صِرَاطَ الَّذِيْنَ اَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ ەۙ غَيْرِ الْمَغْضُوْبِ عَلَيْهِمْ وَلَا الضَّاۤلِّيْنَ ࣖ
Ṣirāṭal-lażīna an‘amta ‘alaihim, gairil-magḍūbi ‘alaihim wa laḍ-ḍāllīn(a).
(ማለትም) የሰጠሃቸው ሰዎች መንገድ፤ የተቆጡ ሰዎች መንገድ ሳይሆን (ወይም የተሳሳቱ ሰዎች መንገድ)።
وَاِذْ قُلْتُمْ يٰمُوْسٰى لَنْ نَّصْبِرَ عَلٰى طَعَامٍ وَّاحِدٍ فَادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُخْرِجْ لَنَا مِمَّا تُنْۢبِتُ الْاَرْضُ مِنْۢ بَقْلِهَا وَقِثَّاۤىِٕهَا وَفُوْمِهَا وَعَدَسِهَا وَبَصَلِهَا ۗ قَالَ اَتَسْتَبْدِلُوْنَ الَّذِيْ هُوَ اَدْنٰى بِالَّذِيْ هُوَ خَيْرٌ ۗ اِهْبِطُوْا مِصْرًا فَاِنَّ لَكُمْ مَّا سَاَلْتُمْ ۗ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ وَالْمَسْكَنَةُ وَبَاۤءُوْ بِغَضَبٍ مِّنَ اللّٰهِ ۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ كَانُوْا يَكْفُرُوْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ وَيَقْتُلُوْنَ النَّبِيّٖنَ بِغَيْرِ الْحَقِّ ۗ ذٰلِكَ بِمَا عَصَوْا وَّكَانُوْا يَعْتَدُوْنَ ࣖ
wa iż qultum yā mūsā lan naṣbira ‘alā ṭa‘āmiw wāḥidin fad‘u lanā rabbaka yukhrij lanā mimmā tumbitul-arḍu mim baqlihā wa qiṡṡā'ihā wa fūmihā wa ‘adasihā wa baṣalihā, qāla atastabdilūnal-lażī huwa adnā bil-lażī huwa khair(un), ihbiṭū miṣran fa inna lakum mā sa'altum, wa ḍuribat ‘alaihimuż-żillatu wal-maskanatu wa bā'ū bigaḍabim minallāh(i), żālika bi'annahum kānū yakfurūna bi'āyātillāhi wa yaqtulūnan- nabiyyīna bi gairil-ḥaqq(i), żālika bimā ‘aṣaw wa kānū ya‘tadūn(a).
«ሙሳ ሆይ! አንድ አይነት ምግብ ብቻ ልንበላ አንችልም፤ ስለዚህ ጌታህን ለምንልን፤ ምድር ከምታበቅለው ነገር፤ ቅጠላ ቅጠል፣ ዱባ፣ ነጭ ሽንኩርት፣ ምስርና ሽንኩርት እንዲሰጠን» ባለህ ጊዜ (አስታውስ)። (ሙሳ) «በመልካም ነገር ምትክ መጥፎን ነገር ትጠይቃለህን? ወደ ከተማ ሂድ፤ የምትጠይቀውን በእርግጥ ታገኛለህ» አለው። ከዚያም ውርደትና ድህነት ተመታቸው፤ ከአላህም ቁጣ ወረደባቸው። ይህ የሆነው የአላህን ምልክቶች ስለካዱና ነቢያትን ያለ አግባብ ስለገደሉ ነው። ይህ የሆነው እነሱ አመጸኞችና ወሰንን ስለቆረጡ ነው።
بِئْسَمَا اشْتَرَوْا بِهٖٓ اَنْفُسَهُمْ اَنْ يَّكْفُرُوْا بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ بَغْيًا اَنْ يُّنَزِّلَ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖ عَلٰى مَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖ ۚ فَبَاۤءُوْ بِغَضَبٍ عَلٰى غَضَبٍۗ وَلِلْكٰفِرِيْنَ عَذَابٌ مُّهِيْنٌ
bi'samasytarau bihī anfusahum ay yakfurū bimā anzalallāhu bagyan ay yunazzilallāhu min faḍlihī ‘alā may yasyā'u min ‘ibādih(ī), fabā'ū bigaḍabin ‘alā gaḍab(in), wa lil-kāfirīna ‘ażābum muhīn(un).
አላህ ከባሮቹ በሚሻው ሰው ላይ ጸጋውን ማውረዱን በመመቀኘት፣ አላህ ባወረደው ነገር ክደው፣ ራሳቸውን የሸጡበት አስፈሪ ነገር ነው። ስለዚህ በቁጣ ላይ ቁጣን ይቀበላሉ። በከሐዲዎችም ላይ አዋራጅ ቅጣት አለ።
ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ اَيْنَ مَا ثُقِفُوْٓا اِلَّا بِحَبْلٍ مِّنَ اللّٰهِ وَحَبْلٍ مِّنَ النَّاسِ وَبَاۤءُوْ بِغَضَبٍ مِّنَ اللّٰهِ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الْمَسْكَنَةُ ۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ كَانُوْا يَكْفُرُوْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ وَيَقْتُلُوْنَ الْاَنْبِۢيَاۤءَ بِغَيْرِ حَقٍّۗ ذٰلِكَ بِمَا عَصَوْا وَّكَانُوْا يَعْتَدُوْنَ
Ḍuribat ‘alaihimuż-żillatu aina mā ṡuqifū illā biḥablim minallāhi wa ḥablim minan-nāsi wa bā'ū bigaḍabim minallāhi wa ḍuribat ‘alaihimul-maskanah(tu), żālika bi'annahum kānū yakfurūna bi'āyātillāhi wa yaqtulūnal-ambiyā'a bigairi ḥaqq(in), żālika bimā ‘aṣaw wa kānū ya‘tadūn(a).
የአላህን (ሃይማኖት) ገመድ እና ከሰዎች ጋር ያለውን (ቃል ኪዳን) ካልያዙ በስተቀር የትም ቦታ ቢሆኑ በውርደት የተሞሉ ናቸው። ከአላህ ቁጣን ተቀብለዋል እና ሁልጊዜም በመከራ ተሞልተዋል። ይህ የሆነበት ምክንያት የአላህን አንቀጾች ይክዳሉ እና ነቢያትን ያለ ምንም (ትክክለኛ ምክንያት) ይገድላሉ። ይህ የሆነበት ምክንያት እነሱ ታዛዦች እና ወሰንን ስለሚተላለፉ ነው።
قُلْ هَلْ اُنَبِّئُكُمْ بِشَرٍّ مِّنْ ذٰلِكَ مَثُوْبَةً عِنْدَ اللّٰهِ ۗمَنْ لَّعَنَهُ اللّٰهُ وَغَضِبَ عَلَيْهِ وَجَعَلَ مِنْهُمُ الْقِرَدَةَ وَالْخَنَازِيْرَ وَعَبَدَ الطَّاغُوْتَۗ اُولٰۤىِٕكَ شَرٌّ مَّكَانًا وَّاَضَلُّ عَنْ سَوَاۤءِ السَّبِيْلِ
qul hal unabbi'ukum bisyarrim min żālika maṡūbatan ‘indallāh(i), mal la‘anahullāhu wa gaḍiba ‘alaihi wa ja‘ala minhumul-qiradata wal-khanāzīra wa ‘abadaṭ-ṭāgūt(a), ulā'ika syarrum makānaw wa aḍallu ‘an sawā'is-sabīl(i).
(ሙሐመድ) በላቸው፡- «በአላህ ዘንድ ቅጣታቸው ከክፉዎች የከፋ ስለሆኑ ሰዎች ልንገራችሁን? ማለትም የተረገሙና በአላህ የተቆጡ ሰዎች፣ ከነሱም መካከል ዝንጀሮዎችና አሳማዎች የተባሉና ጣጉትን የሚያመልኩ አሉ።» እነሱ በከፋ ቦታ ላይ ናቸው፤ ከቀጥተኛውም መንገድ በጣም የተሳሳቱ ናቸው።
اِنَّ الَّذِيْنَ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ سَيَنَالُهُمْ غَضَبٌ مِّنْ رَّبِّهِمْ وَذِلَّةٌ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُفْتَرِيْنَ
innal-lażīnattakhażul-‘ijla sayanāluhum gaḍabum mir rabbihim wa żillatun fil-ḥayātid-dun-yā, wa każālika najzil-muftarīn(a).
በእርግጥም የጥጃ ምስል (አምልኮ) የሚሠሩ ሰዎች አንድ ቀን ከጌታቸው ቁጣንና በዚህች ዓለም ሕይወትን ውርደት ይቀበላሉ። እንደዚሁም ውሸታሞችን እንመነዳለን።
فَرَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًا ەۚ قَالَ يٰقَوْمِ اَلَمْ يَعِدْكُمْ رَبُّكُمْ وَعْدًا حَسَنًا ەۗ اَفَطَالَ عَلَيْكُمُ الْعَهْدُ اَمْ اَرَدْتُّمْ اَنْ يَّحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَخْلَفْتُمْ مَّوْعِدِيْ
fa raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla yā qaumi alam ya‘idkum rabbukum wa‘dan ḥasanā(n), afaṭāla ‘alaikumul-‘ahdu am arattum ay yaḥilla ‘alaikum gaḍabum mir rabbikum fa akhlaftum mau‘idī.
ከዚያም ሙሳ ወደ ሕዝቦቹ ተቆጥቶና አዝኖ ተመለሰ። (ሙሳ) «ሕዝቦቼ ሆይ! ጌታችሁ መልካም ቃል ኪዳን አልገባላችሁምን? የቃል ኪዳኑ ጊዜ በጣም ረጅም ነውን ወይስ የእግዚአብሔር ቁጣ በእናንተ ላይ እንዲወርድ ትፈልጋላችሁን? ከእኔ ጋር የገባችሁትን ቃል ኪዳን ለምን አፈረሳችሁ?» አላቸው።
۞ اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ تَوَلَّوْا قَوْمًا غَضِبَ اللّٰهُ عَلَيْهِمْۗ مَا هُمْ مِّنْكُمْ وَلَا مِنْهُمْۙ وَيَحْلِفُوْنَ عَلَى الْكَذِبِ وَهُمْ يَعْلَمُوْنَ
alam tara ilal-lażīna tawallau qauman gaḍiballāhu ‘alaihim, mā hum minkum wa lā minhum, wa yaḥlifūna ‘alal-każibi wa hum ya‘lamūn(a).
አላህ ያስቆጣቸውን ሕዝቦች ወዳጆች አድርገው የሚይዙትን (መናፍቃን) አላየህምን? እነዚህ ሰዎች ከሕዝቦቻችሁ አይደሉም፤ ከሕዝቦቻቸውም አይደሉም። እያወቁም በሐሰት ይምላሉ።
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَتَوَلَّوْا قَوْمًا غَضِبَ اللّٰهُ عَلَيْهِمْ قَدْ يَىِٕسُوْا مِنَ الْاٰخِرَةِ كَمَا يَىِٕسَ الْكُفَّارُ مِنْ اَصْحٰبِ الْقُبُوْرِ ࣖ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tatawallau qauman gaḍiballāhu ‘alaihim qad ya'isū minal-ākhirati kamā ya'isal-kuffāru min aṣḥābil-qubūr(i).
እናንተ ያመናችሁ ሆይ! አላህ የተቆጣባቸውን ረዳቶቻችሁ አታድርጉ፤ ልክ በመቃብር ውስጥ ያሉት ከሐዲዎች ተስፋ እንደቆረጡ ሁሉ እነሱም ከሞት በኋላ ተስፋ ቆርጠዋል።