۞ وَاِذْ قَالَ اِبْرٰهِيْمُ لِاَبِيْهِ اٰزَرَ اَتَتَّخِذُ اَصْنَامًا اٰلِهَةً ۚاِنِّيْٓ اَرٰىكَ وَقَوْمَكَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ
wa iż qāla ibrāhīmu li'abīhi āzara atattakhiżu aṣnāman ālihah(tan), innī arāka wa qaumaka fī ḍalālim mubīn(in).
Ибраһим атасы Азарга әйтте: "Син бу потларны илаһлар дип саныйсыңмы? Мин сине һәм синең кавемеңне ачык адашуда күрәм".
اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ يٰٓاَبَتِ لِمَ تَعْبُدُ مَا لَا يَسْمَعُ وَلَا يُبْصِرُ وَلَا يُغْنِيْ عَنْكَ شَيْـًٔا
iż qāla li'abīhi yā abati lima ta‘budu mā lā yasma‘u wa lā yubṣiru wa lā yugnī ‘anka syai'ā(n).
(Исегезгә төшерегез), ул (Ибраһим) атасына әйтте: "Ий атам! Ни өчен син ишетми торган, күрми торган һәм сиңа бернинди дә ярдәм итә алмый торган нәрсәгә гыйбадәт кыласың?"
يٰٓاَبَتِ اِنِّيْ قَدْ جَاۤءَنِيْ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَمْ يَأْتِكَ فَاتَّبِعْنِيْٓ اَهْدِكَ صِرَاطًا سَوِيًّا
yā abati innī qad jā'anī minal-‘ilmi mā lam ya'tika fattabi‘nī ahdika ṣirāṭan sawiyyā(n).
Әй атам! Чыннан да, миңа сиңа бирелмәгән гыйлем килде, миңа ияр, мин сиңа туры юлны күрсәтермен.
يٰٓاَبَتِ لَا تَعْبُدِ الشَّيْطٰنَۗ اِنَّ الشَّيْطٰنَ كَانَ لِلرَّحْمٰنِ عَصِيًّا
yā abati lā ta‘budisy-syaiṭān(a), innasy-syaiṭāna kāna lir-raḥmāni ‘aṣiyyā(n).
Әй атам! Шайтанга гыйбадәт кылма, чөнки шайтан бик рәхимле Аллаһка каршы гасый булды.
يٰٓاَبَتِ اِنِّيْٓ اَخَافُ اَنْ يَّمَسَّكَ عَذَابٌ مِّنَ الرَّحْمٰنِ فَتَكُوْنَ لِلشَّيْطٰنِ وَلِيًّا
yā abati innī akhāfu ay yamassaka ‘ażābum minar-raḥmāni fa takūna lisy-syaiṭāni waliyyā(n).
Әй, әтием! Мин чыннан да синең Рәхмәтле Аллаһ тарафыннан җәзага дучар булуыңнан һәм шайтан белән дуслашуыңнан куркам.
اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ وَقَوْمِهٖ مَا هٰذِهِ التَّمَاثِيْلُ الَّتِيْٓ اَنْتُمْ لَهَا عٰكِفُوْنَ
iż qāla li'abīhi wa qaumihī mā hāżihit-tamāṡīlul-latī antum lahā ‘ākifūn(a).
(Исегездә тотыгыз), ул (Ибраһим) атасына һәм кавеменә: "Сез бик нык табына торган бу сын нәрсә?" – дип әйтте.
اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ وَقَوْمِهٖ مَا تَعْبُدُوْنَ
iż qāla li'abīhi wa qaumihī mā ta‘budūn(a).
Ул (Ибраһим) атасына һәм халкына: "Сез нәрсәгә гыйбадәт кыласыз?" – дип әйтте.
اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ وَقَوْمِهٖ مَاذَا تَعْبُدُوْنَ ۚ
iż qāla li'abīhi wa qaumihī māżā ta‘budūn(a).
(исеңдә тот) ул атасына һәм халкына әйтте: "Сез нәрсәгә гыйбадәт кыласыз?"
وَاِذْ قَالَ اِبْرٰهِيْمُ لِاَبِيْهِ وَقَوْمِهٖٓ اِنَّنِيْ بَرَاۤءٌ مِّمَّا تَعْبُدُوْنَۙ
wa iż qāla ibrāhīmu li'abīhi wa qaumihī innanī barā'um mimmā ta‘budūn(a).
Һәм (исеңдә тот) Ибраһим атасына һәм кавеменә әйтте: "Дөреслектә, мин сез гыйбадәт кылган нәрсәләрдән бизәм,