وَقَاتِلُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ الَّذِيْنَ يُقَاتِلُوْنَكُمْ وَلَا تَعْتَدُوْا ۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِيْنَ
wa qātilū fī sabīlillāhil-lażīna yuqātilūnakum wa lā ta‘tadū, innallāha lā yuḥibbul-mu‘tadīn(a).
او د الله په لاره کې له هغو کسانو سره وجنګیږئ چې له تاسو سره جنګیږي، خو له حده تېری مه کوئ، په حقیقت کې الله هغه خلک نه خوښوي چې له حده تېری کوي.
اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ قِيْلَ لَهُمْ كُفُّوْٓا اَيْدِيَكُمْ وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَۚ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ اِذَا فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ يَخْشَوْنَ النَّاسَ كَخَشْيَةِ اللّٰهِ اَوْ اَشَدَّ خَشْيَةً ۚ وَقَالُوْا رَبَّنَا لِمَ كَتَبْتَ عَلَيْنَا الْقِتَالَۚ لَوْلَآ اَخَّرْتَنَآ اِلٰٓى اَجَلٍ قَرِيْبٍۗ قُلْ مَتَاعُ الدُّنْيَا قَلِيْلٌۚ وَالْاٰخِرَةُ خَيْرٌ لِّمَنِ اتَّقٰىۗ وَلَا تُظْلَمُوْنَ فَتِيْلًا
alam tara ilal-lażīna qīla lahum kuffū aidiyakum wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāt(a), fa lammā kutiba ‘alaihimul-qitālu iżā farīqum minhum yakhsyaunan-nāsa kakhasy-yatillāhi au asyadda khasy-yah(tan), wa qālū rabbanā lima katabta ‘alainal-qitāl(a), lau lā akhkhartanā ilā ajalin qarīb(in), qul matā‘ud-dun-yā qalīl(un), wal-ākhiratu khairul limanittaqā, wa lā tuẓlamūna fatīlā(n).
ایا تاسو هغو خلکو ته پام نه کوئ چې ورته ویل کیږي چې "خپل لاسونه (له جګړې څخه) وساتئ، لمونځ وکړئ او زکات ورکړئ!" کله چې دوی ته د جګړې کولو امر وشو، ناڅاپه د دوی ځینې (منافقین) له انسانانو (دښمنانو) څخه وویریدل، لکه څنګه چې دوی له الله څخه وویریدل، حتی (له دې څخه) ډیر وویریدل. دوی وویل: "زموږ ربه، ولې دې موږ په جګړه کولو مجبور کړل؟ ولې دې موږ د یو څه مودې لپاره ځنډ نه کړل؟" ووایه، "په دې نړۍ کې لږې خوښۍ دي او اخرت د هغو کسانو لپاره غوره دی چې تقوا لري (د جګړې اجر ترلاسه کوي) او تاسو به هیڅ ظلم ونه شي."
اُذِنَ لِلَّذِيْنَ يُقَاتَلُوْنَ بِاَنَّهُمْ ظُلِمُوْاۗ وَاِنَّ اللّٰهَ عَلٰى نَصْرِهِمْ لَقَدِيْرٌ ۙ
użina lil-lażīna yuqātalūna bi'annahum ẓulimū, wa innallāha ‘alā naṣrihim laqadīr(un).
د هغو کسانو لپاره چې جګړه ورسره کېږي (جګړه کول) جائز دي، ځکه چې په حقیقت کې پر دوی ظلم شوی دی. او یقینا الله تعالی به د دوی مرسته وکړي.