اَمْ حَسِبْتُمْ اَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَلَمَّا يَأْتِكُمْ مَّثَلُ الَّذِيْنَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِكُمْ ۗ مَسَّتْهُمُ الْبَأْسَاۤءُ وَالضَّرَّاۤءُ وَزُلْزِلُوْا حَتّٰى يَقُوْلَ الرَّسُوْلُ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗ مَتٰى نَصْرُ اللّٰهِ ۗ اَلَآ اِنَّ نَصْرَ اللّٰهِ قَرِيْبٌ
am ḥasibtum an tadkhulul-jannata wa lammā ya'tikum maṡalul-lażīna khalau min qablikum, massathumul-ba'sā'u waḍ-ḍarrā'u wa zulzilū ḥattā yaqūlar-rasūlu wal-lażīna āmanū ma‘ahū matā naṣrullāh(i), alā inna naṣrallāhi qarīb(un).
Ё мепиндоред, ки ба биҳишт дохил мешавед, дар ҳоле ки озмоише, ки пеш аз шумо гузашта буд, ба шумо нарасидааст. Онҳо ба фақру ранҷ расида ва (аз озмоишҳои гуногун) такон хӯрда буданд, то он даме ки паёмбар ва мӯъминон бо ӯ гуфтанд: «Кай ёрии Худо меояд?» Албатта, ёрии Худо наздик аст.
وَيَدْعُ الْاِنْسَانُ بِالشَّرِّ دُعَاۤءَهٗ بِالْخَيْرِۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ عَجُوْلًا
wa yad‘ul-insānu bisy-syarri du‘ā'ahū bil-khair(i), wa kānal-insānu ‘ajūlā(n).
Ва инсон (аксар вақт) ба дуъои бадӣ мекунад, чунон ки (одатан) ба дуъои хайрӣ мекунад. Ва ба дурустӣ ки инсонҳо шитобкоранд.
خُلِقَ الْاِنْسَانُ مِنْ عَجَلٍۗ سَاُورِيْكُمْ اٰيٰتِيْ فَلَا تَسْتَعْجِلُوْنِ
khuliqal-insānu min ‘ajal(in), sa'urīkum āyātī falā tasta‘jilūn(i).
Бани одамӣ шитобкорона офарида шудаанд. Баъдтар нишонаҳои худро ба шумо нишон медиҳам. Пас, аз ман шитоб нахоҳед.
اَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُوْنَ
afa bi‘ażābinā yasta‘jilūn(a).
Оё инҳо касоне нестанд, ки азоби Моро зудтар талаб мекунанд?