وَهُوَ الَّذِيْ يُرْسِلُ الرِّيٰحَ بُشْرًاۢ بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهٖۗ حَتّٰٓى اِذَآ اَقَلَّتْ سَحَابًا ثِقَالًا سُقْنٰهُ لِبَلَدٍ مَّيِّتٍ فَاَنْزَلْنَا بِهِ الْمَاۤءَ فَاَخْرَجْنَا بِهٖ مِنْ كُلِّ الثَّمَرٰتِۗ كَذٰلِكَ نُخْرِجُ الْمَوْتٰى لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَ
wa huwal-lażī yursilur-riyāḥa busyram baina yadai raḥmatih(ī), ḥattā iżā aqallat saḥāban ṡiqālan suqnāhu libaladim mayyitin fa anzalnā bihil-mā'a fa akhrajnā bihī min kulliṡ-ṡamarāt(i), każālika nukhrijul-mautā la‘allakum tażakkarūn(a).
एह् ओह् गै ऐ जेह्ड़ा अपनी दया (बरखा) दे औने कोला पैह्ले, खुशखबरी दे वाहक दे रूप च हवा गी उड़ांदा ऐ, तां जे जदूं हवा बादलें गी लेई औंदी ऐ तां अस उनेंगी बंजर इलाके च भगांदे आं, फिरी अस उस इलाके च बरखा भेजने आं। फिर उस बरखा नाल असीं किस्म-किस्म दे फल उग गए। इ'यां गै अस मरे दे लोकें गी जिंदा करदे आं, उम्मीद ऐ जे तुस सबक सिखगे।
يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ اِنْ كُنْتُمْ فِيْ رَيْبٍ مِّنَ الْبَعْثِ فَاِنَّا خَلَقْنٰكُمْ مِّنْ تُرَابٍ ثُمَّ مِنْ نُّطْفَةٍ ثُمَّ مِنْ عَلَقَةٍ ثُمَّ مِنْ مُّضْغَةٍ مُّخَلَّقَةٍ وَّغَيْرِ مُخَلَّقَةٍ لِّنُبَيِّنَ لَكُمْۗ وَنُقِرُّ فِى الْاَرْحَامِ مَا نَشَاۤءُ اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّى ثُمَّ نُخْرِجُكُمْ طِفْلًا ثُمَّ لِتَبْلُغُوْٓا اَشُدَّكُمْۚ وَمِنْكُمْ مَّنْ يُّتَوَفّٰى وَمِنْكُمْ مَّنْ يُّرَدُّ اِلٰٓى اَرْذَلِ الْعُمُرِ لِكَيْلَا يَعْلَمَ مِنْۢ بَعْدِ عِلْمٍ شَيْـًٔاۗ وَتَرَى الْاَرْضَ هَامِدَةً فَاِذَآ اَنْزَلْنَا عَلَيْهَا الْمَاۤءَ اهْتَزَّتْ وَرَبَتْ وَاَنْۢبَتَتْ مِنْ كُلِّ زَوْجٍۢ بَهِيْجٍ
yā ayyuhan-nāsu in kuntum fī raibim minal-ba‘ṡi fa innā khalaqnākum min turābin ṡumma min nuṭfatin ṡumma min ‘alaqatin ṡumma mim muḍgatim mukhallaqatiw wa gairi mukhallaqatil linubayyina lakum, wa nuqirru fil-arḥāmi mā nasyā'u ilā ajalim musamman ṡumma nukhrijukum ṭiflan ṡumma litablugū asyuddakum, wa minkum may yutawaffā wa minkum may yuraddu ilā arżalil-‘umuri likailā ya‘lama ba‘da ‘ilmin syai'ā(n), wa taral-arḍa hāmidatan fa iżā anzalnā ‘alaihal-mā'ahtazzat wa rabat wa ambatat min kulli zaujim bahīj(in).
ऐ लोक ! जेकर तुस (जिंदा) उप्पर शक करदे ओ, तां सचमुच अस तुसेंगी धूड़ थमां, फिर वीर्य दी इक बूंद थमां, फिरी खून दे थक्के थमां, फिरी मांस दे इक गांठ थमां बनाया ऐ जेह्ड़ा सिद्ध ऐ ते जेह्ड़ा अपूर्ण ऐ, तां जे अस तुसेंगी समझाई सकचे ते अस तुसेंगी अपनी मर्जी दे मताबक इक पूर्व निर्धारित समें तकर पेट च स्थिर करी ओड़ेया, फिरी अस तुसेंगी शिशु दे रूप च बाहर कड्डी लेआ हा, फिरी (धीरे-धीरे) तुस वयस्कता च पुज्जी गे, ते तुंदे च किश लोकें दा गुजरना होई गेआ ते (कुछ) बड़ी बुढ़ापे (बूढ़ापे) च वापस आई गेआ, तां जे ओह् कुसै बी गल्लै गी नेईं जानदा जेह्ड़ा ओह् पैह्लें गै जानदा हा। ते तुसीं वेखदे हो कि धरती सुक्की है, फिर जदों असीं उस ते पानी (बरखा) भेजदे हां तां धरती जिंदा हो जांदी है ते उपजाऊ हो जांदी है ते कई तरह दे सुन्दर पौधे (पौधे) पैदा करदे हन।
وَالَّذِيْ نَزَّلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءًۢ بِقَدَرٍۚ فَاَنْشَرْنَا بِهٖ بَلْدَةً مَّيْتًا ۚ كَذٰلِكَ تُخْرَجُوْنَ
wal-lażī nazzala minas-samā'i mā'am biqadar(in), fa'ansyarnā bihī baldatam maitā(n), każālika tukhrajūn(a).
ते जिसने (जरूरी) नाप दे अनुसार आसमान तों पानी उतारया, फिर उस पानी नाल असीं इक मरी (बंजर) धरती नू जिंदा कर दित्ता। इ'यां गै तुसें गी (कबर थमां) बाहर कड्डेआ जाग।