فَاَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَاَصْبَحُوْا فِيْ دَارِهِمْ جٰثِمِيْنَ
fa akhażathumur-rajfatu fa aṣbaḥū fī dārihim jāṡimīn(a).
དེ་ནས་ས་ཡོམ་བརྒྱབ་སྟེ་ཁོང་གཉིས་ཁང་པའི་གྱང་ཤུལ་ནང་དུ་ཉལ་ནས་ཤི་སོང༌།
اَلَمْ يَأْتِهِمْ نَبَاُ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ قَوْمِ نُوْحٍ وَّعَادٍ وَّثَمُوْدَ ەۙ وَقَوْمِ اِبْرٰهِيْمَ وَاَصْحٰبِ مَدْيَنَ وَالْمُؤْتَفِكٰتِۗ اَتَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنٰتِۚ فَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ
alam ya'tihim naba'ul-lażīna min qablihim qaumi nūḥiw wa ‘ādiw wa ṡamūd(a), wa qaumi ibrāhīma wa aṣḥābi madyana wal-mu'tafikāt(i), atathum rusuluhum bil-bayyināt(i), famā kānallāhu liyaẓlimahum wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).
ནོ་ཨའི་མི་རིགས་དང་། ཨད་དང་། ས་མུད། ཨབ་ར་ཧམ་གྱི་མི་རིགས་དང་། མད་ཡན་གྱི་མི་རིགས་དང་། སྐུ་ཚབ་རྣམས་ཁོང་ཚོའི་མདུན་དུ་བདེན་དཔང་གསལ་པོ་འཁྱེར་ནས་ཡོང་ཡོད། ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་ཁོང་ཚོར་ནོར་འཁྲུལ་མ་བྱས་ཀྱང་ཁོང་ཚོས་རང་ཉིད་ལ་ནོར་འཁྲུལ་བྱས།
فَلَمَّا جَاۤءَ اَمْرُنَا نَجَّيْنَا صٰلِحًا وَّالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗ بِرَحْمَةٍ مِّنَّا وَمِنْ خِزْيِ يَوْمِىِٕذٍ ۗاِنَّ رَبَّكَ هُوَ الْقَوِيُّ الْعَزِيْزُ
falammā jā'a amrunā najjainā ṣāliḥaw wal-lażīna āmanū ma‘ahū biraḥmatim minnā wa min khizyi yaumi'iż(in), inna rabbaka huwal-qawiyyul-‘ażīz(u).
དེར་བརྟེན་ང་ཚོའི་ཐག་གཅོད་བྱུང་སྐབས་ང་ཚོས་ས་ལེ་ཧྥུ་དང་ཁོང་དང་མཉམ་དུ་དད་པ་བྱེད་མཁན་ཚོ་ང་ཚོའི་སྙིང་རྗེའི་ཐོག་ནས་སྐྱོབ་པ་མ་ཟད། དོན་དངོས་ཐོག་ཁྱེད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཁོང་ནི་སྟོབས་ལྡན་དང་།
وَاَخَذَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوا الصَّيْحَةُ فَاَصْبَحُوْا فِيْ دِيَارِهِمْ جٰثِمِيْنَۙ
wa akhażal-lażīna ẓalamuṣ-ṣaiḥatu fa aṣbaḥū fī dārihim jāṡimīn(a).
དེ་ནས་འབྲུག་སྒྲ་ཞིག་དྲང་བདེན་མེད་པའི་མི་རྣམས་ཀྱི་སྟེང་དུ་བབས་པས་ཁོང་ཚོ་ཁང་པའི་ནང་དུ་ཉལ་ནས་ཤི་སོང་།
كَاَنْ لَّمْ يَغْنَوْا فِيْهَا ۗ اَلَآ اِنَّ ثَمُوْدَا۟ كَفَرُوْا رَبَّهُمْ ۗ اَلَا بُعْدًا لِّثَمُوْدَ ࣖ
ka allam yagnau fīhā, alā inna ṡamūda kafarū rabbahum, alā bu‘dal liṡamūd(a).
ཁོང་ཚོ་ས་ཆ་དེར་ནམ་ཡང་སྡོད་མ་མྱོང་བ་ལྟ་བུ་རེད། ས་མུད་ཀྱི་མི་རྣམས་ཀྱིས་ཁོང་ཚོའི་དཀོན་མཆོག་ཁས་མ་བླངས་པ་དྲན་དགོས། ས་མུད་ཀྱི་མི་རྣམས་འཇིག་པར་དྲན་པར་བྱོས།
وَيٰقَوْمِ لَا يَجْرِمَنَّكُمْ شِقَاقِيْٓ اَنْ يُّصِيْبَكُمْ مِّثْلُ مَآ اَصَابَ قَوْمَ نُوْحٍ اَوْ قَوْمَ هُوْدٍ اَوْ قَوْمَ صٰلِحٍ ۗوَمَا قَوْمُ لُوْطٍ مِّنْكُمْ بِبَعِيْدٍ
wa yā qaumi lā yajrimannakum syiqāqī ay yuṣībakum miṡlu mā aṣāba qauma nūḥin au qauma hūdin au qauma ṣāliḥ(in), wa mā qaumu lūṭim minkum biba‘īd(in).
ངའི་མི་མང་ལགས། ང་དང་ཁྱེད་ཀྱི་བར་གྱི་འཁྲུག་རྩོད་ཀྱིས་ཁྱེད་ལ་སྡིག་པ་མ་བཟོ་བར་བྱོས་ཤིག དེ་ལྟར་ཁྱེད་ལ་ལུཊ་ཀྱི་མི་རིགས་ཁྱེད་དང་ཐག་རིང་པོ་མེད་པའི་སྐབས་སུ་ནོ་ཨའི་མི་རིགས་དང་།
فَاَخَذَتْهُمُ الصَّيْحَةُ مُصْبِحِيْنَۙ
fa akhażathumuṣ-ṣaiḥatu muṣbiḥīn(a).
དེ་ནས་ཁོང་ཚོ་ཞོགས་པར་འབྲུག་སྒྲ་ཆེན་པོ་ཞིག་གིས་གཏོར་བརླག་བཏང་སྟེ།
فَمَآ اَغْنٰى عَنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَۗ
famā agnā ‘anhum mā kānū yaksibūn(a).
དེ་བས་ཁོང་ཚོས་ལས་ཀ་བྱས་པ་དེ་ཁོང་ཚོའི་ཆེད་དུ་ཕན་ཐོགས་མེད་པ་རེད།
ثُمَّ اَنْشَأْنَا مِنْۢ بَعْدِهِمْ قَرْنًا اٰخَرِيْنَ ۚ
Ṡumma ansya'nā mim ba‘dihim qarnan ākharīn(a).
དེ་ནས་ཁོང་ཚོའི་རྗེས་སུ་ང་ཚོས་མི་རིགས་གཞན་ཞིག་བསྐྲུན་ཡོད།
وَعَادًا وَّثَمُوْدَا۟ وَاَصْحٰبَ الرَّسِّ وَقُرُوْنًاۢ بَيْنَ ذٰلِكَ كَثِيْرًا
wa ‘ādaw wa ṡamūda wa aṣḥābar-rassi wa qurūnam baina żālika kaṡīrā(n).
དེ་བཞིན་(ང་ཚོས་)ཨད་དང་ས་མུད་ཀྱི་མི་རིགས་དང་རས་ཀྱི་མི་རིགས་དང་དེ་དག་གི་ནང་ནས་མི་རབས་མང་པོ་(མང་བ་)གཏོར་བརླག་བཏང་ཡོད།
فَاَخَذَهُمُ الْعَذَابُۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً ۗوَمَا كَانَ اَكْثَرُهُمْ مُّؤْمِنِيْنَ
fa akhażahumul-‘ażāb(u), inna fī żālika la'āyah(tan), wa mā kāna akṡaruhum mu'minīn(a).
དེ་ནས་ཁོ་ཚོར་ཉེས་ཆད་གཏོང་རྒྱུ་ཡིན། དོན་དངོས་ཐོག་དེ་ལྟ་བུའི་ནང་དུ་(ཨ་ལཱ་ཧའི་སྟོབས་ཤུགས་ཀྱི་)རྟགས་ཡོད་ཀྱང་། དེ་དག་ཕལ་ཆེར་ཡིད་ཆེས་བྱེད་ཀྱི་མེད།
فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ مَكْرِهِمْ اَنَّا دَمَّرْنٰهُمْ وَقَوْمَهُمْ اَجْمَعِيْنَ
fanẓur kaifa kāna ‘āqibatu makrihim annā dammarnāhum wa qaumahum ajma‘īn(a).
དེ་བས་ཁོང་ཚོའི་འཆར་གཞི་དེའི་གྲུབ་འབྲས་གང་ཡིན་པ་ལྟོས་དང་། ང་ཚོས་ཁོང་ཚོ་དང་ཁོང་ཚོའི་མི་དམངས་ཚང་མ་མཉམ་དུ་གཏོར་བརླག་བཏང་ཡོད།
فَتِلْكَ بُيُوْتُهُمْ خَاوِيَةً ۢبِمَا ظَلَمُوْاۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِّقَوْمٍ يَّعْلَمُوْنَ
fatilka buyūtuhum khāwiyatam bimā ẓalamū, inna fī żālika la'āyatal liqaumiy ya‘lamūn(a).
དེར་བརྟེན་ཁོང་ཚོའི་ནོར་འཁྲུལ་གྱི་རྐྱེན་གྱིས་ཁོང་ཚོའི་ཁང་པ་རྡིབ་པ་རེད། དོན་དངོས་ཐོག དེའི་ནང་དུ་ཤེས་མཁན་གྱི་མི་རིགས་ཤིག་གི་མཚོན་རྟགས་ཤིག་ཡོད།
وَعَادًا وَّثَمُوْدَا۟ وَقَدْ تَّبَيَّنَ لَكُمْ مِّنْ مَّسٰكِنِهِمْۗ وَزَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطٰنُ اَعْمَالَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنِ السَّبِيْلِ وَكَانُوْا مُسْتَبْصِرِيْنَ ۙ
wa ‘ādaw wa ṡamūda wa qat tabayyana lakum mim masākinihim, wa zayyana lahumusy-syaiṭānu a‘mālahum faṣaddahum ‘anis-sabīli wa kānū mustabṣirīn(a).
དེ་བཞིན་ཨད་དང་ས་མུད་ཀྱི་མི་རིགས་རྣམས་ཀྱང་ཁོང་ཚོའི་སྡོད་གནས་ཀྱི་གཏོར་བརླག་དེ་ཁྱེད་ལ་མངོན་གསལ་དོད་པོ་ཆགས་ཡོད། སཱ་ཏན་གྱིས་ཁོ་ཚོའི་(ངན་པ)བྱ་སྤྱོད་དེ་ཁོ་ཚོར་མཛེས་སྡུག་ལྡན་པ་ཞིག་ཏུ་བཟོས་ནས་ཁོ་ཚོ་(ཨ་ལཱ་ཧའི་)ལམ་ནས་བཀག་འགོག་བྱས། གང་ལྟར་ཁོ་ཚོ་མཐོང་རྒྱ་རྣོན་པོའི་མི་ཡིན།
فَاِنْ اَعْرَضُوْا فَقُلْ اَنْذَرْتُكُمْ صٰعِقَةً مِّثْلَ صٰعِقَةِ عَادٍ وَّثَمُوْدَ ۗ
fa in a‘raḍū faqul anżartukum ṣā‘iqatam miṡla ṣā‘iqati ‘ādiw wa ṡamūd(a).
གལ་ཏེ་ཁོང་ཚོ་ཕྱིར་ལོག་བྱས་ན། "ངས་ཁྱེད་ལ་ཨད་ཀྱི་མི་རིགས་དང་ས་མུད་ཀྱི་མི་རིགས་ལ་གློག་འཁྱུག་ལྟ་བུའི་གློག་འཁྱུག་ཅིག་འབྱུང་རྒྱུའི་ཉེན་བརྡ་བཏང་ཡོད།"
وَاَمَّا ثَمُوْدُ فَهَدَيْنٰهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمٰى عَلَى الْهُدٰى فَاَخَذَتْهُمْ صٰعِقَةُ الْعَذَابِ الْهُوْنِ بِمَا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ ۚ
wa ammā ṡamūdu fa hadaināhum fastaḥabbul-‘amā ‘alal-hudā fa akhażathum ṣā‘iqatul-‘ażābil-hūni bimā kānū yaksibūn(a).
དེ་བཞིན་ས་མུད་ཀྱི་མི་རིགས་ལ་མཚོན་ན། ང་ཚོས་ཁོང་ཚོར་ལམ་སྟོན་སྤྲད་ཡོད་ཀྱང་། ཁོང་ཚོས་ལམ་སྟོན་ལས་མིག་རྒྱབ་པ་(ལམ་ནོར་)ལ་དགའ་པོ་བྱེད་ཀྱི་ཡོད།
فَعَتَوْا عَنْ اَمْرِ رَبِّهِمْ فَاَخَذَتْهُمُ الصّٰعِقَةُ وَهُمْ يَنْظُرُوْنَ
fa‘atau ‘an amri rabbihim fa akhażathumuṣ-ṣā‘iqatu wa hum yanẓurūn(a).
དེ་ནས་ཁོ་ཚོས་རང་ཉིད་ཀྱི་གཙོ་བོའི་བཀའ་ལ་འགལ་བའི་ང་རྒྱལ་གྱི་བྱ་སྤྱོད་སྤེལ་བས་ཁོ་ཚོས་དེ་ལ་ལྟ་བཞིན་པའི་སྐབས་སུ་གློག་འཁྱུག་གིས་བརྒྱབ་པ་རེད།
فَمَا اسْتَطَاعُوْا مِنْ قِيَامٍ وَّمَا كَانُوْا مُنْتَصِرِيْنَۙ
famastaṭā‘ū min qiyāmiw wa mā kānū muntaṣirīn(a).
དེར་བརྟེན་ཁོ་ཚོ་ཡར་ལངས་མི་ཐུབ་པ་དང་རོགས་རམ་ཡང་ཐོབ་མ་སོང་།
وَثَمُوْدَا۟ فَمَآ اَبْقٰىۙ
wa ṡamūda famā abqā.
ས་མུད་ཀྱི་མི་དམངས་ལ་ཁོས་མི་གཅིག་ཀྱང་མ་གསོན་པར་བཞག་ཡོད།
اِنَّآ اَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ صَيْحَةً وَّاحِدَةً فَكَانُوْا كَهَشِيْمِ الْمُحْتَظِرِ
innā arsalnā ‘alaihim ṣaiḥataw wāḥidatan fa kānū kahasyīmil-muḥtaẓir(i).
ང་ཚོས་དེ་ཚོའི་སྟེང་དུ་འབྲུག་སྒྲ་ཆེན་པོ་ཞིག་བཏང་བས་དེ་ཚོ་སྐམ་པོ་རུལ་བའི་ཤིང་ལྟར་གྱུར་ཡོད།
فَاَمَّا ثَمُوْدُ فَاُهْلِكُوْا بِالطَّاغِيَةِ
fa'ammā ṡamūdu fa uhlikū biṭ-ṭāgiyah(ti).
ས་མུད་ཀྱི་མི་རྣམས་སྐད་ཅོར་ཆེན་པོ་ཞིག་གིས་གཏོར་བརླག་བཏང་བ་དང་།
هَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ الْجُنُوْدِۙ
hal atāka ḥadīṡul-junūd(i).
དམག་དཔུང་(དགྲ་བོ)སྐོར་གྱི་གནས་ཚུལ་ཁྱེད་ལ་སླེབས་ཡོད་དམ།
فِرْعَوْنَ وَثَمُوْدَۗ
fir‘auna wa ṡamūd(a).
(དཔེར་ན།) ཕ་རོ་དང་ས་མུད་ཡིན་ནམ།
فَكَذَّبُوْهُ فَعَقَرُوْهَاۖ فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُمْ بِذَنْۢبِهِمْ فَسَوّٰىهَاۖ
fa każżabūhu fa ‘aqarūhā fa damdama ‘alaihim rabbuhum biżambihim fa sawwāhā.
འོན་ཀྱང་ཁོང་ཚོས་ཁོང་ལ་རྫུན་བཤད་ནས་ཁོང་བསད་པ་རེད། དེར་བརྟེན་དཀོན་མཆོག་གིས་ཁོང་ཚོའི་སྡིག་པའི་ཆེད་དུ་ཁོང་ཚོ་མེད་པར་བཟོས་པ་དང་།