وَاِذْ وٰعَدْنَا مُوْسٰىٓ اَرْبَعِيْنَ لَيْلَةً ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ مِنْۢ بَعْدِهٖ وَاَنْتُمْ ظٰلِمُوْنَ
wa iż wā‘adnā mūsā arba‘īna lailatan ṡummattakhażtumul-‘ijla mim ba‘dihī wa antum ẓālimūn(a).
आ (याद करू) जखन हम मूसा सँ चालीस राति के वादा केने रही। तखन अहाँ सभ (इस्राएलक सन्तान) बछड़ाक (प्रसादक रूप मे) ओकर (प्रस्थानक बाद) मूर्ति बनेलहुँ, आ अहाँ सभ अपराधी (बनि गेलहुँ) |
وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهٖ يٰقَوْمِ اِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ اَنْفُسَكُمْ بِاتِّخَاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوْبُوْٓا اِلٰى بَارِىِٕكُمْ فَاقْتُلُوْٓا اَنْفُسَكُمْۗ ذٰلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ عِنْدَ بَارِىِٕكُمْۗ فَتَابَ عَلَيْكُمْ ۗ اِنَّهٗ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيْمُ
wa iż qāla mūsā liqaumihī yā qaumi innakum ẓalamtum anfusakum bittikhāżikumul- ‘ijla fatūbū ilā bāri'ikum faqtulū anfusakum, żālikum khairul lakum ‘inda bāri'ikum, fatāba ‘alaikum, innahū huwat-tawwābur-raḥīm(u).
आ (याद करू) जखन मूसा अपन लोक सभ सँ कहलनि, "हे हमर लोक! अहाँ सभ बछड़ा (प्रसादक रूप मे) बना क' अपना पर अन्याय केने छी, तेँ अपन सृष्टिकर्ताक संग पश्चाताप करू आ अपना केँ मारू। अहाँ सभक लेल अपन सृष्टिकर्ताक संग नीक अछि। ओ अहाँक पश्चाताप केँ स्वीकार करताह। सचमुच, ओ पश्चाताप केँ परम स्वीकार करयवला, परम दयालु छथि।"
۞ وَلَقَدْ جَاۤءَكُمْ مُّوْسٰى بِالْبَيِّنٰتِ ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ مِنْۢ بَعْدِهٖ وَاَنْتُمْ ظٰلِمُوْنَ
wa laqad jā'akum mūsā bil-bayyināti ṡummattakhażtumul-‘ijla mim ba‘dihī wa antum ẓālimūn(a).
आ सचमुच, मूसा अहाँ सभ लग सत्यक प्रमाण ल' क' आयल छलाह, तखन अहाँ सभ ओकर (प्रस्थानक बाद) बछड़ाक मूर्ति (बलिदानक रूप मे) ल' लेलहुँ, आ अहाँ सभ अपराधी (बनि गेलहुँ)।
وَاِذْ اَخَذْنَا مِيْثَاقَكُمْ وَرَفَعْنَا فَوْقَكُمُ الطُّوْرَۗ خُذُوْا مَآ اٰتَيْنٰكُمْ بِقُوَّةٍ وَّاسْمَعُوْا ۗ قَالُوْا سَمِعْنَا وَعَصَيْنَا وَاُشْرِبُوْا فِيْ قُلُوْبِهِمُ الْعِجْلَ بِكُفْرِهِمْ ۗ قُلْ بِئْسَمَا يَأْمُرُكُمْ بِهٖٓ اِيْمَانُكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ
wa iż akhażnā mīṡāqakum wa rafa‘nā fauqakumuṭ-ṭūr(a), khużū mā ātainākum biquwwatiw wasma‘ū, qālū sami‘nā wa ‘aṣainā, wa usyribū fī qulūbihimul-‘ijla bikufrihim, qul bi'samā ya'murukum bihī īmānukum in kuntum mu'minīn(a).
आ (याद करू) जखन हम अहाँक वचन लेलहुँ आ अहाँक ऊपर पहाड़ (सिनाई) केँ ऊपर उठेलहुँ (कहैत), "हम अहाँ केँ जे देने छी ताहि केँ मजबूती सँ पकड़ू आ सुनू!" ओ सभ उत्तर देलथिन, “हम सभ सुनलहुँ मुदा बात नहि मानलहुँ।” आ बछड़ा हुनका लोकनिक अविश्वासक कारणेँ हुनका लोकनिक हृदय मे (मूर्तिक पूजाक प्रेम) घुसि गेलनि | कहू, “अहाँक विश्वास जे आज्ञा दैत अछि से बहुत खराब अछि जँ अहाँ विश्वासी छी!”
يَسْـَٔلُكَ اَهْلُ الْكِتٰبِ اَنْ تُنَزِّلَ عَلَيْهِمْ كِتٰبًا مِّنَ السَّمَاۤءِ فَقَدْ سَاَلُوْا مُوْسٰٓى اَكْبَرَ مِنْ ذٰلِكَ فَقَالُوْٓا اَرِنَا اللّٰهَ جَهْرَةً فَاَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ بِظُلْمِهِمْۚ ثُمَّ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ مِنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْهُمُ الْبَيِّنٰتُ فَعَفَوْنَا عَنْ ذٰلِكَ ۚ وَاٰتَيْنَا مُوْسٰى سُلْطٰنًا مُّبِيْنًا
yas'aluka ahlul-kitābi an tunazzila ‘alaihim kitābam minas-samā'i faqad sa'alū mūsā akbara min żālika fa qālū arinallāha jahratan fa akhażathumuṣ-ṣā‘iqatu bi ẓulmihim, ṡummattakhażul-‘ijla mim ba‘di mā jā'athumul-bayyinātu fa ‘afaunā ‘an żālik(a), wa ātainā mūsā sulṭānam mubīnā(n).
(किताबक) लोक अहाँ (मुहम्मद) सँ कहैत छथि जे अहाँ हुनका सभ केँ स्वर्ग सँ एकटा किताब उतारू। सचमुच, ओ सभ मूसा सँ ओहि सँ पैघ किछु माँगलनि। ओ सभ कहलक, “हमरा सभ केँ अल्लाह केँ यथार्थ मे देखा दियौक।” तेँ अपन अत्याचारक कारणेँ बिजलीक चपेट मे आबि गेलाह । तखन ओ सभ बछड़ाक पूजा केलनि, स्पष्ट प्रमाण देखलाक बाद, तइयो हम सभ हुनका सभ केँ माफ क' देलियनि, आ हम मूसा केँ वास्तविक अधिकार देलियनि।
وَاتَّخَذَ قَوْمُ مُوْسٰى مِنْۢ بَعْدِهٖ مِنْ حُلِيِّهِمْ عِجْلًا جَسَدًا لَّهٗ خُوَارٌۗ اَلَمْ يَرَوْا اَنَّهٗ لَا يُكَلِّمُهُمْ وَلَا يَهْدِيْهِمْ سَبِيْلًاۘ اِتَّخَذُوْهُ وَكَانُوْا ظٰلِمِيْنَ
wattakhaża mūsā mim ba‘dihī min ḥuliyyihim ‘ijlan jasadal lahū khuwār(un), alam yarau annahū lā yukallimuhum wa lā yahdīhim sabīlā(n), ittakhażūhu wa kānū ẓālimīn(a).
मूसाक लोक सभ हुनकर गेलाक बाद (सिनै पहाड़) आभूषण (सोना) सँ एकटा बछड़ा बनौलनि जकर शरीर आ गुनगुनाइत आवाज छल | की हुनका सभ केँ ई नहि बुझल छलनि जे बछड़ा हुनका सभ सँ नहि गप्प क' सकैत अछि आ ने हुनका सभ केँ बाट देखा सकैत अछि? ओ सभ एकरा (मूर्तिक रूप मे) लेलक। ओ सभ अन्यायी छल।
وَلَمَّا رَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًاۙ قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُوْنِيْ مِنْۢ بَعْدِيْۚ اَعَجِلْتُمْ اَمْرَ رَبِّكُمْۚ وَاَلْقَى الْاَلْوَاحَ وَاَخَذَ بِرَأْسِ اَخِيْهِ يَجُرُّهٗٓ اِلَيْهِ ۗقَالَ ابْنَ اُمَّ اِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُوْنِيْ وَكَادُوْا يَقْتُلُوْنَنِيْۖ فَلَا تُشْمِتْ بِيَ الْاَعْدَاۤءَ وَلَا تَجْعَلْنِيْ مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
wa lammā raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla bi'samā khalaftumūnī mim ba‘dī, a‘ajiltum amra rabbikum, wa alqal-alwāḥa wa akhaża bira'si akhīhi yajurruhū ilaih(i), qālabna umma innal-qaumastaḍ‘afūnī wa kādū yaqtulūnanī, falā tusymit biyal-a‘dā'a wa lā taj‘alnī ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
आ जखन मूसा अपन लोक लग घुरि गेलाह तखन ओ क्रोधित आ दुखी भ' गेलाह आ कहलनि, "हमरा दूर रहैत अहाँ केहन भयावह काज केलहुँ! की अहाँ अपन प्रभुक प्रतिज्ञाक विरुद्ध जाय चाहैत छी?" मूसा पाटी (तोराह) नीचा फेकि देलक आ अपन भाइ (हारून) के माथ पकड़ि लेलक आ ओकरा अपना दिस खींच लेलक। (हारून) बजलाह, "हे हमर मायक बेटा! ई लोक हमरा कमजोर बुझलक आ हमरा लगभग मारि देलक, तेँ हमर दुर्भाग्य पर अपन दुश्मन सभ केँ जयकार नहि करू, आ हमरा अन्यायी नहि बनाउ।"
اِنَّ الَّذِيْنَ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ سَيَنَالُهُمْ غَضَبٌ مِّنْ رَّبِّهِمْ وَذِلَّةٌ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُفْتَرِيْنَ
innal-lażīnattakhażul-‘ijla sayanāluhum gaḍabum mir rabbihim wa żillatun fil-ḥayātid-dun-yā, wa każālika najzil-muftarīn(a).
सचमुच, जे बछड़ा के (मूर्ति) बनबैत छथि (अपन पूजा के रूप में), हुनका एक दिन अपन प्रभु के क्रोध आ एहि संसार में जीवन में अपमान भेटतनि | एहि तरहेँ हम झूठ बजनिहार केँ पुरस्कृत करैत छी।
قَالَ فَاِنَّا قَدْ فَتَنَّا قَوْمَكَ مِنْۢ بَعْدِكَ وَاَضَلَّهُمُ السَّامِرِيُّ
qāla fa innā qad fatannā qaumaka mim ba‘dika wa aḍallahumus-sāmiriyy(u).
ओ (अल्लाह) कहलनि, "सत्ते, हम अहाँक गेलाक बाद अहाँक लोकक परीक्षा लेने छी, आ समीरी सभ हुनका सभ केँ भटकौलनि।"
قَالُوْا مَآ اَخْلَفْنَا مَوْعِدَكَ بِمَلْكِنَا وَلٰكِنَّا حُمِّلْنَآ اَوْزَارًا مِّنْ زِيْنَةِ الْقَوْمِ فَقَذَفْنٰهَا فَكَذٰلِكَ اَلْقَى السَّامِرِيُّ ۙ
qālū mā akhlafnā mau‘idaka bimalkinā wa lākinnā ḥummilnā auzāram min zīnatil-qaumi fa qażafnāhā fa każālika alqas-sāmiriyy(u).
ओ सभ कहलक, “हम सभ अहाँक वाचा केँ अपन मर्जी सँ नहि तोड़लहुँ, मुदा हमरा सभ केँ लोकक (फिरौनक) आभूषणक भारी बोझ उठाबय पड़ल, तखन हम सभ ओकरा सभ केँ (आगि मे) फेकि देलियैक, आ ओहिना समरी ओकरा सभ केँ फेकि देलक।
فَاَخْرَجَ لَهُمْ عِجْلًا جَسَدًا لَّهٗ خُوَارٌ فَقَالُوْا هٰذَآ اِلٰهُكُمْ وَاِلٰهُ مُوْسٰى ەۙ فَنَسِيَ ۗ
fa akhraja lahum ‘ijlan jasadal lahū khuwārun fa qālū hāżā ilāhukum wa ilāhu mūsā, fa nasiy(a).
तखन (आगि गड्ढा सँ) ओ (समीरी) एकटा बछड़ाक (मूर्ति) बाहर अनलनि जकर शरीर आ ओकरा सभक लेल आवाज छलैक, तेँ ओ सभ कहलक, "ई अहाँक परमेश् वर आ मूसाक परमेश् वर छथि, मुदा ओ (मूसा) बिसरि गेल छथि।"
اَفَلَا يَرَوْنَ اَلَّا يَرْجِعُ اِلَيْهِمْ قَوْلًا ەۙ وَّلَا يَمْلِكُ لَهُمْ ضَرًّا وَّلَا نَفْعًا ࣖ
afalā yarauna allā yarji‘u ilaihim qaulā(n), wa lā yamliku lahum ḍarraw wa lā naf‘ā(n).
त की हुनका सब के ई ध्यान नै गेलैन जे (बछड़ा के मूर्ति) हुनका सब के जवाब नै द सकैत छल, आ नुकसान के विरोध नै क सकैत छल या हुनका सब के फायदा नै पहुंचा सकैत छल?
قَالُوْا لَنْ نَّبْرَحَ عَلَيْهِ عٰكِفِيْنَ حَتّٰى يَرْجِعَ اِلَيْنَا مُوْسٰى
qālū lan nabraḥa ‘alaihi ‘ākifīna ḥattā yarji‘a ilainā mūsā.
ओ सभ उत्तर देलथिन, "जखन धरि मूसा हमरा सभ लग नहि घुरि जेताह, ता धरि हम सभ एकरा (बछड़ाक मूर्ति) नहि छोड़ब (आ) एकर पूजा करैत रहब।"
قَالَ يٰهٰرُوْنُ مَا مَنَعَكَ اِذْ رَاَيْتَهُمْ ضَلُّوْٓا ۙ
qāla yā hārūnu mā mana‘aka iż ra'aitahum ḍallū.
ओ (मूसा) कहलनि, "हे हारून! जखन अहाँ हुनका सभ केँ भटकल देखि क' अहाँ केँ की बाधा बनबैत अछि,