وَلَتَجِدَنَّهُمْ اَحْرَصَ النَّاسِ عَلٰى حَيٰوةٍ ۛوَمِنَ الَّذِيْنَ اَشْرَكُوْا ۛيَوَدُّ اَحَدُهُمْ لَوْ يُعَمَّرُ اَلْفَ سَنَةٍۚ وَمَا هُوَ بِمُزَحْزِحِهٖ مِنَ الْعَذَابِ اَنْ يُّعَمَّرَۗ وَاللّٰهُ بَصِيْرٌۢ بِمَا يَعْمَلُوْنَ ࣖ
wa latajidannahum aḥraṣan-nāsi ‘alā ḥayāh(tin), wa minal-lażīna asyrakū, yawaddu aḥaduhum lau yu‘ammaru alfa sanah(tin), wa mā huwa bi muzaḥziḥihī minal-‘ażābi ay yu‘ammar(a), wallāhu baṣīrum bimā ya‘malūn(a).
Ва ба дурустӣ, ту (Муҳаммад) онҳоро (яҳудиёнро) хоҳӣ ёфт, ки мардуме ба зиндагӣ (дунё) ҳаристаранд, ҳатто (ҳаристар аз мушрикон). Ҳар яки онҳо мехоҳанд ҳазор сол умр бинанд, ҳарчанд ин умри дароз онҳоро аз азоб бознамедорад. Ва Худо ба он чи мекунанд, биност.
وَلَا تَتَمَنَّوْا مَا فَضَّلَ اللّٰهُ بِهٖ بَعْضَكُمْ عَلٰى بَعْضٍ ۗ لِلرِّجَالِ نَصِيْبٌ مِّمَّا اكْتَسَبُوْا ۗ وَلِلنِّسَاۤءِ نَصِيْبٌ مِّمَّا اكْتَسَبْنَ ۗوَسْـَٔلُوا اللّٰهَ مِنْ فَضْلِهٖ ۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمًا
wa lā tatamannau mā faḍḍalallāhu bihī ba‘ḍakum ‘alā ba‘ḍ(in), lir-rijāli naṣībum mimmaktasabū, wa lin-nisā'i naṣībum mimmaktasabn(a), was'alullāha min faḍlih(ī), innallāha kāna bikulli syai'in ‘alīmā(n).
Ва ба фазле, ки Худо баъзе аз шуморо бар баъзеи дигар бартарӣ додааст, орзу накунед. Мардон аз он чӣ касб кардаанд, насибе ҳастанд ва занон аз он чӣ касб кардаанд, насибе ҳастанд. Аз фазли Худо чизеро талаб кунед, ки Худо ба ҳама чиз доност.
وَاِنِ امْرَاَةٌ خَافَتْ مِنْۢ بَعْلِهَا نُشُوْزًا اَوْ اِعْرَاضًا فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَآ اَنْ يُّصْلِحَا بَيْنَهُمَا صُلْحًا ۗوَالصُّلْحُ خَيْرٌ ۗوَاُحْضِرَتِ الْاَنْفُسُ الشُّحَّۗ وَاِنْ تُحْسِنُوْا وَتَتَّقُوْا فَاِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرًا
wa inimra'atun khāfat mim ba‘lihā nusyūzan au i‘rāḍan falā junāḥa ‘alaihimā ay yuṣliḥā bainahumā ṣulḥā(n), waṣ-ṣulḥu khair(un), wa uḥḍiratil-anfususy-syuḥḥ(a), wa in tuḥsinū wa tattaqū fa innallāha kāna bimā ta‘malūna khabīrā(n).
Ва агар зан нигарон бошад, ки шавҳараш бадахлоқ ё бепарво хоҳад буд, пас ҳардуи онҳо метавонанд сулҳи воқеӣ барқарор кунанд ва ин сулҳ (барои онҳо) беҳтар аст, ҳарчанд мард табиатан бахил аст. Ва агар шумо (муносибати худро бо занатон) беҳтар кунед ва худро (аз нусюз ва бепарвоӣ) муҳофизат кунед, пас дар ҳақиқат Аллоҳ ба он чизе, ки мекунед, огоҳ аст.
قُلْ لَّوْ اَنْتُمْ تَمْلِكُوْنَ خَزَاۤىِٕنَ رَحْمَةِ رَبِّيْٓ اِذًا لَّاَمْسَكْتُمْ خَشْيَةَ الْاِنْفَاقِۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ قَتُوْرًا ࣖ
qul lau antum tamlikūna khazā'ina raḥmati rabbī iżal la'amsaktum khasy-yatal-infāq(i), wa kānal-insānu qatūrā(n).
Бигӯ (эй Муҳаммад): «Агар шумо ганҷинаи неъмати Парвардигорамро медоштед, аз тарси харҷ карданаш, онро нигоҳ медоштед». Ва инсонҳо хеле бахил ҳастанд.
فَاتَّقُوا اللّٰهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ وَاسْمَعُوْا وَاَطِيْعُوْا وَاَنْفِقُوْا خَيْرًا لِّاَنْفُسِكُمْۗ وَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ
fattaqullāha mastaṭa‘tum wasma‘ū wa aṭī‘ū wa anfiqū khairal li'anfusikum, wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
Пас, то тавони худ аз Худо битарсед ва гӯш диҳед ва итоат кунед ва барои худ моли хуб харҷ кунед. Ва ҳар кӣ худро аз бахилӣ боздорад, онҳо хушбахтанд.
وَجَمَعَ فَاَوْعٰى
wa jama‘a fa'au‘ā.
ва шахсе, ки (хосиятҳо)-ро ҷамъ мекунад ва сипас онҳоро нигоҳ медорад.
وَّاِذَا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنُوْعًاۙ
wa iżā massahul-khairu manū‘ā(n).
ва чун молу сарват ба даст орад, бахил мешавад,
ثُمَّ يَطْمَعُ اَنْ اَزِيْدَۙ
Ṡumma yaṭma‘u an azīd(a).
Сипас ӯ воқеан мехост, ки ман ба он илова кунам.
وَتَأْكُلُوْنَ التُّرَاثَ اَكْلًا لَّمًّاۙ
wa ta'kulūnat-turāṡa aklal lammā(n).
дар ҳоле ки шумо меросро бо омехта кардани (ҳалол ва ҳаром) мехӯред,
وَّتُحِبُّوْنَ الْمَالَ حُبًّا جَمًّاۗ
wa tuḥibbūnal-māla ḥubban jammā(n).
ва шумо сарватро бо муҳаббати аз ҳад зиёд дӯст медоред.
وَاِنَّهٗ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَدِيْدٌ ۗ
wa innahū liḥubbil-khairi lasyadīd(un).
ва дар ҳақиқат муҳаббати ӯ ба сарват воқеан аз ҳад зиёд буд.
اَلْهٰىكُمُ التَّكَاثُرُۙ
alhākumut-takāṡur(u).
Фахр кардан туро нодида гирифтааст,