவு மட்டும்) கொடுத்து, அவர்களிடம் நல்ல வார்த்தைகளைக் கூறுங்கள்.
وَيُطْعِمُوْنَ الطَّعَامَ عَلٰى حُبِّهٖ مِسْكِيْنًا وَّيَتِيْمًا وَّاَسِيْرًا
wa yuṭ‘imūnaṭ-ṭa‘āma ‘alā ḥubbihī miskīnaw wa yatīmaw wa asīrā(n).
மேலும் அவர்கள் தங்களுக்குப் பிடித்த உணவை ஏழைகளுக்கும், அனாதைகளுக்கும், கைதிகளுக்கும் கொடுக்கிறார்கள்.