وَاِذْ قُلْنَا ادْخُلُوْا هٰذِهِ الْقَرْيَةَ فَكُلُوْا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَدًا وَّادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا وَّقُوْلُوْا حِطَّةٌ نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطٰيٰكُمْ ۗ وَسَنَزِيْدُ الْمُحْسِنِيْنَ
wa iż qulnadkhulū hāżihil-qaryata fakulū minhā ḥaiṡu syi'tum ragadaw wadkhulul- bāba sujjadaw wa qūlū ḥiṭṭatun nagfir lakum khaṭāyākum, wa sanazīdul-muḥsinīn(a).
او (یاد کړئ) کله چې موږ وویل: "دې ځمکې (بیت المقدس) ته ننوځئ، بیا په هغه کې چې څومره خوښېږئ خوندور خواړه وخورئ. او د هغې دروازې ته په سجده کې ننوځئ او ووایاست: "موږ ته (له ګناهونو څخه) نجات ورکړئ،" یقینا موږ به ستاسو ګناهونه وبخښو. او موږ به د هغو کسانو لپاره (نعمتونه) زیات کړو چې نیکي کوي."
اَلَمْ تَرَ اِلَى الْمَلَاِ مِنْۢ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ مِنْۢ بَعْدِ مُوْسٰىۘ اِذْ قَالُوْا لِنَبِيٍّ لَّهُمُ ابْعَثْ لَنَا مَلِكًا نُّقَاتِلْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗ قَالَ هَلْ عَسَيْتُمْ اِنْ كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتَالُ اَلَّا تُقَاتِلُوْا ۗ قَالُوْا وَمَا لَنَآ اَلَّا نُقَاتِلَ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَقَدْاُخْرِجْنَا مِنْ دِيَارِنَا وَاَبْنَاۤىِٕنَا ۗ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ تَوَلَّوْا اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۗوَاللّٰهُ عَلِيْمٌ ۢبِالظّٰلِمِيْنَ
alam tara ilal-mala'i mim banī isrā'īla mim ba‘di mūsā, iż qālū linabiyyil lahumub‘aṡ lanā malikan nuqātil fī sabīlillāh(i), qāla hal ‘asaitum in kutiba ‘alaikumul-qitālu allā tuqātilū, qālū wa mā lanā allā nuqātila fī sabīlillāhi wa qad ukhrijnā min diyārinā wa abnā'inā, falammā kutiba ‘alaihimul-qitālu tawallau illā qalīlam minhum, wallāhu ‘alīmum biẓ-ẓālimīn(a).
ایا تاسو د موسی علیه السلام له وفات وروسته د بني اسرائیلو مشرانو ته نه دي لیدلي، کله چې دوی د خپل یو پیغمبر ته وویل: "زموږ لپاره یو پاچا وټاکه، او موږ به د الله په لاره کې جګړه وکړو." د دوی پیغمبر وویل: "ښایي که تاسو ته جګړه فرض شي، نو تاسو به جګړه ونه کړئ؟" دوی وویل: "ولې موږ د الله په لاره کې جګړه ونه کړو، پداسې حال کې چې موږ له خپلو کورونو څخه ایستل شوي یو او له خپلو ماشومانو څخه جلا شوي یو؟" خو کله چې په دوی باندې جګړه فرض شوه، نو دوی بیرته وګرځیدل، پرته له یو څو کسانو څخه. او الله ظالمانو ته ښه پوهیږي.
يٰقَوْمِ ادْخُلُوا الْاَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِيْ كَتَبَ اللّٰهُ لَكُمْ وَلَا تَرْتَدُّوْا عَلٰٓى اَدْبَارِكُمْ فَتَنْقَلِبُوْا خٰسِرِيْنَ
yā qaumidkhulul-arḍal-muqaddasatal-latī kataballāhu lakum wa lā tartaddū ‘alā adbārikum fa tanqalibū khāsirīn(a).
اې زما قومه! هغه مقدسې ځمکې (فلسطین) ته ننوځئ چې الله ستاسو لپاره ټاکلې ده، او (د دښمن له وېرې) شا مه ګرځئ، که نه نو تاسو به زیانکاران شئ.
قَالَ رَجُلَانِ مِنَ الَّذِيْنَ يَخَافُوْنَ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِمَا ادْخُلُوْا عَلَيْهِمُ الْبَابَۚ فَاِذَا دَخَلْتُمُوْهُ فَاِنَّكُمْ غٰلِبُوْنَ ەۙ وَعَلَى اللّٰهِ فَتَوَكَّلُوْٓا اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ
qāla rajulāni minal-lażīna yakhāfūna an‘amallāhu ‘alaihimadkhulū ‘alaihimul-bāb(a), fa iżā dakhaltumūhu fa innakum gālibūn(a), wa ‘alallāhi fa tawakkalū in kuntum mu'minīn(a).
دوو کسانو چې د پرهېزګارانو له ډلې څخه وو او الله تعالی پرې انعام کړی وو، وویل: "د (ملک) له دروازې څخه پرې حمله وکړئ. که تاسو ورننوځئ نو خامخا به بریالي شئ. او که تاسو مؤمنان یاست، نو یوازې په الله تعالی توکل وکړئ."
قَالُوْا يٰمُوْسٰٓى اِنَّا لَنْ نَّدْخُلَهَآ اَبَدًا مَّا دَامُوْا فِيْهَا ۖفَاذْهَبْ اَنْتَ وَرَبُّكَ فَقَاتِلَآ اِنَّا هٰهُنَا قٰعِدُوْنَ
qālū yā mūsā innā lan nadkhulahā abadam mā dāmū fīhā, fażhab anta wa rabbuka fa qātilā innā hāhunā qā‘idūn(a).
هغوی وویل: "ای موسی! تر هغه چې دوی په کې وي، موږ به هیڅکله هلته داخل نه شو، نو له خپل رب سره لاړ شه او دواړه وجنګېږه. اجازه راکړئ چې دلته پاتې شو."
وَاِذْ قِيْلَ لَهُمُ اسْكُنُوْا هٰذِهِ الْقَرْيَةَ وَكُلُوْا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ وَقُوْلُوْا حِطَّةٌ وَّادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطِيْۤـٰٔتِكُمْۗ سَنَزِيْدُ الْمُحْسِنِيْنَ
wa iżā qīla lahumuskunū hāżihil-qaryata wa kulū minhā ḥaiṡu syi'tum wa qūlū ḥiṭṭatuw wadkhulul-bāba sujjadan nagfir lakum khaṭī'ātikum, sanazīdul-muḥsinīn(a).
او (یاد کړئ) کله چې هغوی (بني اسراییلو) ته وویل شول چې په دې ځمکه (بیت المقدس) کې اوسېږئ او له (د هغې) حاصلات هر ځای چې وغواړئ وخورئ. او ووایه: "زموږ له ګناهونو څخه موږ وژغورئ او په داسې حال کې چې په سجده یاست، په دروازه کې ننوځئ، موږ به ستاسو ګناهونه وبخښو." وروسته به موږ هغو کسانو ته (ثوابونه) زیات کړو چې نیکي کوي.