وَدَّ كَثِيْرٌ مِّنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ لَوْ يَرُدُّوْنَكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ اِيْمَانِكُمْ كُفَّارًاۚ حَسَدًا مِّنْ عِنْدِ اَنْفُسِهِمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ الْحَقُّ ۚ فَاعْفُوْا وَاصْفَحُوْا حَتّٰى يَأْتِيَ اللّٰهُ بِاَمْرِهٖ ۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ
wadda kaṡīrum min ahlil-kitābi lau yaruddūnakum mim ba‘di īmānikum kuffārā(n), ḥasadam min ‘indi anfusihim mim ba‘di mā tabayyana lahumul-ḥaqq(u), fa‘fū waṣfaḥū ḥattā ya'tiyallāhu bi amrih(ī), innallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).
Китап әһелдәренең күбеһе, үҙҙәрендәге көнсөллөк арҡаһында, үҙҙәренә хәҡиҡәт асыҡланғандан һуң, һеҙҙе иман килтергәндән һуң, яңынан иманһыҙ булып китеүегеҙҙе теләй. Шулай булғас, Аллаһ бойороғон биргәнсе, ғәфү итегеҙ һәм сабыр итегеҙ. Ысынлап та, Аллаһ һәр нәмәгә ҡөҙрәтле.
اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ قِيْلَ لَهُمْ كُفُّوْٓا اَيْدِيَكُمْ وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَۚ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ اِذَا فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ يَخْشَوْنَ النَّاسَ كَخَشْيَةِ اللّٰهِ اَوْ اَشَدَّ خَشْيَةً ۚ وَقَالُوْا رَبَّنَا لِمَ كَتَبْتَ عَلَيْنَا الْقِتَالَۚ لَوْلَآ اَخَّرْتَنَآ اِلٰٓى اَجَلٍ قَرِيْبٍۗ قُلْ مَتَاعُ الدُّنْيَا قَلِيْلٌۚ وَالْاٰخِرَةُ خَيْرٌ لِّمَنِ اتَّقٰىۗ وَلَا تُظْلَمُوْنَ فَتِيْلًا
alam tara ilal-lażīna qīla lahum kuffū aidiyakum wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāt(a), fa lammā kutiba ‘alaihimul-qitālu iżā farīqum minhum yakhsyaunan-nāsa kakhasy-yatillāhi au asyadda khasy-yah(tan), wa qālū rabbanā lima katabta ‘alainal-qitāl(a), lau lā akhkhartanā ilā ajalin qarīb(in), qul matā‘ud-dun-yā qalīl(un), wal-ākhiratu khairul limanittaqā, wa lā tuẓlamūna fatīlā(n).
Ҡулдарығыҙҙы тыйығыҙ (һуғыштан), намаҙ уҡығыҙ, зәкәт бирегеҙ!- тип әйтелгән кешеләргә иғтибар итмәйһегеҙме ни! Һуғышҡа мәжбүр булғас, ҡапыл уларҙың ҡайһы берҙәре (монафиҡтар) кешеләрҙән (дошмандарҙан) ҡурҡтылар, Аллаһтан ҡурҡҡан кеүек, хатта (унан да нығыраҡ) ҡурҡтылар. Улар: «Эй, Раббыбыҙ, ни өсөн Һин беҙҙе һуғышҡа мәжбүр иттең? Әйт: «Был донъяла ләззәттәр аҙ, ә теге донъя тәҡүәлеләр өсөн яҡшыраҡ (һуғыш өсөн сауап ала), һеҙгә әҙ генә лә ғәҙелһеҙлек ҡылынмаясаҡ».
اِتَّبِعْ مَآ اُوْحِيَ اِلَيْكَ مِنْ رَّبِّكَۚ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۚ وَاَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكِيْنَ
ittabi‘ mā ūḥiya ilaika mir rabbik(a), lā ilāha illā huw(a), wa a‘riḍ ‘anil-musyrikīn(a).
Раббың һиңә (Мөхәммәт) иңдергән нәмәләргә эйәр; Унан башҡа илаһ юҡ; һәм мөшриктәрҙән ситләшегеҙ.
وَمَا خَلَقْنَا السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَآ اِلَّا بِالْحَقِّۗ وَاِنَّ السَّاعَةَ لَاٰتِيَةٌ فَاصْفَحِ الصَّفْحَ الْجَمِيْلَ
wa mā khalaqnas-samāwāti wal-arḍa wa mā bainahumā illā bil-ḥaqq(i), wa innas-sā‘ata la'ātiyatun faṣfaḥiṣ-ṣafḥal-jamīl(a).
Күктәрҙе, Ерҙе һәм улар араһындағы нәмәләрҙе Беҙ хәҡиҡәт менән яралттыҡ. Һәм, ысынлап та, Апокалипсис мотлаҡ килер, шуға күрә (уларҙы) яҡшы рәүештә ғәфү итегеҙ.
قُلْ لِّلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا يَغْفِرُوْا لِلَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ اَيَّامَ اللّٰهِ لِيَجْزِيَ قَوْمًا ۢبِمَا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ
qul lil-lażīna āmanū yagfirū lil-lażīna lā yarjūna ayyāmallāhi liyajziya qaumam bimā kānū yaksibūn(a).
(Мөхәммәт) иман килтергәндәргә әйт: Аллаһтың көндәренән ҡурҡмағандарҙы ғәфү итһендәр, сөнки Ул бер халыҡты ҡылған эштәренә ҡарап бүләкләйәсәк.
فَاصْبِرْ عَلٰى مَا يَقُوْلُوْنَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوْعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ الْغُرُوْبِ ۚ
faṣbir ‘alā mā yaqūlūna wa sabbiḥ biḥamdi rabbika qabla ṭulū‘isy-syamsi wa qablal-gurūb(i).
Шулай булғас, уларҙың әйткәндәренә сабыр ит һәм ҡояш ҡалҡҡансы һәм байығансы Раббыңды маҡта.
وَاصْبِرْ عَلٰى مَا يَقُوْلُوْنَ وَاهْجُرْهُمْ هَجْرًا جَمِيْلًا
waṣbir ‘alā mā yaqūlūna wahjurhum hajran jamīlā(n).
Һәм уларҙың әйткәндәренә сабыр ит (Мөхәммәт) һәм уларҙы яҡшы юл менән ҡалдыр.