وَلَا تُؤْتُوا السُّفَهَاۤءَ اَمْوَالَكُمُ الَّتِيْ جَعَلَ اللّٰهُ لَكُمْ قِيٰمًا وَّارْزُقُوْهُمْ فِيْهَا وَاكْسُوْهُمْ وَقُوْلُوْا لَهُمْ قَوْلًا مَّعْرُوْفًا
wa lā tu'tus-sufahā'a amwālakumul-latī ja‘alallāhu lakum qiyāmaw warzuqūhum fīhā waksūhum wa qūlū lahum qaulam ma‘rūfā(n).
او خپل مال (چې په واک کې دي) هغو خلکو ته مه سپارئ چې عقلونه یې لا بشپړ شوي نه دي، کوم چې الله تعالی د ژوند اساس ګرځولی دی. هغوی ته (د شتمنۍ له عاید څخه) پیرود او جامې ورکړئ او ښې خبرې ورسره وکړئ.
۞ يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ الْاَحْبَارِ وَالرُّهْبَانِ لَيَأْكُلُوْنَ اَمْوَالَ النَّاسِ بِالْبَاطِلِ وَيَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗوَالَّذِيْنَ يَكْنِزُوْنَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّةَ وَلَا يُنْفِقُوْنَهَا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۙفَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ اَلِيْمٍۙ
yā ayyuhal-lażīna āmanū inna kaṡīram minal-aḥbāri war-ruhbāni laya'kulūna amwālan-nāsi bil-bāṭili wa yaṣuddūna ‘an sabīlillāh(i), wal-lażīna yaknizūnaż-żahaba wal-fiḍḍata wa lā yunfiqūnahā fī sabīlillāh(i), fa basysyirhum bi‘ażābin alīm(in).
اې هغو کسانو چې ایمان مو راوړی دی! په حقیقت کې ډېری متقیان او د هغوی راهبان د خلکو شتمني په ناحقه خوري او (خلک) د الله له لارې څخه منع کوي. او هغه کسان چې سره زر او سپین زر ذخیره کوي او د الله په لاره کې یې نه لګوي، نو هغوی ته د دردناک عذاب زیری ورکړه.
يَّوْمَ يُحْمٰى عَلَيْهَا فِيْ نَارِ جَهَنَّمَ فَتُكْوٰى بِهَا جِبَاهُهُمْ وَجُنُوْبُهُمْ وَظُهُوْرُهُمْۗ هٰذَا مَا كَنَزْتُمْ لِاَنْفُسِكُمْ فَذُوْقُوْا مَا كُنْتُمْ تَكْنِزُوْنَ
yauma yuḥmā ‘alaihā fī nāri jahannama fa tukwā bihā jibāhuhum wa junūbuhum wa ẓuhūruhum, hāżā mā kanaztum li'anfusikum fa żūqū mā kuntum taknizūn(a).
(یاد کړئ) هغه ورځ چې په دوزخ کې سره زر او سپین زر ګرم کړل شول، بیا یې خپل تندي، اړخونه او شاګانې وسپنې کړې (او ورته یې وویل) "دا ستاسو هغه شتمني ده چې تاسو د ځان لپاره ساتلې ده، نو د هغه څه (عواقب) وڅکئ چې تاسو ساتلي دي."
وَالَّذِيْنَ اِذَآ اَنْفَقُوْا لَمْ يُسْرِفُوْا وَلَمْ يَقْتُرُوْا وَكَانَ بَيْنَ ذٰلِكَ قَوَامًا
wal-lażīna iżā anfaqū lam yusrifū wa lam yaqturū wa kāna baina żālika qawāmā(n).
او (د رحمن خدای بندګان هم پکې شامل دي) هغه کسان چې کله (مال) لګوي، نه اسراف کوي او نه هم بخل کوي، چې دواړه معقول دي.
۞ اِنَّ قَارُوْنَ كَانَ مِنْ قَوْمِ مُوْسٰى فَبَغٰى عَلَيْهِمْ ۖوَاٰتَيْنٰهُ مِنَ الْكُنُوْزِ مَآ اِنَّ مَفَاتِحَهٗ لَتَنُوْۤاُ بِالْعُصْبَةِ اُولِى الْقُوَّةِ اِذْ قَالَ لَهٗ قَوْمُهٗ لَا تَفْرَحْ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْفَرِحِيْنَ
inna qārūna kāna min qaumi mūsā fabagā ‘alaihim, wa ātaināhu minal-kunūzi mā inna mafātiḥahū latanū'u bil-‘uṣbati ulil-quwwah(ti), iż qāla lahū qaumuhū lā tafraḥ, innallāha lā yuḥibbul-fariḥīn(a).
په حقیقت کې قارون د موسی علیه السلام له قوم څخه وو، خو هغه له هغوی سره ظلم وکړ، او موږ هغه ته یوه خزانه ورکړې ده چې کیلي یې د ډیرو قوي خلکو لپاره ډېرې درنې وې. (یاد کړئ) کله چې د هغه قوم هغه ته وویل: "ډېر غرور مه کوه، په حقیقت کې الله تعالی فخر کوونکي خلک نه خوښوي."
فَخَرَجَ عَلٰى قَوْمِهٖ فِيْ زِيْنَتِهٖ ۗقَالَ الَّذِيْنَ يُرِيْدُوْنَ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا يٰلَيْتَ لَنَا مِثْلَ مَآ اُوْتِيَ قَارُوْنُۙ اِنَّهٗ لَذُوْ حَظٍّ عَظِيْمٍ
fa kharaja ‘alā qaumihī fī zīnatih(ī), qālal-lażīna yurīdūnal-ḥayātad-dun-yā yā laita lanā miṡla mā ūtiya qārūn(u), innahū lażū ḥaẓẓin ‘aẓīm(in).
نو هغه (کارون) د خپل شان او شوکت سره خپلو خلکو ته راووت. هغه خلک چې د دنیا ژوند غواړي وايي، "هیله ده چې موږ هم هغه شتمني ولرو چې قارون ته ورکړل شوې وه، په حقیقت کې هغه واقعیا لوی بخت لري."
وَاَعْطٰى قَلِيْلًا وَّاَكْدٰى
wa a‘ṭā qalīlaw wa akdā.
او لږ څه (د هغه څه څخه چې ژمنه شوې وه) ورکوي او پاتې نور یې نه ورکوي.
اَعِنْدَهٗ عِلْمُ الْغَيْبِ فَهُوَ يَرٰى
a‘indahū ‘ilmul-gaibi fahuwa yarā.
ایا هغه د غیب علم لري چې هغه یې وویني؟
اِعْلَمُوْٓا اَنَّمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَّلَهْوٌ وَّزِيْنَةٌ وَّتَفَاخُرٌۢ بَيْنَكُمْ وَتَكَاثُرٌ فِى الْاَمْوَالِ وَالْاَوْلَادِۗ كَمَثَلِ غَيْثٍ اَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَبَاتُهٗ ثُمَّ يَهِيْجُ فَتَرٰىهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَكُوْنُ حُطَامًاۗ وَفِى الْاٰخِرَةِ عَذَابٌ شَدِيْدٌۙ وَّمَغْفِرَةٌ مِّنَ اللّٰهِ وَرِضْوَانٌ ۗوَمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَآ اِلَّا مَتَاعُ الْغُرُوْرِ
i‘lamū annamal-ḥayātud-dun-yā la‘ibuw wa lahwuw wa zīnatuw wa tafākhurum bainakum wa takāṡurun fil-amwāli wal-aulād(i), kamaṡali gaiṡin a‘jabal-kuffāra nabātuhū ṡumma yahīju fatarāhu muṣfarran ṡumma yakūnu ḥuṭāmā(n), wa fil-ākhirati ‘ażābun syadīd(un), wa magfiratum minallāhi wa riḍwān(un), wa mal-ḥayātud-dun-yā illā matā‘ul-gurūr(i).
پوه شئ چې د دې دنیا ژوند یوازې لوبې او تفریح، زینت او ستاسو ترمنځ یو بل ته فخر کول او په مالونو او اولادونو کې سیالي ده، لکه باران چې د هغې فصلونه بزګران خوشحاله کوي، بیا وچیږي او تاسو یې ژیړ رنګ وینئ، بیا هغه خاورې کیږي. او په آخرت کې سخت عذاب، د الله له لوري بخښنه او د هغه رضامندي شته. او د دې دنیا ژوند یوازې د دوکې خوړلو خوند دی.
وَّتُحِبُّوْنَ الْمَالَ حُبًّا جَمًّاۗ
wa tuḥibbūnal-māla ḥubban jammā(n).
او تاسو شتمني سره په ډېره مينه مينه لرئ.
وَيْلٌ لِّكُلِّ هُمَزَةٍ لُّمَزَةٍۙ
wailul likulli humazatil-lumazah(tin).
هر لعنت ویونکی او ملامت کوونکی ته دې افسوس وي،
ۨالَّذِيْ جَمَعَ مَالًا وَّعَدَّدَهٗۙ
allażī jama‘a mālaw wa ‘addadah(ū).
څوک چې شتمني راټولوي او شمېري یې،
يَحْسَبُ اَنَّ مَالَهٗٓ اَخْلَدَهٗۚ
yaḥsabu anna mālahū akhladah(ū).
هغه (سړی) فکر کوي چې د هغه شتمني به د هغه روزي وکړي.
كَلَّا لَيُنْۢبَذَنَّ فِى الْحُطَمَةِۖ
kallā layumbażanna fil-ḥuṭamah(ti).
بالکل نه! هغه به خامخا حطمه (دوزخ) ته وغورځول شي.