مُحَمَّدٌ رَّسُوْلُ اللّٰهِ ۗوَالَّذِيْنَ مَعَهٗٓ اَشِدَّاۤءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَاۤءُ بَيْنَهُمْ تَرٰىهُمْ رُكَّعًا سُجَّدًا يَّبْتَغُوْنَ فَضْلًا مِّنَ اللّٰهِ وَرِضْوَانًا ۖ سِيْمَاهُمْ فِيْ وُجُوْهِهِمْ مِّنْ اَثَرِ السُّجُوْدِ ۗذٰلِكَ مَثَلُهُمْ فِى التَّوْرٰىةِ ۖوَمَثَلُهُمْ فِى الْاِنْجِيْلِۚ كَزَرْعٍ اَخْرَجَ شَطْـَٔهٗ فَاٰزَرَهٗ فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوٰى عَلٰى سُوْقِهٖ يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِيَغِيْظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ ۗوَعَدَ اللّٰهُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ مِنْهُمْ مَّغْفِرَةً وَّاَجْرًا عَظِيْمًا ࣖ
muḥammadur rasūlullāh(i), wal-lażīna ma‘ahū asyiddā'u ‘alal-kuffāri ruḥamā'u bainahum tarāhum rukka‘an sujjaday yabtagūna faḍlam minallāhi wa riḍwānā(n), sīmāhum fī wujūhihim min aṡaris-sujūd(i), żālika maṡaluhum fit-taurāh(ti), wa maṡaluhum fil-injīl(i), kazar‘in akhraja syaṭ'ahū fa āzarahū fastaglaẓa fastawā ‘alā sūqihī yu‘jibuz-zurrā‘a liyagīẓa bihimul-kuffār(a), wa‘adallāhul-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti minhum magfirataw wa ajran ‘aẓīmā(n).
মহম্মদ আল্লাহৰ ৰাছুল আছিল আৰু তেওঁৰ লগত অহাসকল কাফিৰৰ প্ৰতি কঠোৰ আছিল, কিন্তু ইজনে সিজনৰ প্ৰতি দয়ালু আছিল। আপুনি তেওঁলোকক আল্লাহৰ কৃপা আৰু তেওঁৰ সন্তুষ্টি বিচাৰি প্ৰণাম কৰি প্ৰণাম কৰা দেখিছে। তেওঁলোকৰ মুখত সজ্জাৰ লক্ষণ দেখা গৈছিল। তওৰাতত তেওঁলোকৰ বৈশিষ্ট্য (প্ৰকাশ) আৰু শুভবাৰ্তাত তেওঁলোকৰ বৈশিষ্ট্য (প্ৰকাশ) এনেকুৱা, অৰ্থাৎ বীজৰ দৰে যিয়ে এটা ডাল বাহিৰলৈ পঠিয়াই দিয়ে, তাৰ পিছত ডালটো শক্তিশালী হৈ পৰে আৰু তাৰ পিছত ডাঙৰ আৰু পোনে পোনে কাণ্ডৰ ওপৰত ওপৰলৈ উঠি যায়; গছজোপাই ইয়াৰ ৰোপণকাৰীসকলক সন্তুষ্ট কৰে কাৰণ আল্লাহে কাফিৰসকলৰ হৃদয়ক বিৰক্ত কৰিব বিচাৰে (মুমিনসকলৰ শক্তিৰে)। আল্লাহে তেওঁলোকৰ মাজত ঈমান আৰু ভাল কাম কৰা সকলক ক্ষমা আৰু ডাঙৰ পুৰস্কাৰৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে।